ตอนที่ 7
Chapter 7 รบกวนสมาธิ
September 30, 2026
เสียงประตูห้องเปิดออกรบกวนสมาธิของประธานหนุ่ม เขาเงยหน้าขึ้นมองเห็นร่างสุดเซ็กซี่ของไลลาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม เลขาหน้าห้องวิ่งตามมาติดๆ
“ไรอันขา ไลลามารับไปกินมื้อเที่ยงค่ะ”
“ขอโทษค่ะ ดิฉันห้ามไม่ทันจริงๆ”
“ช่างเถอะ” เขาโบกมือไปมาคล้ายไม่ใส่ใจ เขาไม่ได้โง่และรู้ว่าไลลาต้องการสิ่งใด และเขาก็รำคาญผู้หญิงที่ตามตื้อเขาแบบนี้ด้วย
“ไรอันขา ไลลาจองโต๊ะสำหรับมื้อเที่ยงไว้แล้ว เราไปกินข้าวกันค่ะ” ไลลาเดินมาหมายจะนั่งที่ตักของไรอัน แต่ชายหนุ่มลุกพรวดขึ้นก่อนทำเอาดาราสาวหน้าเจือนไปทันที
“คุณวิไลช่วยสืบประวัติพนักงานที่ลาออกไปแล้วได้ไหมครับ”
“คะ?” เลขาหน้าห้องแปลกใจกับคำสั่งของท่านประธานแต่ก็พยักหน้ารับ “ได้ค่ะ ไม่มีปัญหาค่ะ”
“ดีครับ ผมอยากรู้ทุกเรื่องของผู้หญิงที่ชื่อกฤติกา....ได้เรื่องยังไงโทรรายงานผมได้ทันที” เขาบอกชื่อนามสกุลของยัยเวอร์จิ้นไป เลขาคนเก่งฟังครั้งเดียวก็จำได้ ผงกศีรษะรับคำสั่งแล้วหมุนตัวเดินออกไป
ดาราสาวอ้าปากค้างที่เห็นประธานหนุ่มไม่สนใจเธอสักนิด ร่างสูงกำลังจะก้าวออกไปแต่ชะงักที่ประตูห้องแล้วหันกลับมามองด้วยสายตาเย็นชา
“ผมไม่ชอบให้คนนอกวุ่นวายในห้องทำงานของผม และผมคิดว่าคุณคงเข้าใจดีว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณ ไม่ต้องพยายามทำอะไรทั้งสิ้น ความอดทนของผมมีขีดจำกัด ถ้าคุณไม่เดินออกจากชีวิตผมไปดีๆ ก็อย่าหาว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน”
ไลลารู้ว่าคนอย่างไรอัน โจนส์ เป็นคนพูดจริงทำจริง ถ้าเธอไม่รีบออกไปก็เห็นทีว่าอาจถูกรปภ.ของบริษัทหิ้วออกไป คราวนี้คงยิ่งกว่าเป็นข่าวแน่ ดาราสาวถอนหายใจเบาๆ มองท่าทีเปลี่ยนไปของผู้ชายตรงหน้าแล้วก็ยิ้มจริงใจให้
“คุณมีคนที่ชอบแล้ว”
“หือ?” ไรอันแปลกใจกับประโยคของไลลา “คุณหมายถึงเรื่องอะไร”
“ท่าทางคุณมันฟ้อง คุณมีคนในใจแล้วแน่ๆ” ไลลายักไหล่ ถึงจะคว้าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ เธอก็ยังมีเป้าหมายอื่น “ขอให้คุณโชคดีนะคะ”
ดาราสาวเดินออกไปแล้ว แต่ไรอันยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เขาทบทวนประโยคที่ได้ยินแล้วก็หัวเราะออกมา
นี่เขาคง...ชอบยัยเวอร์จิ้นนั้นเข้าให้แล้วสินะ คนที่ไม่ต้องพยายามทำอะไรมากมายแต่กลับคว้าหัวใจเขาไปได้อย่างง่ายดาย
และที่สำคัญกำลังจะไปแต่งงานกับผู้ชายอื่น!
……
“ไปเอิ้นน้องมาหน่อย เพิ่นมาหาน้อง”
คนเป็นแม่สั่งลูกชายคนโตที่ยืนหน้ายุ่ง มองชายหนุ่มสวมสูทเรียบกริบยังกับออกมาจากช่องยูทูป รายการแฟชั่นวีคที่ลูกสาวขอบดูนักหนา
“บอกทางผมก็ได้ครับ ผมเดินไปเองได้”
ไรอันพูดอย่างสุภาพ แม้ภาพลักษณ์เขาคือนักธุรกิจผู้เย็นชา แต่เขาเองก็โตมาโดยแม่คนไทยเลี้ยงดู เรื่องพวกนี้ไม่ยากและไม่ฝืนใจเขาเลยสักนิด แถมยังชอบด้วย อาจเพราะเป็นลูกคนเดียวเลยแอบอิจฉาคนที่เติบโตในครอบครัวใหญ่ที่มีพี่น้องล้อมหน้าล้อมหลังอย่างนี้
“ไปด้วยกันนี่แหละ” พี่ชายคนโตพูดแล้วพยักหน้าให้เดินตาม “ไม่ไกลหรอก ยัยดาวลูกไก่ดูแลแปลงดอกดาวเรืองอยู่ใกล้ๆ นี่แหละ”
“ครับ”
“แล้วนี่น้องสาวผมทำอะไรไว้หรือเปล่า เจ้านายอย่างคุณเลยต้องมาตามถึงบ้านนอกคอกนาอย่างนี้”
“เปล่าครับ คุณกฤติกาทำงานได้ดีเยี่ยมมาก”
“แล้วนี่มาทำอะไร ผมไม่คิดว่าเจ้านายจะมาเยี่ยมลูกน้องถึงบ้านหรอกนะ”
“ผมชอบน้องสาวคุณ”
ไรอันสูดลมหายใจลึก มาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีก ขอแค่...แค่เธอยังไม่ตัดสินใจแต่งงานกับคนอื่นไปก่อนแล้ว
คนเป็นพี่ถึงกับเดินผิดจังหวะ เขาหันขวับกลับมามองชายหนุ่มที่เดินตามหลังเขาอยู่
“พูดจริง?”
“ครับ” ไรอันยืนยัน “ถ้าเธอยังไม่ได้แต่งงานกับใคร”
คนเป็นพี่หลุดหัวเราะพรืดแล้วเดินมาตบไหล่แรงๆ สองสามทีจนบอสหนุ่มถึงกับตัวเซ
“เออๆ แบบนี้คอยคุยกันได้หน่อย โน้น ยัยดาว นั่งอยู่ตรงนั้น ไปคุยเองแล้วกัน”
ไรอันผงกศีรษะให้เป็นเชิงขอบคุณ พี่ชายหมุนตัวเดินกลับไปก่อนแล้ว เขามองเห็นคนตัวเล็กสวมหมวกปีกกว้าง ก้มๆ เงยๆ อยู่ในแปลงดอกดาวเรือง