บทที่ 14

ฝ่าบาทเซวียนหยวนมีความคิดนี้ขึ้นมา แต่เขาจะพูดออกมากลางท้องพระโรงไม่ได้ ต้องไปถามองค์รัชทายาทเป็นการส่วนตัว

เพียงชั่วครู่หนึ่งจักรพรรดิเซวียนหยวนก็ตบลงบนศีรษะของอ๋องเสวียนเบา ๆ ด้วยสีหน้าเอ็นดู และพูดอย่างปลอบประโลมว่า "ตอนนี้พ่อยังรับปากเจ้าไม่ได้ แต่พ่อจะลองคิดดูนะ เจ้ากลับไปนั่งที่ของเจ้าก่อน นั่งบนพื้นมันเย็น"

“งั้นก็ได้ เสด็จพ่อ ท่านต้องคิดให้ดี ๆ นะพะย่ะค่ะ ไม่เช่นนั้นข้าอาจจะทำอะไรโง่ ๆ ลงไปก็ได้” อ๋องเสวียนตบแขนเสื้อเบา ๆ ลุกขึ้นจากพื้น แล้วหันมาทำหน้าผีใส่อวิ๋นชิงเฉิน “ชายา ข้าจะเอ็นดูเจ้าเอง"

อวิ๋นชิงเฉินกระตุกมุมปากสองสามครั้งอย่างอดไม่ได้ ก้มหน้าลง ไม่ไปสบตากับอ๋องวิปลาส

เมื่ออ๋องเสวียนเห็นดังนั้น ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดว่า "ทำไมชายาไม่ยอมมองหน้าข้าล่ะ? หรือว่าเพราะเสด็จพ่อไม่รับปากข้าเรื่องงานแต่งของเรา เจ้าเลยโกรธข้างั้นเหรอ?"

มือเรียวเล็กภายใต้แขนเสื้อคู่นั้น กำผ้าแขนเสื้อด้านในเอาไว้แน่น อวิ๋นชิงเฉินคิดว่า ถ้าเป็นไปได้ เธออยากจะเอาเข็มเย็บผ้ามาเย็บปิดปากของเขาไว้ซะ

“ท่านอ๋อง ได้โปรดอย่าเดาสุ่ม ๆ หม่อมฉันแค่ไม่รู้ว่าจะตอบท่านอ๋องอย่างไรเท่านั้น” อวิ๋นชิงเฉินพูดตอบเบา ๆ

อ๋องเสวียนยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ ยกมือขึ้นไปไขว้กันไว้ด้านหลัง เดินผ่านหน้าจักรพรรดิซวนหยวนไป แต่เมื่อเขาเห็นอวิ๋นชิงห้วนที่ถูกเขารังเกียจไปก่อนหน้านี้ เขาก็หัวเราะเหอ ๆ ออกมาทันที

ฝ่าบาทเซวียนหยวนถามด้วยความไม่เข้าใจ "เหตุใดเสวียนเอ๋อร์ถึงยิ้มอย่างมีความสุขขนาดนี้"

“ลูกคิดวิธีที่ฉลาดเฉลียวมากขึ้นมาได้วิธีหนึ่ง เสด็จพ่อมอบยายคนบ้านั่นให้ไปแต่งกับเสด็จพี่องค์รัชทายาท และเอาผู้หญิงของเสด็จพี่องค์รัชทายาทมาให้ลูกแทน เสด็จพ่อคิดว่าอย่างไร?”

“ค่อก แค่ก แค่ก แค่ก…” ในที่สุดราชครูอวิ๋นก็ปล่อยลมหายใจที่เขากลั้นไว้อยู่นานออกมาจนได้ ไอค่อกแค่กออกมาอย่างรุนแรงด้วยความหวาดกลัว

อวิ๋นชิงเฉินกลอกตาขึ้นไปมองบนอยู่หลายครั้ง เธออยากจะวิ่งขึ้นไปอุดปากอ๋องวิปลาสคนนั้นเอาไว้เสียจริง มิน่าอวิ๋นชิงห้วนถึงอยากจะหาใครสักคนมาแต่งงานไปแทนนาง พูดคุยกับคนสติไม่ดี ก็ไม่ต่างจากการส่งตัวเองไปสวรรค์

ราชครูอวิ๋นยังไอค่อกแค่กอยู่ ดูเหมือนว่าอาการไอของเขาจะหนักขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

อวิ๋นชิงห้วนรีบคุกเข่าลงไปพยุงราชครูทันที ถามด้วยสีหน้าร้อนใจว่า "ท่านพ่อคะ... พ่อเป็นอย่างไรบ้าง?"

“ราชครูอวิ๋น เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ฝ่าบาทเซวียนหยวนพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงขมวดคิ้วและถามว่า