ตอนที่ 7 ท่านแม่ผู้น่าเกรงขาม

เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งขวางอยู่ด้านหน้าถังสือจิ่น

ถังสือจิ่นกะพริบตา

“สหายถัง ท่านหลบไป น้องสาวของท่านกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว หากมิสั่งสอนนางเสียบ้าง เกรงว่าภายหน้าจะนำภัยมาสู่ตระกูลถังของท่าน”

“ข้ายอมรับว่านางอาจพูดจาไม่ระวังปากไปบ้าง แต่นางเป็นน้องสาวของข้า ยังไม่ถึงคราให้คนนอกมาสั่งสอน”

ถังอวี้เหยียนที่ไม่สามารถพูดได้ จู่ๆก็เอ่ยปากได้อย่างกะทันหัน

เขาหันกลับไปมองถังสือจิ่นด้วยความประหลาดใจ ส่วนถังสือจิ่นก็ยิ้มจางๆให้เขา

“ถ้าหากสหายซ่งบริสุทธิ์ใจ เหตุใดจะต้องโมโหจนขาดสติเช่นนี้ด้วยเล่า กลับยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกว่าท่านร้อนตัว หรือว่าสิ่งที่เสี่ยวจิ่นกล่าวนั้นมาล้วนเป็นความจริง?”

ท่าทีของซ่งชิงซู กลับทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเขามีลับลมคมใน

ซ่งชิงซูกัดฟันแน่น “ข้ามิได้ร้อนตัว...”

“ในเมื่อมิได้ร้อนตัว ท่านกล้าอุ้มเด็กคนนั้นของท่านมาสอบสวนต่อหน้าหรือไม่?”

ซ่งชิงซูกำหมัดแน่น ย่อมไม่สามารถเผชิญหน้าสอบสวนได้

หากถูกตรวจสอบแล้วพบว่าเป็นบุตรนอกสมรสของเขา การที่ให้ถังหลิ้งอี๋รับเป็นบุตรโดยชอบทั้งที่ยังมิได้แต่งงาน เกรงว่าเขาจะถูกผู้คนด่าว่านินทาลับหลัง

ถ้าหากเรื่องนี้กระทบต่อชื่อเสียงงานราชการและเส้นทางในอนาคตของเขา ยิ่งถือว่าได้ไม่คุ้มเสีย

“เสี่ยวจิ่น คุณชายซ่งเป็นที่เลื่องชื่อเรื่องความซื่อสัตย์ยุติธรรม เจ้าไปคาดเดาเขาเช่นนี้ได้เยี่ยงไร แม้...แม้ว่าเจ้าจะเคยอยู่สำนักเต๋า ก็ไม่ควรนำเรื่องไร้มูลความจริงเหล่านั้นกลับมาใช้ที่เรือน ท่านพ่อท่านแม่มิเคยเชื่อเรื่องผีสางเทวดา อีกอย่าง...อย่างไรคุณชายซ่งก็เป็นคู่หมั้นของพี่หญิงใหญ่ เจ้ากล่าวว่าเขาเช่นนี้ จะให้พี่หญิงใหญ่อยู่ในสถานะใด?”

คำพูดนี้กำลังกล่าวว่าสิ่งที่ถังสือจิ่นกล่าวมานั้นเป็นเรื่องที่ไร้ซึ่งมูลความจริง ไม่น่าเชื่อถือ

ถังสือจิ่นเหลือบมองคนที่เดินเข้ามา เป็นสตรีรูปลักษณ์งดงามผู้หนึ่ง

“เจ้าเป็นใคร?” ถังสือจิ่นหรี่ตาลง

ดูเหมือนคนผู้นี้จะมีเคราะห์กรรมบางอย่างเกี่ยวพันกับนางอยู่

นางเว่ยขมวดคิ้วเข้าหากัน สีหน้ามิค่อยพอใจนัก