บทที่461 ไข่ในหิน

บทที่461 ไข่ในหิน

เป้ยฉ่ายเวยวิงเวียนมึนงง สายตาพร่ามัว รถถูกชนถูกบีบให้หยุดลง กระจกด้านหน้าแตกร้าวมองเห็นเป็นใยแมงมุม

ระหว่างที่ภาพกำลังเบลอๆอยู่นั้น ราวกับว่าเห็นหลายคนลงมาจากรถคันหนึ่ง และเดินมุ่งมายังทิศทางของเธอ

รถคันนั้น คือรถคันที่เธอสังเกตเห็นก่อนหน้า

เปลือกตาเธอยกแทบไม่ขึ้น เห็นคนที่ด้านนอกมือเท้าปิดประตูอย่างกระฉับกระเฉง หลังจากนั้นเป้ยฉ่ายเวยก็เป็นลมหมดสติไป

จากนั้นไม่นาน รถตู้คันหนึ่งก็ขับผ่านไป

มันขับไปด้วยความเร่งรีบ ไม่ได้สังเกตเห็นบ้านที่ซ่อนอยู่ทางด้านหลังไม่ไกล รถสีดำคันหนึ่งจอดซ่อนอยู่ใต้ร่มไม้ ขับออกติดตามไปอย่างรวดเร็ว

“หัวหน้า เกิดเรื่องแล้ว คุณเป้ยถูกคนจับตัวไปแล้ว!” ในขณะเดียวกันนั้น สายด่วนก็โทรตรงหามือถือเจี่ยงเสี่ยวเล่อ

เรื่องเป้ยฉ่ายเวยอาจเป็นเรื่องสำคัญยิ่งใหญ่ที่สุด

เจี่ยงเสี่ยวเล่อไม่กล้ารอช้า เขารีบโทรหาฉูเจ๋อหยาง

ที่ออฟฟิต หนานฉิงช่วงนี้เชื่อฟังหนานเทียนหยางมารายงานตัวกับเขาทุกวัน เธอยังคงเกาะติดฉูเจ๋อหยางไม่เลิกรา ไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย

เมื่อเขาได้รับสายจากเจี่ยงเสี่ยวเล่อ หน้าผากก็ปรากฏเหงื่อเย็นวาบ ไม่มีเวลาคิดหน้าคิดหลัง เขาก็รีบหยิบเสื้อคลุมและเดินออกไป

“อาเจ๋อ คุณจะไปไหน” หนานฉิงขมวดคิ้ว เธอเคลื่อนตัวไปขวางทางไว้

ฉูเจ๋อหยางผลักคนให้หลบไป โดยไม่สนใจมองเธอสักนิด

“พี่ใหญ่ คุณเป้ยเพิ่งจะประสบอุบัติเหตุ ดูเหมือนว่าจะหมดสติไป”

เขาพูดอยู่ข้างๆเธอ เธอได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์นั้นอย่างชัดเจน

หนานฉิงกัดฟัน เป้ยฉ่ายเวย เป้ยฉ่ายเวยนังตัวแสบนั่นอีกแล้ว!

รอก่อนเถอะ เธอจะไม่ปล่อยหล่อนเอาไว้แน่!

เป้ยฉ่ายเวยถูกปลุกให้ตื่นต้นเสียงเอะอะโวยวายด้านนอก ทันใดนั้นกลิ่นเหม็นก็ลอยมาเตะจมูกเธอเข้า

เป้ยฉ่ายเวยขมวดคิ้ว หน้าซีดๆยู่ยี่ลงในทันที

หน้าผากรู้สึกเจ็บ แค่แตะเบาๆ ก็เจ็บจนยิงฟัน

เธอค่อยๆลืมตาขึ้น หันหน้าและมองไปรอบๆ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ

เธอไม่รู้ว่าที่รกร้างว่างเปล่านี้คือที่ไหน กองรถเก่าที่ทรุดโทรมถูกทิ้งกองไว้ที่นี่ ลมโชยฝนสาดทำให้เกิดเป็นสนิม

ไม่รู้ว่ากลิ่นเหม็นโชยมาจากที่ไหน เมื่อรวมกับกลิ่นเหม็นของสนิมเข้าไป ช่างน่าสะอิดสะเอียนนัก

“นังผู้หญิงคนนั้นไม่รู้ตื่นแล้วรึยัง กูจะไปดูหน่อย” จากนั้น ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังเล็ดลอดออกมา ชายหนุ่มเสียงดุร้ายก็สั่นอย่างรุนแรง

เป้ยฉ่ายเวยตกใจหันไปมองอย่างขวัญหนีดีฝ่อ

ราวกับว่าชายคนนั้นไม่คาดคิดว่าเธอจะฟื้นเร็วเช่นนี้ คิ้วดำหนาของเขายกชูขึ้น พร้อมกับพูดออกไป “โย่ ฟื้นแล้ว!”

“พวกแกเป็นใคร” เป้ยฉ่ายเวยเตรียมก้าวถอยหลัง สายตาจับจ้องไปยังข้างหน้า

ชายคนนั้นแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันเหลืองอร่าม และยังดูเหมือนจะมีกลิ่นปากอีกด้วย

เป้ยฉ่ายเวยรู้ว่าตอนนี้เธอควรที่จะตั้งสติใจเย็นๆ แต่ว่าใครกันบนโลกนี้ที่ถูกลักพาตัวไปแล้วจะสงบสติอารมณ์ตัวเองได้

ชายคนนั้นไม่รีบร้อน สองมือทาบหน้าอก ยึดที่มั่นและมองไปยังเป้ยฉ่ายเวย “พวกกูเป็นใครมึงไม่ต้องสนใจหรอก ยังไงก็ไม่ใช่คนดีแน่นอน!”