บทที่ 1

ณ จักรวรรดิหลิงอู่ ผืนดินทวีปชางโจว

บนหน้าผาสูงชันแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่รอบนอกเขตป่าโบราณ

มีเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้หญิงดังออกมาจากที่แห่งนี้ "อ๊าก..."

"อย่า น้องห้วน!"

“อย่าเรียกข้าว่าน้อง ข้าไม่มีพี่สาวโง่ ๆ อย่างเจ้า” ผู้หญิงคนหนึ่งที่ถือแซ่หนามอยู่ในมือ กำลังเฆี่ยนตีผู้หญิงอีกคนที่หน้าตาเหมือนกันกับนางไม่หยุด กระโปรงสีชมพูลายดอกไม้อาบไปด้วยเลือดของผู้หญิงที่ถูกเฆี่ยนตีอย่างรุนแรงจนบาดเจ็บสาหัส นางมีสีหน้าโหดเหี้ยม และการเฆี่ยนตีของนางก็ไม่มีท่าทีที่จะหยุดลงแต่อย่างใด "อวิ๋นชิงเฉิน เจ้าถูกองค์รัชทายาทถอนหมั้นยังไม่พอ ยังไม่ยอมแต่งงานไปแทนข้าอีก ผู้หญิงโง่ ๆ อย่างเจ้า ก็สมควรจะแต่งงานไปกับอ๋องเสวียนที่สติวิปลาสนั่นแล้ว”

อวิ๋นชิงเฉินกลิ้งตัวไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด แต่ทุกครั้งที่นางพยายามจะกลิ้งหลบ ก็มักจะถูกเหล่าทาสชั่วที่อยู่ด้านข้างเตะกลับไปตรงหน้าอวิ๋นชิงห้วนน้องสาวของนาง โดยสิ่งที่รอนางอยู่มีเพียงการเฆี่ยนตีที่หนักยิ่งกว่าเดิมเท่านั้น ความเจ็บปวดมหาศาลทำให้นางกระอักออกมาเป็นเลือด มองดูน้องสาวของตนด้วยร่างกายที่กำลังเจ็บหนักเจียนตาย

แปลกเหลือเกิน!

ทำไม ทำไมน้องสาวฝาแฝดที่เติบโตมากับนางคนนี้ ถึงได้เปลี่ยนไปจนน่ากลัวได้ขนาดนี้

นางเพิ่งถูกองค์รัชทายาทถอนหมั้น แล้วก็ถูกน้องสาวหลอกให้มาที่นี่ทันที นางไม่คิดว่าสิ่งที่รอนางอยู่จะเป็นการเฆี่ยนตีอย่างโหดร้าย

"น้องห้วน…"

“หุบปาก อย่ามาเรียกข้าว่าน้อง” ใบหน้าเล็กที่แสนงดงามของอวิ๋นชิงห้วนเผยแววโกรธขึง คิ้วเรียวบางของนางขมวดเข้าหากันจนรูปร่างบิดเบี้ยว และตัวของนางก็ปกคลุมไปด้วยไฟโกรธที่พุ่งพล่านอย่างควบคุมไม่ได้

พวกนางสองคนชื่นชอบองค์รัชทายาทเหมือนกัน แต่คนที่ได้หมั้นหมายกับองค์รัชทายาทไม่ใช่อวิ๋นชิงห้วน แต่เป็นอวิ๋นชิงเฉิน พี่สาวของนาง ส่วนนางได้รับพระราชทานให้แต่งงานกับอ๋องเสวียนที่เสียสติไปแล้ว นางยอมรับไม่ได้ที่จะต้องแพ้ให้กับอวิ๋นชิงเฉิน จึงแอบอ้างตัวเป็นอวิ๋นชิงเฉินไปตีสนิทกับองค์รัชทายาท และสั่งให้อวิ๋นชิงเฉินสลับไปแทนที่นาง