บทที่ 13

อ๋องเสวียนเกาหน้าตัวเองเบา ๆ เพื่อจะสื่อว่าแผลเป็นสองแผลบนใบหน้าของอวิ๋นชิงเฉินนั่นดูอัปลักษณ์มาก ดวงตาของเขามีแววความรังเกียจสะท้อนออกมาชัดเจน

หลี่กงกงที่อยู่ด้านข้างรีบก้าวขึ้นไปดึงอ๋องเสวียนเอาไว้ เกลี้ยกล่อมให้เขากลับไปยังที่นั่งของตัวเอง แต่ทว่าอ๋องเสวียนกลับหันหลังวิ่งตรงไปทางจักรพรรดิซวนหยวน จากนั้นย่อตั่วนั่งลงตรงหน้าจักรพรรดิซวนหยวนและชี้ไปทางอวิ๋นชิงเฉินที่ยืนอยู่ด้านล่างท้องพระโรงพลางพูดว่า: "เสด็จพ่อ นางอัปลักษณ์ขนาดนี้ จะมีคนเอาเหรอ?"

ทันทีที่อ๋องเสวียนพูดคำนี้ออกมา เหล่าขุนนางในราชสำนักทุกคนก็พากันมองไปที่ใบหน้าของอวิ๋นชิงเฉินทันที รอยแผลเป็นที่น่าสยดสยองทั้งสองรอยบนใบหน้าของเธอ ก็ดูน่าเป็นห่วงจริง ๆ นั่นแหละ ยังมีบางคนเหลือบไปดูสีหน้าองค์รัชทายาทแวบหนึ่ง ว่าเขาจะมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างไรที่คู่หมั้นเป็นแบบนี้?

แต่ทว่า องค์รัชทายาทมีสีหน้าเคร่งขรึม ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ จึงไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

ฝ่าบาทเซวียนหยวนมองดูใบหน้าของอวิ๋นชิงเฉินอีกครั้ง ไอกระแอมเบา ๆ สองสามครั้งก่อนจะพูดว่า "เสวียนเอ๋อร์ หยุดเหลวไหลได้แล้ว กลับไปนั่งที่ที่นั่งของเจ้าซะ พ่อจะตัดสินให้เจ้าเอง"

“เสด็จพ่อหมายความว่า นางอัปลักษณ์ขนาดนี้คงไม่มีคนกล้าเอาสินะ งั้นลูกเอานางเอง ส่วนผู้หญิงที่เสด็จพ่อจัดหามาให้ ลูกไม่ชอบ นางเป็นคนบ้า ไม่คู่ควรกับลูก"

คำพูดของอ๋องเสวียนทำให้เหล่าขุนนางทั้งการพลเรือนและการทหารทั้งราชสำนักพากันสูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างตกใจ

ทุกคนล้วนรู้ดีว่าอวิ๋นชิงเฉินถูกหมั้นหมายให้กับองค์รัชทายาทมั่วเสวียนเหย่ แต่ตอนนี้อ๋องเสวียนกำลังชี้ไปที่คู่หมั้นขององค์รัชทายาท พลางพูดว่าต้องการแต่งเธอเป็นชายา หากเขาทำแบบนี้จริง มิต้องกลายเป็นตัวตลกให้คนทั่วแผ่นดินหัวเราะเยาะเอาหรอกหรือ

ดูเหมือนอ๋องเสวียนจะสติวิปลาสไม่เบา

มุมปากของอวิ๋นชิงเฉินกระตุกเล็กน้อยอยางอดไม่ได้ หรือว่าจะสติวิปลาสจริง ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่พูดอะไรโง่ ๆ แบบนี้ออกมา กล้าพูดขอแย่งเอาคนขององค์รัชทายาทมาซึ่ง ๆ หน้า ถึงแม้เหตุผลจะเป็นเพราะว่าเธอหน้าตาอัปลักษณ์ก็เถอะ!

เธออัปลักษณ์!

เธออัปลักษณ์ตรงไหนกัน?

เธอก็แค่มีแผลบนใบหน้าสองแผล ดูแล้วกระทบรูปลักษณ์ภายนอกนิดหน่อยเท่านั้น ถ้าเธอหายดี จะสวยจนเขาต้องตกตะลึง!

และตอนนี้ในใจของอวิ๋นชิงห้วนกำลังบ้าคลั่งยิ่งกว่า นางเป็นคนปกติอยู่ดี ๆ แต่กลับถูกคนวิปลาสรังเกียจว่านางเป็นคนบ้า!