ตอนที่ 90 ทำความสะอาดห้องทำงาน

ตอนที่ 90 ทำความสะอาดห้องทำงาน

เป้ยฉายเวยมองดวงตาของหนานฉิงแล้ว​รู้สึกว่าเหตุผลในคำพูดของเขาคือตัวเธอเอง​

พอนึกถึงข้อสรุปที่งมงายเช่นนี้​ ก็อดที่จะตีตัวเองไม่ได้​ มือที่ซ่อนอยู่ในเสื้อหยิกฝ่ามือตัวเองอย่างรวดเร็ว​ ไม่ต้องถูกผู้ชายใจดำตรงหน้าดึงสติออกไป

"ในเมื่อทนายฉูอยู่ในห้องทำงาน​ งั้นเดี๋ยว​ฉันมาใหม่ละกัน"

"ไม่ต้อง​ ทำธุระของเธอต่อไปเถอะ" ฉูเจ๋อหยางกลอกตากลับไม่มองเป้ยฉายเวย และทำท่าทำงานต่อ

เป้ยฉายเวยเบะปากด้วยความไม่เต็มใจทำความสะอาดห้อง​ เหมือนที่หลินไห่บอกเลย​ ห้องทำงานของฉูเจ๋อหยางสะอาดจนน่าโมโห

กระจกหน้าโซฟาไม่มีฝุ่นเกาะ​ จริงๆแล้วอย่างอื่นก็ไม่มีอะไรต้องเก็บแล้ว​ แต่ยังต้องทำทีว่าเก็บต่อไปจัดที่เขี่ยบุหรี่ให้เข้าที่​ เปลี่ยนน้ำใจแจกันดอกไม้บนโต๊ะ

ดอกไม้​ นิ้วมือเป้ยฉายเวยหยุดชะงัก

เธอจำไม่ได้ว่าครั้งที่แล้วที่เธอมามีดอกไม้ด้วย​ ถึงว่าตอนที่เข้ามาได้กลิ่นแรงของดอกทิวลิปสีขาวด้วย

คนที่ชอบดอกไม้นี้เป็นคนที่โรแมนติกมาก​ ในบรรดาคนที่เธอรู้จักมีแค่คนเดียว​ นั่นคือเพื่อนรักของเธอ​ หนานฉิงนั่นเอง

​ หนานฉิงน่าจะเอาดอกไม้มาหาทุกวัน เปลี่ยนให้เขาหน่อยละกัน

ดอกไม้สวยมาก หนานฉิงเอาใจใส่ฉูเจ๋อหยางอย่างดี​ การกระทำของหนานฉิงทำให้เธอรู้สึกละอายใจ

แม้ฉูเจ๋อหยางแม้กำลังยุ่ง​ แต่หางตายังมองเป้ยฉายเวยอย่างตั้งใจมาตลอด​ เห็นเธอมองดอกทิวลิปบรโต๊ะอยู่นานโดยที่พูดอะไรเลย

"เธอชอบดอกทิวลิปหรอ"

"มันสวยมาก" เป้ยฉายเวยพูดตอบไม่ตรงคำถาม​ จริงๆแล้วเธอไม่ได้ชอบดอกทิวลิปสักนิดเลย และก็ดอกกุหลาบด้วย​ เธอชอบดอกยิปโซฟีลามากกว่า

น้ำเสียงของฉูเจ๋อหยางเหมือนจะบอกว่าอากาศเปลี่ยนตามใจนะ​ "ชอบก็หยิบกลับไปเถอะ"

เพราะคำพูดของเขา​เป้ยฉายเวยจึงนิ่งไปพักหนึ่ง​ "นี่ไม่ใช่มีคนให้คุณหรอกหรอ"

เขาจะส่งต่อให้คนอื่นง่ายแบบนี้ ทำร้ายคนที่ให้เกินไปแล้ว

หรือในสายตาของฉูเจ๋อหยางไม่แบ่งแยกว่าอันไหนสำคัญหรือไม่สำคัญ ยิ่งกว่านั้นเขาอาจไม่เก็บเอามาใส่ใจเสียด้วยซ้ำ

สำหรับเขาคงเป็นแค่ดอกไม้ช่อหนึ่ง​ แต่สำหรับผู้หญิงเป็นการแสดงออกถึงความรักทั้งหมดที่มี

แค่ดอกไม้​ ทำไมเป้ยฉายเวยต้องแสดงออกว่าเจ็บปวดขนาดนี้ด้วย​ ฉูเจ๋อหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย "แล้วยังไง"

"ฉันไม่ชอบ คุณเอาเก็บไว้เถอะ" จู่ๆน้ำเสียงเวยเวยก็เย็นชา​ แล้วเริ่มทำความสะอาดต่อ

ใบหน้าฉูเจ๋อหยางนิ่ง​ และไม่พูดอะไรต่อ

ความเงียบช่วงหนึ่งทำลายบรรยากาศ​อึดอัดออกไป

เป้ยฉายเวยตั้งใจนั่งอยู่ที่โซฟารับแขกเป็นเวลานาน​ แต่คนที่นั่งหมุนเก้าอี้หนังอยู่ไม่มีวี่แววที่จะออกไปเลย

เธอมองไปที่เข็มนาฬิกา​บนผนัง​ อีกสิบนาทีจะเลิกงานแล้ว​ วันนี้เธอยังรับปากกับรุ่ยรุ่ยด้วยว่าจะไปรับหลังเลิกเรียน

เป้ยฉายเวยมองไปที่โต๊ะสะอาดของเขาอย่างำลบากใจ​ หรือว่าพรุ่งนี้เข้ามาเก็บตอนเช้าๆหน่อยดีไหมนะ

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอีกครั้ง​ "เวยเวย ทำความสะอาดเสร็จ​รึยัง​ อยากใช่ฉันช่วย…. .."

หลินไห่มองเห็นเงาที่นั่งอยู่หลังโต๊ะ​ ก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว​ พูดอย่างเก้อเขิน​ "ทนายฉูทำไมยังอยู่ล่ะครับ"

"เลขาของฉันเริ่มทำตัวตามสบายตั้งแต่เมื่อไหร่"

​