บทที่ 10

วาเลเรียไม่อยากเชื่อเลยว่า ชายคนนั้นจะเสนอเพื่อจ่ายบิลให้เธอ

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วก็พบว่าเขากำลังมองเธอเช่นกัน เขามีเสน่ห์อย่างไร้ที่ติ ด้วยดวงตาที่พร่างพรายของเขา

เมื่อถูกเขาจ้องมอง วาเลเรียรู้สึกเขินอายมากขึ้น ก่อนหน้านั้นเธอเกลียดเขาถึงกระดูก แต่ตอนนี้ เธอดูเหมือนจะมีความรู้สึกที่ดีในตัวเขา เพราะเขาเป็นคนที่ช่วยเธอให้พ้นจากปัญหานี้

"เรากำลังพูดถึงเงินหลายแสนดอลลาร์ และนั่นไม่ใช่เงินจำนวนเล็กน้อยเลย" วาเลเรียกล่าว

"ฉันรู้!" ชายคนนั้นหยิบปากกาขึ้นมา และเขียนชื่อของเขาบนบิลที่แคชเชียร์มอบให้

ด้วยเหตุผลบางอย่าง วาเลเรียคิดว่าเขาดูมีเสน่ห์มากตอนที่เซ็นชื่อจนเขาดูไม่เหมือนแมงดาเลย

จากนั้นวิลเลียมก็วางปากกาลงแล้วเดินจากไป หลังเดินออกไปไม่กี่ก้าว เขาพบว่าวาเลเรียยังคงยืนนิ่งอยู่ เขารู้สึกขบขันกับท่าทางที่เธอมองและถามว่า "ไม่ไปเหรอ?"

ในไม่ช้าวาเลเรียก็พยักหน้าและเดินตามเขาไป แต่เธอรู้สึกแปลกๆ และถามตัวเองว่าทำไมเธอถึงตามผู้ชายคนนี้ที่เคยหลับนอนกับเธอ

มันไม่สมเหตุสมผลเลย

เมื่อเธอเดินออกจากประตูไป เธอก็หยุดชาผู้นั้นและพูดตะกุกตะกัก "ฉัน... ฉันจะจ่ายเงินคืนให้คุณ"

"แน่นอน!" วิลเลียมตอบเรียบๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา "เราแลกเฟซบุ๊กกันดีไหม?"

เดาว่าน่าจะสะดวกกว่าสำหรับเขาที่จะได้รับเงินทางเฟสบุ๊ก วาเลเรียไม่ลังเลและเห็นด้วยกับเขา

รูปโปรไฟล์ของเธอถูกถ่ายระหว่างการเดินทางไปอียิปต์ครั้งล่าสุด วาเลเรียสวมชุดสีแดงและผ้าคลุมหน้ายิ้มมองมาที่กล้องท่ามกลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่

และเธอก็ดูงดงามราวกับนางฟ้า หลังจากดูภาพอย่างถี่ถ้วนแล้ว วิลเลียมก็หรี่ตาและถามว่า "คุณต้องการนั่งรถไหม?"

วาเลเรียไม่สามารถปฏิเสธเขาได้ เนื่องจากเธอตระหนักตอนนี้เธอไม่มีเงินแล้ว

จากนั้นเธอก็เดินตามวิลเลียมไปที่ลานจอดรถ เมื่อเห็นมายบัคของวิลเลียม วาเลเรียก็ตกตะลึง เขาจะรวยได้อย่างไร ในเมื่อเขาเป็นแค่ผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกิน?

"คุณรวยมาก" เธอพูดในสิ่งที่เธอคิดจริงๆ