Chapter 6 ช่วยติดกระดุมให้ผมหน่อย

ร่างเล็กออกมาจากห้องน้ำ ได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์ทำให้เธอแทบกลั้นหายใจ กลัวจะเผลอส่งเสียงออกไปแล้วทำให้บอสของเธอต้องลำบากใจ

“ก็ได้ รออยู่ด้านล่างนั้นแหละผมกำลังจะลงไปแล้ว” ไรอันพูดด้วยน้ำเสียงปกติแต่คนทั่วไปอาจฟังดูเย็นชา เขาปรายตามองคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งอยู่มุมห้องแล้วพยักหน้าเป็นเชิงเรียกให้เธอเดินเข้ามาใกล้ๆ เขาพูดคุยอีกสองสามคำแล้วก็วางปิดโทรศัพท์

“ช่วยติดกระดุมให้ผมหน่อย”

“ค่ะ” กฤติกาเดินเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือไปติดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้เรียบร้อย ตามด้วยเนคไท และเพราะตัวเธอเตี้ยกว่าเขามากทำให้ต้องเขย่งปลายเท้าขึ้น

“ผมมีนัด” เขาพูดแล้วยกมือขึ้นลูบผมยาวนุ่มมือเบาๆ ทำไมเขากลายเป็นคนแบบนี้ไปได้นะ เห็นยัยดาวลูกไก่อะไรนี่ที่ไร อยากจับอยากจูบไปเสียทุกครั้งที่เจอ นับวัน ยิ่งควบคุมความต้องการได้ยากขึ้นทุกที

“ค่ะ” เธอได้แต่ยิ้มให้เขา ซึ่งก็คงไม่มีอะไรให้เธอทำได้มากไปกว่ายิ้ม

“เก็บกระเป๋าคุณสิ เราลงไปพร้อมกัน”

กฤติกาส่ายหน้าไปมาเร็วๆจนผมที่รวบเป็นหางม้าส่ายไปมา ไรอันขมวดคิ้วไม่ค่อยพอใจนัก แต่เธอยังยืนยันเช่นเดิม

“คนอื่นจะมองบอสไม่ดีเอานะคะ” เธอยิ้มบางๆ ก็มันจริงนี่ ประเดี๋ยวเธอก็ย้ายกลับบ้านที่ต่างจังหวัดแล้ว แต่บอสยังอยู่ที่นี่ หากคนอื่นรู้เข้าว่ามีความสัมพันธ์ชู้สาวกับพนักงานในบริษัทคงเสียภาพลักษณ์ที่ดีไปหมดสิ้น เธอไม่อยากสร้างปัญหาให้เขา

“อ้อ! พอดีดาวลืมมือถือไว้ที่แผนกด้วยค่ะ ดาวขอตัวก่อนนะคะ”

ไรอันได้แต่มองร่างหญิงสาวก้าวเร็วออกจากห้องทำงานของเขา ทำไมเขาต้องหงุดหงิดที่เห็นเธอแทบจะวิ่งหนีเขาแบบนี้ด้วยนะ ชายหนุ่มโคลงศีรษะไปมา เขาเดินออกมาจากห้องทำงานแล้วลงลิฟต์ไปที่ชั้นล่างของบริษัท ไลลา-นางแบบสาวสวยคู่ควรคนล่าสุดกำลังถ่ายรูปกับพนักงานต้อนรับ หญิงสาวในชุดกระโปรงสั้นยาวเหนือเข่าเล็กน้อยเห็นประธานบริษัทเดินออกมาจากลิฟต์ก็รีบสาวเท้าเข้าไปหา ยื่นมือไปเกาะแขนเขาด้วยท่าทีสนิทสนมไม่สนใจสายตาของใครต่อใครที่จ้องมองมาทางเธอ

“คิดถึงไรอันจังเลยค่ะ”

ไลลาพูดแล้วทำท่าจะจูบเขา แต่ไรอันเบือนหน้าหนีไปทางอื่นได้ทัน เขาไม่ชอบให้ใครมาจูบเขา ถ้าเขาอยากจูบใคร เขาเริ่มเอง...ก็เหมือนกับ...เอ่อ...ยัยเวอร์จิ้นของเขานั้นแหละ เธอไม่จูบ เขาก็บังคับจูบเอาจนได้

ไลลารู้สึกเสียหน้าขึ้นมาทันที เธออุตส่าห์เป็นฝ่ายมาหาเขาถึงบริษัท นัดแนะให้เพื่อนสนิทมาแอบถ่ายภาพเธอกับไรอันเพื่อสร้างข่าวว่าเธอคบกับเศรษฐีหนุ่มนอกวงการ ช่วงนี้เธอกระแสตก ดารานางแบบใหม่เกิดขึ้นยิ่งกว่าดอกเห็ด ถ้าเธอไม่สร้างสตอรี่ให้ตัวเองก็เห็นทีว่าจะไม่มีงานให้ทำแล้ว และถ้าเขาจริงจังกับเธอ เธอก็พร้อมเซย์เยสทันที

“ผมเคยบอกแล้วนี่ไม่ให้มาที่บริษัท” เขาจับมือเธออกจากแขนของเขาแล้วเดินมาที่ด้านนอกที่รถของเขาจอดอยู่ ไลลาหน้าเจือนแต่ยังฝืนยิ้มออกมา

กฤติกายืนมองภาพนั้นอยู่ห่างๆ แต่หัวใจเจ็บแปลบขึ้นมาทันที ทั้งที่รู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ แต่ก็...ห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้

“ยังไม่กลับบ้านเหรอยัยดาว” พี่ศศิถามอย่างแปลกใจเพราะเห็นรุ่นน้องในแผนกหยิบกระเป๋าออกมาตั้งนานแล้ว แล้วนี่ก็เลิกงานนานแล้วด้วย

“กำลังจะกลับค่ะ” กฤติกาตอบ “ดาวก็นึกว่าพี่ศศิกลับบ้านแล้ว”

“ก็ก้าวออกจากบริษัทแล้ว แต่ไอ้โต้งโทรตาม ไฟล์งานมีปัญหาเรียกข้อมูลออกมาไม่ได้ แล้วต้องพรีเซนฯลูกค้ารอบเช้าก็เลยต้องกลับเข้ามาใหม่ แต่ตอนนี้โอเค.แล้วล่ะ”

กฤติกาพยักหน้ารับ

“ไหนๆ ก็จะกลับแล้ว ไปหาอะไรกินกัน พี่เลี้ยงเอง ถือว่าเลี้ยงส่งเราก็แล้วกัน คงไม่ว่าอะไรนะ มีพี่คนเดียว”

“ไม่เป็นไรค่ะ” กฤติกาโบกไม้โบกมือปฏิเสธ “ความจริงต้องเป็นดาวที่ควรเลี้ยงข้าวตอบแทนพี่ศศิ สามปีที่ทำงานที่นี่ พี่ศศิดูแลดาวมาตลอด ถ้าไม่มีพี่ศศิ ดาวก็ไม่รู้จะเป็นยังไง”

“พูดเกินไป” ศศิหัวเราะแล้วจูงมือรุ่นน้องออกจากบริษัท “เธอทำงานเก่งนะ เสียแค่เข้ากับคนอื่นลำบากไปหน่อย แต่พี่ก็ชอบเรานะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“เอ้างี้ ไปกินชาบูใกล้ๆบริษัทนี่ก็แล้วกัน”