ตอนที่ 4 ตระกูลไร้แบบแผน เรือนก็ไร้วินัย

แม่นมอู๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้ตัว ดวงตาสีเหลืองหม่นเบิกกว้างขึ้นทันที“เจ้ากล้าสาปแช่งข้าหรือ! สมแล้วที่เป็นเด็กที่เติบโตมาในชนบท ไม่รู้จักกฎเกณฑ์!”

ถังสือจิ่นไม่สนใจ หันไปมองถังหลิ้งอี๋ “บ่าวรับใช้ที่ก้าวร้าว ข่มเหงนาย ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง นี่คือธรรมเนียมของตระกูลถังหรือ?”

ถังหลิ้งอี๋อธิบาย “เสี่ยวจิ่น นางเป็นแม่นมของท่านพ่อ...”

“ท่านโหวกล่าวไว้ว่า หากคุณหนูสามไม่เชื่อฟัง จะให้บ่าวใช้กฎตระกูลจัดการ ดูท่าคุณหนูสามคงไม่อยากกลับเรือนวันแรกมา ก็ถูกเชิญไปที่ศาลบรรพบุรุษเพื่อรับกฎตระกูลกระมัง?”

ถังสือจิ่นเป็นบุตรคนที่สามในตระกูลถัง นอกจากพี่ใหญ่และพี่รองแล้ว ยังมีน้องชายอีกสามคนอยู่ข้างล่าง

ถังสือจิ่นหัวเราะเยาะ ดวงตาคมกริบ “แม้แต่บรรพบุรุษของตระกูลถังของท่าน ข้าก็เกรงว่าจะไม่กล้าพูดกับข้าเช่นนี้ แล้วเจ้าเป็นใครกัน?”

“ในเมื่อประตูใหญ่ของจวนโหวไม่รู้จักมารยาทในการต้อนรับแขก เก็บไว้ก็เกินความจำเป็น”

ทันทีที่เสียงของนางจบลง ทุกคนก็ได้ยินเสียง ‘กริ๊ก’ ประตูไม้สีชาดครึ่งบานก็ล้มลงเสียงดังสนั่น

“อ๊า!” ประตูบานนั้นล้มลงข้างตัวแม่นมอู๋พอดี เกือบจะทับถูกเท้าของนาง แม่นมอู๋ตกใจจนส่งเสียงหวีดร้อง

“เจ้า เจ้าทำอะไร?” แม่นมอู๋มองถังสือจิ่นด้วยความตกตะลึง “ประตูนี้อยู่ดี ๆ ไฉนถึงล้มลงได้กะทันหัน ต้องเป็นเพราะเจ้าใช้กลอุบายชั่วร้ายอะไรบางอย่าง! เจ้า เจ้ามันตัวหายนะ!”

“ข้าหรือ? แค่ดีดนิ้วไปทีนึง?” ถังสือจิ่นยิ้ม พลางยกมือดีดนิ้ว

เสียง‘ปัง’ ดังขึ้นอีกเสียง ประตูอีกครึ่งบานก็พังทลายลงมา

ทับใส่ร่างของแม่นมอู๋พอดี นางไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง ก็ถูกแผ่นประตูทับเอาไว้แล้ว

แผ่นประตูนั้นหนาและหนักมาก ทับจนแม่นมอู๋กระอักเลือด เสียงขอความช่วยเหลือลอดออกมาจากใต้แผ่นประตู “ช่ว...ช่วยข้าด้วย...”

ถังสือจิ่นถอนหายใจ “ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่า ภัยมาจากปาก แต่เจ้าไม่ยอมฟัง เฮ้อ”

นางยกเท้า เหยียบ แผ่นประตูที่ทับร่างแม่นมอู๋อยู่ แล้ว เดินเข้าจวนไป

แม่นมอู๋ดวงตาเหลือกขาว ก่อนจะหมดสติไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อคนรับใช้เห็นดังนั้นก็ตกใจ รีบตะโกนเรียกคนมายกประตูเพื่อช่วยชีวิตนาง ไม่มีใครกล้าขวางทางถังสือจิ่นอีกแล้ว

สีหน้าของถังหลิ้งอี๋ซับซ้อนมาก “เสี่ยวจิ่น นี่คือเรือนของเจ้า...”

“ตระกูลของท่านไร้แบบแผน เรือนก็ไร้วินัย จะมาโทษข้าไม่ได้” ถังสือจิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา