บทที่ 2

ด้านล่างของหน้าผาสูงชัน เป็นแม่น้ำที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง

มีร่างผู้หญิงอาบเลือดคนหนึ่งลอยอยู่บนผิวแม่น้ำ ใบหน้าและร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจากการถูกเฆี่ยนตี

รอบ ๆ ตัวหญิงสาวมีเส้นหวายและเศษไม้ลอยอยู่ ตัวเธอลอยไหลตามกระแสน้ำลงมาอย่างช้า ๆ ทันใดนั้นเองร่างของคนที่เดิมสิ้นลมหายใจไปแล้ว ก็ลืมตาขึ้นมา

นั่นเป็นดวงตาที่กลมโตและสดใสคู่หนึ่ง โดยในแววตามีความโหดร้ายแอบแฝงอยู่ และมีความเฉียบคมที่ดูจะไม่สอดคล้องกับอายุของเธอนัก

อวิ๋นชิงเฉินมองดูผืนท้องฟ้าสีคราม ร้องครางออกมาเบา ๆ ไม่คิดว่าหลังจากที่ห้องผ่าตัดถูกพวกผู้ร้ายวางระเบิดแล้ว เธอจะมาเกิดใหม่อีกครั้งในร่างของคนอื่นได้

ใช่ เธอเป็นคนที่มาจากศตวรรษที่หนึ่งร้อย

ที่นั่นเธอเป็นหมอหัตถ์เทวดาผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง ลายเส้นขวางกลางฝ่ามือบนมือซ้ายของเธอเป็นช่องทางหลักที่ใช้ในการเปิดประตูมิติห้องการแพทย์ของเธอ ซึ่งภายในสามารถบรรจุวัสดุยาและเครื่องมือผ่าตัดเอาไว้ได้

แต่เธอกลับเดินทางข้ามเวลามาอยู่ในร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่มีชื่อและนามสกุลเดียวกันกับเธอ

ที่นี่คือจักรวรรดิหลิงอู่ ทวีปชางโจว เธอเป็นลูกสาวคนโตของจวนราชครู และเป็นพี่น้องฝาแฝดของอวิ๋นชิงห้วน น้องสาวของเจ้าของร่างเดิม

ครึ่งเดือนก่อนฝ่าบาทได้พระราชทานให้กับอวิ๋นชิงห้วนแต่งงานกับอ๋องเสวียน ผู้เป็นเทพนักรบ

เดิมทีเป็นเรื่องที่ดี แต่ระหว่างทางกลับเมืองหลวงอ๋องเสวียนถูกคนร้ายลอบฆ่า จนได้รับบาดเจ็บสาหัสและมีไข้สูงอย่างต่อเนื่อง เมื่อฟื้นได้สติมาก็กลายเป็นคนวิปลาสไปเสียแล้ว

อวิ๋นชิงห้วนคิดว่าตนเป็นว่าที่พระชายาขององค์รัชทายาทมาโดยตลอด แล้วมีหรือจะยอมที่จะเป็นเพียงชายาอ๋องได้ ไม่ต้องพูดถึงชายาของอ๋องที่วิปลาสไปแล้วเลย ดังนั้นจึงบังคับให้อวิ๋นชิงเฉินแต่งงานไปแทนนาง

อวิ๋นชิงเฉินคนเดิมไม่รับปาก เพื่อให้อวิ๋นชิงเฉินยอมตัดใจจากองค์รัชทายาท ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมาอวิ๋นชิงห้วนแอบอ้างชื่อของเจ้าของร่างเดิม ไปหาองค์รัชทายาทที่วังบูรพาทุกวัน

องค์รัชทายาทโดนอวิ๋นชิงห้วนที่ปลอมตัวเป็นอวิ๋นชิงเฉินมารบกวนทุกวันจนรู้สึกเบื่อหน่าย จนวันหนึ่งเขาจึงไปหาอวิ๋นชิงเฉินคนเดิมที่จวนราชครูเพื่อขอถอนหมั้น วันนั้นบังเอิญอวิ๋นชิงห้วนไม่อยู่ในจวน ดังนั้นองค์รัชทายาทจึงบอกกับอวิ๋นชิงเฉินคนเดิมตรง ๆ ต่อหน้า ว่าเขาจะไม่แต่งงานกับนาง และต่อจากนี้ไปก็ขอให้นางอย่าไปหาเขาที่จวนองค์รัชทายาทอีก