บทที่91 รับรุ่ยรุ่ยจากโรงเรียน

บทที่91 รับรุ่ยรุ่ยจากโรงเรียน

ในห้องทำงาน หนานฉิงควงแขนฉูเจ๋อหยางอย่างแนบแน่น เสียงอันไพเราะทางด้านข้างเขาถามขึ้นว่า “อาเจ๋อ คุณกับเวยเวยเข้ากันได้เป็นอย่างไรบ้าง เวยเวยเป็นเพื่อนสนิทของฉัน ฉันไม่สามารถรังแกเธอได้”

ฉูเจ๋อหยางมองเธออย่างเฉยเมยและพูดอย่างคลุมเครือแค่สองคำ “เพื่อนรึ” เขายื่นมือออกหยิบเสื้อคลุมและเดินออกไปข้างนอก

หนานฉิงนิ่งอึ้งไป อาเจ๋อหมายความว่าอย่างไร ถึงได้ถามว่าเธอเห็นเวยเวยเป็นเพื่อนสนิทอย่างนั้นรึ

ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมา อาเจ๋อไม่น่าจะมองออก เธอปกปิดไว้เป็นอย่างดี แม้แต่…

หนานฉิงตั้งสติ ฉูเจ๋อหยางกำลังจะเดินถึงประตู เธอจึงรีบตามออกไป ไม่ถ้าที่จะถามอะไรอีก

“ปิ๊นปิ๊น” เสียงแตรรถดังขึ้นสองครั้ง

ซือซือยื่นหน้าออกมา เธอตะโกนใส่ผู้หญิงที่กำลังใจลอยอยู่ “เวยเวยเธอจะไปไหนน่ะ”

“ไม่ ไม่ได้ไปไหน” เป้ยฉ่ายเวยเงยหน้าและเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองเดินมาไกลแล้ว เธอเดินผ่านหน้ารถไปอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เปิดประตูรถและเข้าไปนั่ง

ซือซือเห็นว่าเป้ยฉ่ายเวยดูไม่ค่อยปกติ “ทำไมเดินใจลอยอย่างนี้ล่ะ”

เธอถามอย่างจริงจัง “ใช่เพราะสุนัขสองตัวคู่นั้นทำความลำบากใจให้เธอรึเปล่า”

ตอนที่เธอขับรถออกมา เหมือนกับว่าเธอจะเห็นฉูเจ๋อหยางและหนานฉิงเดินตามกันออกมา

“เปล่านี่ สายแล้ว เราไปรับรุ่ยรุ่ยกันเถอะ” เป้ยฉ่ายเวยไม่อยากให้ซือซือเป็นห่วงเธอจึงเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่อง

“เฮ้อ เธอก็แค่แกล้งทำเป็นไม่เป็นไร” ซือซือตะโกนด้วยเสียงขึ้นจมูก เธอสตาร์ทรถออกออกรถไป

รุ่ยรุ่ยเป็นคลาสเรียนเด็กเล็ก อาจารย์ต้องได้รับการยืนยันตัวตนก่อนที่จะรับออกไปได้

เธอเห็นเจ้าขนมปังสีขาวกำลังจ้องมองประตูอยู่ตั้งแต่ระยะไกลๆ เมื่อเขามองเห็นเป้ยฉ่ายเวย เขาก็โบกมือให้และพูดว่า “แม่ ผมอยู่นี่”

“รุ่ยรุ่ย แม่กับป้ามารับลูกหลังเลิกเรียนจ๊ะ” เป้ยฉ่ายเวยผ่อนคลายความตึงเครียดและเปลี่ยนเป็นอารมณ์ดีเมื่อเห็นใบหน้าน้อยๆของรุ่ยรุ่ย

เมื่อทำขึ้นตอนการรับเสร็จเรียบร้อย เป้ยฉ่ายเวยก็เข้าไปจูงมือรุ่ยรุ่ย “รุ่ยรุ่ยบอกลากับคุณครูก่อนครับ”

“สวัสดีครับครูมู่มู่” เสียงเด็กน้อยของรุ่ยรุ่ยพูดขึ้น

ครูรุ่ยรุ่ยเห็นใบหน้าน้อยๆอันจริงจังของรุ่ยรุ่ย ครูอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “สวัสดีครับรุ่ยรุ่ย”

เป้ยฉ่ายเวยก็บอกลาคุณครู แล้วก็จากไป

“เด็กน้อยวันนี้โรงเรียนอนุบาลสนุกไหมครับ” ซือซือจับมือรุ่ยรุ่ยและถามเขา

รุ่ยรุ่ยทำปากจู๋จากนั้นก็พูดด้วยเสียงอันไร้เดียงสา “ไม่ค่อยสนุก”

“ทำไมล่ะ” เป้ยฉ่ายเวยถามอย่างไม่เข้าใจ

“พวกเขาเด็กน้อยเกินไป น่ารำคาญ” รุ่ยรุ่ยพูดพลางขมวดคิ้ว

“ฮ่าฮ่า ก็เพราะว่ารุ่ยรุ่ยน่ารักเกินไปน่ะสิ” ซือซืออดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดัง

เป้ยฉ่ายเวยคิดถึงภาพนั้นเธอก็หัวเราะขึ้นมา และพูดขึ้นอย่างอดกลั้น “รุ่ยรุ่ยเด็กดี นี่เป็นวิธีที่เพื่อนๆบอกว่าชอบรุ่ยรุ่ยๆนะ รุ่ยรุ่ยอย่าทำให้เพื่อนๆเสียความตั้งใจสิ”

รุ่ยรุ่ยเงียบไปสองสามวินาทีและตอบอย่างไม่เต็มใจ “แม่ ผมรู้แล้วครับ”

เป้ยฉ่ายเวยแอบขำท่าทางเคร่งเครียดของเขา เห็นได้ชัดว่าเด็กชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่ เห็นแล้วน่ารักน่าชัง

“ไปกันเถอะ นักเรียนรุ่ยรุ่ยตัวโตของพวกเรา” ซือซือพร้อมออกเดินทาง

“กลับบ้านกัน” รุ่ยรุ่ยก็โบกแขนเล็กๆของเขาอย่างมีความสุข