บทที่ 10

“เจ้ายิ้มอยู่หรือ?”

เสียงดึงดูดใจดังขึ้นข้างหูของมู่หรงจื่อ นางแอบตกใจเล็กน้อย

จวิ้นซิ่วเฉิน ซึ่งอยู่ห่างจากนางไปไม่กี่ก้าวเดินมาอยู่ข้างนางอย่างเงียบเชียบโดยที่นางไม่ทันสังเกต

เมื่อลมหายใจเย็นเยียบพ่นเข้าที่หูของนาง ผ้าคลุมบางเบาก็กระเพื่อมเล็กน้อย และลมหายใจเย็น ๆ ของบุรุษก็ลอยมาทางจมูกของนาง

มู่หรงจื่อถอยหลังไปสองก้าวและมองเขาอย่างเย็นชา

จวิ้นซิ่วเฉินหัวเราะเบา ๆ รอยยิ้มของเขางดงามจนสะกดสายตา

เขาลูบคางที่บอบบางด้วยนิ้วยาวและมองไปที่มู่หรงจื่อ ดวงตาที่น่าดึงดูดของเขาลึกล้ำและดำมืดซึ่งไม่สามารถคาดเดาได้

“ข้าดูน่ากลัวมากเลยหรือ? ดูเหมือนเจ้าจะกลัวข้า” เสียงของเขาดึงดูดให้จมดิ่ง

มู่หรงจื่อชำเลืองมองที่เขาและหันไปจากไป

“เหตุใดเจ้าไม่พูดอะไรสักคำ เจ้าควรจะกระตือรือร้นกับแขกของเจ้ามากกว่านี้ไม่ใช่หรือ?”

เสียงหัวเราะของจวิ้นซิ่วเฉินนั้นธรรมดามากเสียจนทุกสิ่งในโลกดูซีดเซียวเมื่อเปรียบเทียบกับเขา

"แขก?" มู่หรงจื่อยิ้มเยาะ "ในสายตาของข้ามีคนอยู่แค่สองประเภท"

นางไม่อยากคุยกับเขา สัญชาตญาณของนางทำให้นางรู้สึกถึงอันตราย คงจะดีที่สุดถ้านางอยู่ห่างจากเขา

จวิ้นซิ่วเฉินมองนางด้วยความสนใจและพูดว่า "น่าสนใจ บอกข้าที เป็นสองชนิดแบบใด?"

“เราเป็นคนคุ้นเคย ท่านเป็นคนแปลกหน้า” น้ำเสียงของมู่หรงจื่อเย็นชา และนางมีกลิ่นอายที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

จวิ้นซิ่วเฉินเลิกคิ้วและพูดว่า "ในกรณีนี้ ข้าจะแบ่งออกเป็นสองกลุ่มเท่านั้น คนแปลกหน้าและเจ้า"

มู่หรงจื่อ "..."

บุรุษผู้นี้กำลังแกล้งนาง

มู่หรงจื่อหันหลังกลับและเดินออกจากห้องโถง นางไม่เคยชอบคนเสเพลแบบนี้มาก่อน

บุรุษมารไล่ตามมู่หรงจื่ออย่างรวดเร็วและยืนอยู่ข้างหน้านางด้วยรอยยิ้มที่ไร้เดียงสายิ่ง