บทที่ 11

มู่หรงจื่อพยายามดิ้นรน แต่นางไม่อาจกำจัดแขนของเขาได้ เขากลับกอดนางแน่นขึ้น จากนั้นนางก็สบถออกมา "คนหน้าด้าน ปล่อยข้านะ"

พวกเขาอยู่ไม่ไกลจากห้องโถง เพื่อไม่ให้ใครเห็นและซุบซิบกัน

จวิ้นซิ่วเฉินยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวดุจไข่มุกของเขา “หน้าข้าก็ดีอยู่ จะด้านไปได้อย่างไร”

“ท่านไม่ละอายที่จะกอดสตรีที่ท่านพบเป็นครั้งแรกหรือ? น่าชังนัก”

มู่หรงจื่อไม่ชอบให้คนแปลกหน้าเข้ามาใกล้ นับประสาอะไรกับการถูกกอด

ข้าไปรู้จักผู้ชายไร้ยางอายเช่นนี้ได้อย่างไร?

เจอกันครั้งแรกยังไม่ถึงหนึ่งเค่อด้วยซ้ำ แต่เขาก็เริ่มสัมผัสนางแล้ว มันไม่เหมาะสม

“ข้าไม่คิดทำกับใครเช่นนี้ มีเพียงเจ้า อย่าเย็นชากับข้าเลย”

ดวงตาของมู่หรงจื่อยิ่งเย็นลง

เขาต้องเป็นคนที่มีประสบการณ์ ครั้งแรกเขาจะเก่งขนาดนี้ได้อย่างไร?

คงไม่มีใครเชื่อเขาลง นางไม่สนใจการรุกเช่นนี้แม้แต่น้อย นับประสาอะไรกับผู้ชายประเภทนี้

มู่หรงจื่อมิได้สนใจเขาเลย นับประสาอะไรกับใบหน้าที่มีเสน่ห์ของเขา “เอาเข็มเงินมาให้ข้า อย่ายั่วโมโหข้าอีก”

นางไม่ได้ตั้งใจจะมาเสียเวลาที่นี่กับเขา

จวิ้นซิ่วเฉินรู้สึกสงสัยมากขึ้นเมื่อเขาได้ยินเสียงเย็นชาของนาง

"เสน่ห์ของข้าลดลงหรือ? ข้าไม่อาจแม้แต่จะเกลี้ยกล่อมสตรีตัวเล็กๆ ที่กำลังภายในอ่อนด้อยได้เลยหรือ?"

ขณะที่เขาคิดถึงเรื่องนี้ จวิ้นซิ่วเฉินก็ยิ่งสงสัยมากขึ้นเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของนางภายใต้ผ้าคลุมหน้า นางเย็นชาเป็นน้ำแข็งเลยหรือไม่? เหตุใดนางต้องปิดหน้าด้วย?

ดูจากสตรีทั่วไปแม้ว่าจะไม่ได้จ้องมองมาที่เขา แต่พวกนางควรจะเป็นลมเพราะความตื่นเต้นเมื่ออยู่ใกล้เขา

"หากเจ้าเก็บเข็มเงินได้ เจ้าก็ไม่ต้องการพวกมัน"

เขาแกล้งนางเพราะต้องการเห็นการแสดงออกของนางนอกเหนือจากความเย็นชา

มู่หรงจื่อหัวเราะเยาะ "ท่านทำเสื้อเกราะกันกระสุนจากหนังของท่านยังได้เลย"

"เสื้อเกราะกันกระสุนอันใด?"

จวิ้นซิ่วเฉินเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ มีบางอย่างที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

มู่หรงจื่อหัวเราะเยาะและไม่ได้ตั้งใจจะบอกเขา