ตอนที่ 5 ไม่คู่ควรกับพี่หญิงใหญ่ของข้า

“ฮูหยินโปรดระงับโทสะ ข้ารู้สึกละอายใจยิ่ง แต่ท่านย่ากล่าวว่าญาติผู้น้องน่าสงสาร มาตัวคนเดียวเพื่อมาขอพึ่งเรือนเรา การเลี้ยงดูบุตรคนเดียวย่อมไม่ง่าย ก่อนที่ตระกูลของญาติผู้น้องจะตกต่ำ ก็เคยมีพระคุณต่อตระกูลเรา ความเมตตานี้มิอาจไม่ตอบแทน ขอฮูหยินโปรดเห็นใจด้วย ข้าก็เคยบอกแล้วว่า หากหลิ้งอี๋ไม่อาจยอมรับได้ ข้าก็สามารถเลือกที่จะถอนหมั้น”

บุรุษที่เอ่ยถ้อยคำนี้ท่าทางสุภาพอ่อนโยน เขาก็คือซ่งชิงซูคู่หมั้นของถังหลิ้งอี๋นั่นเอง

ถังสือจิ่นเหลือบมองแค่แวบเดียว ก็แค่หน้าคนใจหมาเท่านั้นเอง

ถังหลิ้งอี๋กำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น ดวงตาเปียกชุ่มด้วยน้ำตา มองไปยังซ่งชิงซู “คำพูดของท่านเมื่อครู่นี้ หมายความว่าอย่างไร?”

แววตาของซ่งชิงซูฉายความไม่พอใจเพียงเสี้ยววินาที แต่ก็อดทนอธิบายซ้ำอีกครั้ง “ข้ามีญาติผู้น้องผู้หนึ่ง ชาติกำเนิดน่าสงสาร นางอยู่เพียงลำพัง การเลี้ยงดูบุตรคนเดียวย่อมไม่ง่าย ดังนั้นท่านย่าจึงคิดจะให้บุตรผู้นั้น ให้เราทั้งสองรับเป็นบิดามารดา เพื่อเลี้ยงดูเป็นบุตรของเราต่อไป”

เขาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “หากเจ้าสามารถตอบตกลงได้ เจ้าก็จะเป็นแม่ใหญ่ของเขา แต่หากเจ้าไม่อาจตอบตกลง งานแต่งงานของเราเกรงว่า...”

ถังหลิ้งอี๋ปรารถนาที่จะแต่งงานกับเขาอย่างสุดใจ ซ่งชิงซูจึงมั่นใจอย่างยิ่งว่านางจะต้องตอบตกลง

ทันทีที่สองพี่น้องตระกูลถังเดินเข้ามาในเรือนใหญ่ นางเว่ยก็ละทิ้งซ่งชิงซู รีบเดินเข้ามาต้อนรับ ตรวจสอบคุณหนูเสี่ยวจิ่นอย่างละเอียดถี่ถ้วน “เจ้าคือเสี่ยวจิ่นใช่หรือไม่? ข้าคือแม่ของเจ้า แม่ไม่ได้ไปรับเจ้าด้วยตนเอง อย่าได้โทษแม่เลยนะ”

ถังสือจิ่นสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากสตรีผู้นี้

“ฮูหยินมีภารกิจมากมาย ข้าไม่ถือสาเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินคำเรียกขานของนาง นางเว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “เรียก ท่านแม่”

ถังสือจิ่น “...ท่านแม่”

นางดูออกว่านางเว่ยแม้จะมีนิสัยเด็ดขาด แต่จิตใจดีงาม ดวงตาของคนเราโกหกไม่ได้ นางเห็นความรักความห่วงใยจากดวงตาของอีกฝ่าย

“เด็กดี เจ้ารอแม่สักครู่ ให้แม่จัดการเรื่องน่ารังเกียจ พวกนี้ให้เสร็จก่อน แล้วแม่จะลงโทษบ่าวรับใช้ที่ก้าวร้าวเหล่านั้นให้เจ้า”

น้ำเสียงของนางเว่ยเย็นชา เรื่องประตูใหญ่พังทลายเมื่อครู่ ได้แพร่มาถึงหูของนางแล้ว

เสี่ยวจิ่นยังไม่ทันกลับมา ข่าวลือซุบซิบนินทาในจวนก็เริ่มแพร่กระจายแล้ว

พวกเขานับว่านางตายแล้วหรืออย่างไร?

แววตาของซ่งชิงซูฉายความไม่พอใจเล็กน้อย เขารู้สึกว่าฮูหยินถังกำลังกล่าวว่าเขาคือเรื่องน่ารังเกียจ

ดวงตาของถังสือจิ่นสั่นไหวเล็กน้อย ความอบอุ่นไหลผ่านในใจ นางยิ้มและพยักหน้า นางเว่ยหันไปมองถังหลิ้งอี๋อีกครั้ง

“หลิ้งอี๋ ซ่งชิงซูต้องการให้เจ้าเลี้ยงบุตรนอกรีต แล้วเจ้าจะว่าอย่างไร?”

ถังหลิ้งอี๋เม้มปาก มองไปยังซ่งชิงซู ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

นางเว่ยขมวดคิ้ว นางอบรมสั่งสอนบุตรสาวมาตั้งแต่เล็กให้เป็นคนมีความเห็นเป็นของตนเอง กำหนดการแต่งงานของบุตรสาวกับซ่งชิงซูใกล้เข้ามาแล้ว การที่ซ่งชิงซูมากล่าวเรื่องนี้ในตอนนี้ เท่ากับเป็นการดูถูกบุตรสาวของนาง