บทที่ 2

หลังจากร้องไห้อยู่พักนึง วาเลเรียก็เช็ดน้ำตาและไปเข้าห้องน้ำอย่างเหนื่อยล้า

ร่างของเธอสะท้อนในกระจก และร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน รวมถึงคอของเธอด้วย

วาเลเรียรู้สึกแย่มาก เธอจึงล้างร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำไปแล้วไม่สามารถคืนมาได้

เธอรู้สึกหงุดหงิด!

เห็นได้ชัดว่า เมื่อคืนนี้วาเลเรียถูกจัดการโดยแอชลีย์ และเธอต้องหาแอชลีย์ และต้องการคำอธิบาย

ไม่นานหลังจากนั้น วาเลเรียก็ออกจากโรงแรมและนั่งแท็กซี่ไปที่บ้านของแอชลีย์ เมื่อเธอมาถึง เธอพบว่าเป็นแม่ของแอชลีย์ จูลี่ อีแวนส์ ที่เป็นคนเปิดประตู

จูลี่สวมชุดนอนและผมของเธอยังยุ่งอยู่ และดูเหมือนเธอจะแปลกใจมากเมื่อเห็นวาเลเรีย

"วาเลเรีย คุณมาหาแอชลีย์เหรอ? ตอนนี้เธอไม่อยู่บ้าน"

แต่วาเลเรียไม่เชื่อที่จูลี่พูด เธอผลักจูลี่ออกไปและบุกเข้าไปในบ้าน

จูลี่เห็นวาเลเรียพังประตูเลยรีบพยายามที่จะหยุดเธอ "วาเลเรีย! แอชลีย์ไม่อยู่! ไว้มาใหม่ครั้งหน้าเถอะ!"

แต่ขณะที่เธอพูด เธอก็ได้เหลือบมองไปที่ห้องนอน

วาเลเรียสังเกตเห็นท่าทางน่าสงสัยของจูลี่ และคิดว่าแอชลีย์ต้องซ่อนตัวอยู่ในห้องนอน

เธอเดินไปที่ห้องนอนและเปิดประตู มันมีกลิ่นแปลกๆ ลอยออกมา

วาเลเรียเอามือปิดปากเมื่อเห็นผู้ชายนั่งอยู่บนเตียง เธอแทบไม่อยากเชื่อ พร้อมถามเสียงดังว่า “นั่นพ่อเหรอ?”

ชายผู้เปลือยหน้าอกที่นั่งอยู่ตรงนั้น คือโรนัลด์ บราวน์ พ่อของเธอไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขามาอยู่ที่บ้านของจูลี่?

วาเลเรียคิดว่าเธอคิดผิด เธอขยี้ตาอีกครั้ง ใช่แล้ว ผู้ชายที่อยู่บนเตียงเป็นพ่อของเธอจริงๆ ด้วย โรนัลด์ บราวน์

ในขณะนั้นจิตใจของเธอก็ว่างเปล่า เธอไม่รู้จะพูดอะไร "พ่อ... พ่อ... พ่อมาที่นี่ทำไม?"