บทที่ 15

อวิ๋นชิงห้วนหัวเราะเสียงเย็น คิดว่าอวิ๋นชิงเฉินก็แค่อิจฉานางเท่านั้น คนที่อ๋องวิปลาสนั่นถูกใจเข้าได้ ก็คงจะมีแค่อวิ๋นชิงเฉินคนเดียวเท่านั้น นางดีใจมากที่อ๋องวิปลาสนั่นไม่ได้เอ่ยชื่ออยากจะแต่งกับนาง ไม่เช่นนั้นด้วยความรักของฝ่าบาทที่มีต่ออ๋องเสวียน คงจะต้องรีบกำหนดวันแต่งงานให้เลยทันทีเป็นแน่

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ยังมีโอกาสกู้สถานการณ์คืนมาอยู่

งานเลี้ยงร้อยบุพผาจะจัดขึ้นในครึ่งเดือนต่อมา ถึงตอนนั้น ขอเพียงนางแสดงความสามารถบนเวทีได้ดี นางก็จะกอบกู้ชื่อเสียงคืนมาได้เช่นกัน

“เรื่องของข้า เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง” อวิ๋นชิงห้วนแค่นหัวเราะเสียงเย็น หันหน้าไปทางอื่น ไม่อยากจะมองใบหน้าที่อัปลักษณ์ของเธอ

แต่ในใจกลับเกิดความสงสัยขึ้นมาว่า อวิ๋นชิงเฉินมีชีวิตรอดกลับมาได้อย่างไร?

“ชายา ชายา ข้าเอาอาหารมาให้เจ้ากินด้วย” เสียงผู้ชายที่อ่อนปวกเปียกดังมาจากประตูห้องโถงข้างท้องพระโรง

อวิ๋นชิงเฉินและอวิ๋นชิงห้วนหันหน้ามองไปตามต้นเสียง ก็เห็นอ๋องเสวียนที่กำลังถือกรงนกอยู่ในมือ วิ่งเข้ามาในโถงข้างท้องพระโรงอย่างรวดเร็ว ขณะที่เขาวิ่งไปจนถึงหน้าอวิ๋นชิงเฉินนั้น อวิ๋นชิงห้วนที่อยู่ด้านหลังก็แค่นหัวเราะออกมาหนึ่งที "ท่านอ๋อง โปรดอย่าเรียกสุ่มสี่สุ่มห้าเจ้าค่ะ หม่อมฉันยังมิได้แต่งงานกับท่านอ๋องเลย?”

อ๋องเสวียนหยุดชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาจ้องไปที่อวิ๋นชิงห้วน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน ปากมุ่ยอย่างไม่พอใจนัก พลางพูดด้วยสีหน้ารังเกียจว่า "ข้าก็ไม่ได้เรียกเจ้าว่าชายา เจ้าขานรับสุ่มสี่สุ่มห้าทำไมกัน? อีกอย่าง ข้าก็ไม่ได้อยากแต่งกับคนบ้าอย่างเจ้าหรอกนะ”

“เจ้า…” อวิ๋นชิงห้วนพุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความโกรธ ยกมือขึ้นสูง ในขณะที่นางกำลังจะสะบัดไปที่ใบหน้าอ๋องเสวียนนั้นเอง อ๋องเสวียนก็โยนกรงนกในมือของเขาทิ้งไป และวิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังอวิ๋นชิงเฉินอย่างรวดเร็ว เขาเอามือกุมหน้าตัวเองเอาไว้แล้วตะโกนว่า "อ๋า เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ?"

“คนวิปลาส โวยวายทำไมกัน ข้ายังไม่ได้ตบเจ้าเลย” อวิ๋นชิงห้วนเห็นเขาทำท่าทีสติไม่สมประกอบแบบนี้ ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น หากนางต้องกลายเป็นชายาของอ๋องวิปลาสนี่จริง ๆ ไม่แน่นางอาจจะฆ่าเขาทิ้งภายในไม่กี่วันก็ได้