บทที่ 12

ก่อนที่มู่หรงจื่อจะตอบกลับ จวิ้นซิ่วเฉินก็พูดว่า "ซิ่วอวิ๋น เจ้าคิดผิดแล้ว อย่างกับข้าเป็นคนนิสัยเสียอย่างนั้น"

มู่หรงจื่อมั่นใจ เขาเป็น!

“พี่ชาย ข้าขอตัวกลับห้องของข้าก่อน”

มู่หรงซิ่วอวิ๋นแย้มยิ้ม "ข้าจะไปกับเจ้า"

หลังจากที่ไม่ได้พบนางมาระยะหนึ่ง เขาก็คิดถึงนางยิ่งและมีเรื่องจะพูดกับนางมากมาย

จวิ้นซิ่วเฉินเดินตามเขาไปและพูดว่า "จื่อเอ๋อร์ ให้ข้าไปด้วยสิ ข้าสัญญาว่าจะไม่รังแกเจ้าในขณะที่พี่ชายของเจ้าก็อยู่ด้วย"

“รังแก?” มู่หรงซิ่วอวิ๋นมองเขาอย่างสงสัย "เมื่อครู่ท่านรังแกจื่อเอ๋อร์หรือเปล่า"

“เป็นไปไม่ได้! น้องจื่อเอ๋อร์น่ารักยิ่งนัก ข้าจะรังแกนางได้อย่างไร?”

จวิ้นซิ่วเฉินแสดงความไร้เดียงสาของเขา เขาเป็นคนที่เกือบจะพิการเพราะเข็มเงิน

หากไม่เพราะแก้ไขวิกฤต เขาคงไม่เข้าใกล้นางมากเพียงนี้ ท้ายที่สุดนี่เป็นครั้งแรกที่เขาใกล้ชิดกับสตรี

แม้ว่ามู่หรงจื่อจะมิใช่ผู้เป็นวรยุทธ์ ทว่าใช้เพียงเข็มเงินที่เรียบง่าย แต่เขาก็ประหลาดใจ ทักษะของนางรวดเร็ว แม่นยำ และมิอาจพบเห็นได้มากนักในวัยของนาง

จวิ้นซิ่วเฉินลูบไล้ริมฝีปากบางของเขาในขณะที่กลิ่นหอมจางๆ ของเด็กสาวลอยอยู่ในจมูก จวิ้นซิ่วเฉินกวาดตามองไปทั่ว ช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจ

เป็นครั้งแรกที่เขาใกล้ชิดกับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธและรังเกียจนาง ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจเช่นกัน

มู่หรงซิ่วอวิ๋นกวาดสายตาไปที่จวิ้นซิ่วเฉิน "ยังมีบางอย่างผิดปกติ"

จวิ้นซิ่วเฉินที่เขารู้จัก แม้ว่าเขาจะพูดเล่นไปทั่ว แต่ก็ไม่มีสตรีคนใดได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้เขา

แต่ตอนนี้ระหว่างเขากับจื่อเอ๋อร์ เขากลับรู้สึกไม่เป็นไร

"หากข้าจะเกี้ยวน้องเจ้าเล่า เจ้าจะว่าอย่างไร?" จวิ้นซิ่วเฉินมองไปที่ด้านหลังของมู่หรงจื่อด้วยความสนใจ

ด้วยการสะบัดเพียงครั้งเดียว มู่หรงซิ่วอวิ๋นยกดาบที่คาดเอวขึ้นแล้วจ่อไปยังจวิ้นซิ่วเฉิน เขาพูดอย่างดุดันว่า "ข้ามศพข้าไปก่อน!"

มุมปากของจวิ้นซิ่วเฉินกระตุก “ต้องดุดันพียงนั้นเลย มิใช่เราเป็นพี่น้องกันดอกหรือ?”

เป็นการยากที่จะเห็นซิ่วอวิ๋นตอบสนองอย่างรุนแรง

“ถ้าอย่างนั้นท่านก็เป็นพี่ชายของข้าไม่ได้!”

จวิ้นซิ่วเฉิน "..."