บทที่ 290 ลมเปลี่ยนทิศ

บทที่ 290 ลมเปลี่ยนทิศ

ตอนบ่าย เมื่อถึงเวลานัด เป้ยฉ่ายเวยพร้อมด้วยหลี่จื่อเชียน จ้องมองรุ่ยรุ่ยเข้าไปในห้องผ่าตัดพร้อมกับคณะแพทย์

ประตูห้องปิดลง แสงสีแดงจากหลอดไฟเหนือศีรษะสว่างขึ้น

ถึงแม้ว่าอัตราการประสบความสำเร็จของการผ่าตัดจะสูง แต่ว่าเป้ยฉ่ายเวยก็ยังคงรู้สึกประหม่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ รุ่ยรุ่ยเพิ่งจะเข้าไปไม่นาน เธอก็เริ่มมีอาการนั่งไม่ติดเดินวนไปเวียนมา

“เวยเวยคุณไม่ต้องเป็นห่วง รุ่ยรุ่ยจะต้องไม่เป็นไร” หลี่จื่อเชียนพูดปลอบใจอยู่ข้างๆ

เป้ยฉ่ายเวยถอนหายใจแต่จิตใจก็ไม่สามารถสงบนิ่งได้ “ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันก็ยังไม่ค่อยสบายใจอยู่ดี เหมือนกับว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นแหละ”

“ไม่หรอก ผมก็อยู่ รุ่ยรุ่ยไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างเราก็ถามหมอแล้ว ถึงแม้จะผ่าตัดไม่สำเร็จ แต่รุ่ยรุ่ยก็จะไม่เป็นอะไร” ก่อนที่หลี่จื่อเชียนจะมาเขาก็ได้ถามผลที่อาจจะเกิดขึ้นไว้ให้เธอหมดแล้ว

เป้ยฉ่ายเวยไม่รู้จะพูดยังไง ที่ใจเธอเป็นห่วงที่สุดก็คือรุ่ยรุ่ย แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนว่าจะมีเรื่องอื่นที่กำลังจะเกิดขึ้น

เวลาผ่านไปแต่ละนาทีแต่ละวินาที เป้ยฉ่ายเวยจ้องมองดวงไฟด้านบนห้องผ่าตัดอย่างใจจดใจจ่อ รอคอยอย่างทุกข์ใจ

ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นบนทางเดินอันเงียบสงบ

“พวกคุณเป็นใครกันคะ ทำไมถึงเข้ามาในโรงพยาบาลโดยไม่ได้รับอนุญาต”

“ถ้ายังไม่ไปอีก พวกเราจะต้องแจ้งตำรวจนะคะ”

“โอ๊ย เจ็บ เร็วเข้า รีบหลบเร็วเข้า พวกเขามีปืน”

จากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจ

เป้ยฉ่ายเวยไม่ได้รู้เรื่องว่ามีอะไรเกิดขึ้น ไอ้โม่งใส่เสื้อดำสิบกว่าคนบุกเข้ามา ปิดกั้นทางออกทั้งหมดไว้

ท่ามกลางผู้คน ทางเดินเล็กๆเปิดออก ร่างคนทั้งสองเดินตามกันมาออกมาช้าๆ

รอยยิ้มอันน่าขยะแขยงปรากฏบนใบหน้าเธอ “เวยเวย เพื่อนรัก ทำไมไม่กล่าวทักทายกันหน่อยล่ะ”

“หนานฉิง! เธอมาที่นี่ได้ยังไง” เป้ยฉ่ายเวยเห็นคนมาจึงลุกเด้งขึ้นจากเก้าอี้ทันที เผยให้เห็นความตึงเครียดบนใบหน้า สายเกินไปแล้วที่จะปกปิดมัน

อยู่ๆหนานฉิงก็พากลุ่มคนน่ากลัวเข้ามา ต้องไม่ได้มาดีแน่ เธอแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหายไปจากตรงนั้น

ที่แท้หล่อนก็มาเรื่องเธอ เป้ยฉ่ายเวยดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าเธอซีดขาวราวกระดาษ

ไม่ หนานฉิงไม่ได้มาเพราะเธอ แต่หล่อนมาเพราะรุ่ยรุ่ยซึ่งตอนนี้อยู่ในห้องผ่าตัด….

หนานฉิงเห็นเป้ยฉ่ายเวยหน้าขาวซีด รอยยิ้มเธอก็ผุดขึ้น คำพูดที่ออกมานั้นเลวร้ายยิ่งกว่ายาพิษ “เวยเวยเธอนี่จริงๆเลยนะ เราเป็นรูมเมทกันตั้งนาน เธอมีลูกโตขนาดนี้ไม่เห็นบอกฉันสักคำ”

เป้ยฉ่ายเวยสั่นไปทั้งร่าง ถ้าหากไม่ใช่หลี่จื่อเชียนพยุงเธอเอาไว้ ป่านนี้เธอคงล้มไปกับพื้นแล้ว เธอขยับริมฝีปากต้องการจะอธิบาย

แต่ หนานฉิงไม่ได้ให้โอกาสเธอ หล่อนจ้องเธอด้วยความโกรธแค้น “อย่าบอกนะว่าเด็กที่อยู่ในห้องผ่าตัดนั่นเป็นของเธอกับอาเจ๋อ---ลูกนอกคอก”

“ไม่ รุ่ยรุ่ยเป็นผู้บริสุทธิ์ เธออยากหาเรื่องอะไรก็ลงกับฉัน” เป้ยฉ่ายเวยไม่อนุญาตให้หนานฉิงดูถูกรุ่ยรุ่ยเช่นนี้ เธอจ้องตาเขม็ง ไม่กระพริบตาแม้แต่น้อย

รอยยิ้มบนใบหน้าของหนานฉิงนั้นหายวับไป ไม่เสแสร้งอีกต่อไป เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง เธอกล่าวอย่างชั่วร้าย “หาเรื่องเธอหรอ เป้ยฉ่ายเวยเธอมันเป็นตัวอะไร กล้าตั้งท้องลูกของอาเจ๋อ แล้วยังกล้าคลอดเขาออกมาอีก พวกเธอสมควรตายทั้งคู่”