ตอนที่ 6 ใบหน้าของเขาถูกนางทำให้เสียหน้าจนหมดสิ้น!

ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ภายในใจรู้สึกหวาดผวาอย่างหนัก

ถังสือจิ่นใช้นิ้วมือคำนวณ พลางแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา “พวกท่านช่างเหี้ยมโหดยิ่งนัก แม้แต่ศพก็ยังถูกพวกท่านนำไปทิ้งที่ป่าช้า ให้สุนัขจิ้งจอกและหมาป่ากัดกิน”

“เจ้า!” ซ่งชิงซูทรุดตัวลงบนเก้าอี้ จ้องมองถังสือจิ่นด้วยความหวาดผวาเต็มเปี่ยม นางรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรกัน?

เรื่องนี้เขาทำอย่างลับที่สุด คนนอกไม่มีทางล่วงรู้ได้เลย

แม้แต่บ่าวรับใช้ที่ช่วยขนศพไปป่าช้า เขาก็ฆ่าปิดปากไปแล้ว

“ท่านโหว ท่านจะปล่อยให้นาง กล่าวหาใส่ร้ายข้าเช่นนี้หรือ!” ซ่งชิงซูกดกลั้นความหวาดกลัวในใจไว้ ใบหน้าบิดเบี้ยวหันไปมองเจิ้นหนานโหว

“พอแล้ว!” เจิ้นหนานโหว ซึ่งก็คือถังเซี่ยวหมิงบิดาของถังสือจิ่นในร่างนี้ จ้องมองถังสือจิ่นด้วยสายตาเย็นชา “เมื่อกลับมาแล้ว เจ้าก็ควรประพฤติตนให้ดี ที่นี่ไม่มีที่ให้เจ้าพูดจาเหลวไหล ถอยลงไปเดี๋ยวนี้!”

ถังสือจิ่นเลิกคิ้ว บิดาแท้ ๆ ผู้นี้ดูเหมือนจะไม่ชอบนางเท่าใดนัก

นางเว่ยกำหมัดแน่น คล้ายกำลังจะโต้แย้ง แต่ถูกถังอวี้เหยียนห้ามไว้ทัน “ท่านแม่ น้องสามไม่ควรอยู่ที่นี่เพื่อฟังเรื่องของผู้ใหญ่ อีกทั้งนางยังปากพล่อย ไม่รู้จักกาลเทศะ ให้นางกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนดีหรือไม่”

เขาเหลือบมองถังสือจิ่นด้วยความไม่พอใจ เห็นได้ชัดว่ากำลังตำหนินางที่ก่อเรื่องวุ่นวาย

ถังสือจิ่นชูนิ้วขึ้นในทันที และดีดนิ้ว

“หุบปากไปเสีย”

ถังอวี้เหยียนพบว่าตนเอง อ้าปากพูดไม่ได้แล้ว

ถังเซี่ยวหมิงต้องการจะตำหนิด้วยความโกรธ ทว่าริมฝีปากทั้งสองกลับคล้ายจะเหนียวติดกัน อ้าปากไม่ได้

ภายในใจของเขาสะท้านอย่างหนัก จ้องมองถังสือจิ่นด้วยสายตาเย็นยะเยือก “ลูกอกตัญญู! เจ้าทำอะไรกับพ่อกันแน่?!”

ไม่มีอะไรมาก เพียงยันต์ปิดปากสองแผ่นเท่านั้นเอง

“เอาล่ะ ตอนนี้เราสามารถพูดคุยกันอย่างสงบได้แล้ว”