ตอนที่ 3 พี่หญิงใหญ่ ท่านถูกสวมเขาแล้ว

ณ จวนตระกูลถังในเมืองหลวง

“นี่คือจวนของข้าอย่างนั้นหรือ? ดูไปก็ไม่เลวเหมือนกันนะ”

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ถังสือจิ่นก็ได้ยินเสียงฝีเท้า มีสตรีผู้หนึ่งรีบเดินออกมาจากจวน “เสี่ยวจิ่น? เจ้าคือเสี่ยวจิ่นใช่หรือไม่? ข้าคือพี่หญิงใหญ่ของเจ้า”

สตรีผู้นั้นมี ใบหน้าอ่อนหวานงดงาม ดวงตาแลดูอ่อนโยน

นี่คือถังหลิ้งอี๋พี่สาวคนโตของนางใช่หรือไม่?

“คารวะพี่หญิงใหญ่” ถังสือจิ่นตอบรับเบา ๆ

“ดีแล้ว ข้ากำลังจะไปรับเจ้า ไฉนหนทางไกลเช่นนี้ เจ้าจึงกลับมาด้วยตนเองเล่า?” ถังหลิ้งอี๋จับมือของนาง พลางสำรวจร่างกายของถังสือจิ่นอย่างถี่ถ้วน

ถังสือจิ่นรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วง นางจึงยิ้มเล็กน้อย “ไม่ไกลเจ้าค่ะ ไม่ต้องให้พวกท่านลำบาก ข้ารู้ทางกลับมาเอง”

ถังหลิ้งอี๋ได้ยินน้ำเสียงของนางที่แฝงความห่างเหินเล็กน้อย

ในเมื่อไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกัน จะให้สนิทสนมกันในทันทีได้อย่างไร ถังหลิ้งอี๋เข้าใจ นางจึงโอบแขนถังสือจิ่นและกล่าวว่า “วันนี้ที่เรือนมีแขกมาเยือน ท่านพ่อและท่านแม่จึงอยู่ที่เรือนใหญ่ เจ้าไปพักที่เรือนของข้าก่อนเถิด เดี๋ยวอีกสักพักข้าค่อยพาเจ้าไปคารวะท่านพ่อท่านแม่”

แขนของถังสือจิ่นแข็งทื่อเล็กน้อย นางรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง แต่ก็มิได้ปฏิเสธ

ถังหลิ้งอี๋เป็นคนจิตใจดี แต่ดูจากโหงวเฮ้งแล้ว เกรงว่าในไม่ช้านางคงจะต้องเสียใจเป็นแน่

“แขกผู้นั้นเกี่ยวข้องกับพี่ใหญ่หรือเจ้าคะ?” ถังสือจิ่นกำลังครุ่นคิดว่าควรบอกดีหรือไม่ บอกไปแล้วพี่สาวจะหาว่านางสอดรู้สอดเห็นหรือไม่?

“ใช่ เป็นคู่หมั้นของข้าเอง” ถังหลิ้งอี๋กล่าวด้วยใบหน้าเขินอาย

คู่หมั้นมาที่จวนเพื่อเจรจาเรื่องงานแต่งงาน

“พี่หญิงใหญ่ ข้ามีคำพูดที่เป็นความจริงประโยคหนึ่ง ท่านอยากจะฟังหรือไม่?” ถังสือจิ่นถาม

ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางแลดูสะอาดสะอ้าน ยามนางทำหน้าเคร่งขรึมก็ดูจริงจังยิ่ง ถังหลิ้งอี๋ยิ้มพร้อมกล่าวว่า “เสี่ยวจิ่นอยากจะพูดอะไรหรือ?”

ถังสือจิ่นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คิดจะกล่าวอย่างอ้อมค้อม “ท่านถูกสวมเขาแล้ว”

“สวม...เขา คืออะไรหรือ?”

“คู่หมั้นของท่าน นอกใจท่าน” นางกล่าวอย่างชัดเจน