บทที่ 3

เมื่อเธอเห็นแอชลีย์ ตาของวาเลเรียเป็นประกายด้วยความโกรธ "เธออยู่ที่นี่ เมื่อคืนนี้ฉันควรจะอยู่กับเธอแล้วทำไมเธอถึงได้จัดฉากร้ายๆ เมื่อคืนนี้ขึ้นมา?"

"เธอกำลังพูดถึงอะไร? ใครเป็นจัดฉากให้เธอ?" แอชลีย์แสร้งทำเป็นไร้เดียงสาอย่างหน้าด้าน

"วาเลเรีย เธอใส่ร้ายแอชลีย์ไม่ได้หรอก แอชลีย์เป็นลูกสาวที่อยู่ในโอวาส เธอใส่ร้ายเขาได้ยังไง?" จูลี่กล่าว

"คุณปฏิเสธหรือ? คุณคิดว่าฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับคุณสองคนหรือ?" วาเลเรียโกรธจัดจากการกระทำของแม่และลูกสาวที่ไร้ยางอาย เธอจึงยกมือขึ้นตบหน้าแอชลีย์อย่างแรง

อย่างไรก็ตาม แอชลีย์ไม่ได้หลบ

เธอรู้สึกปวดแสบปวดร้อนบนใบหน้า และในไม่ช้าน้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาของเธอ

เมื่อเห็นเหตุการณ์ดังกล่าว จูลี่ก็คว้าข้อมือของวาเลเรียแล้วถามว่า "วาเลเรีย ทำไมเธอถึงตีแอชลีย์ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด!"

จากนั้นจูลี่ก็ไม่แสดงความเห็นใจ และแอบบีบข้อมือของวาเลเรีย วาเลเรียรู้สึกเจ็บปวดอย่างมากและผลักจูลี่ออกไปทันที

นี่คือช่วงเวลาที่จูลี่รอคอย ขณะที่เธอล้มลง เธอก็ได้กระแทกหัวบนโต๊ะน้ำชา และเลือดก็เริ่มไหลออกจากบาดแผลของเธอ

"แม่! เกิดอะไรขึ้น? วาเลเรีย เธอทำอย่างนี้กับแม่ฉันได้ยังไง?" แอชลีย์กรีดร้องเสียงดัง

หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้ว โรนัลด์ก็เปิดประ เมื่อเห็นจูลี่อยู่บนพื้น เขาโกรธจัด และวิ่งเพื่อไปดูอาการ "จูลี่ คุณ โอเคไหม?"

"ฉันโอเค แต่แอชลีย์..." เมื่อได้ยินคำพูดของจูลี่ โรนัลด์ก็หันไปหาแอชลีย์และเห็นรอยนิ้วมือทั้งห้าบนใบหน้าของเธอ

โรนัลด์ถามอย่างโกรธเคือง "หน้าเธอไปโดนอะไรมา?"

"โรนัลด์ อย่าโทษวาเลเรีย เธอหัวเสียจนเกินไป" จูลี่ หญิงเจ้าเล่ห์ แสร้งทำเป็นอ้อนวอนให้วาเลเรีย