บทที่ 13

“เหตุใดสาวใช้จึงมาอยู่ที่นี่ ใครตบหน้านาง?” ดวงตาของมู่หรงซิ่วอวิ๋นเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“นางอยู่ที่ประตูลานบ้านของจื่อเอ๋อร์มิใช่หรือ? มีคนโยนสาวใช้คนนี้มาที่นี่แล้วใส่ร้ายจื่อเอ๋อร์หรือไม่?”

เสียงเย็นชาดังขึ้น "ให้นางได้พูดเอง"

เมื่อมองไปที่มู่หรงจื่อ ปากของมู่หรงชิงอวิ๋นก็อ้าขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้คาดหวังสิ่งนี้

เมื่อได้ยินเสียงของนาง สาวใช้ในสระก็ตัวสั่นและน้ำตาก็ไหลลงมาจากดวงตาของนาง นางบ่นอย่างไม่พอใจ

“คุณชายสาม เป็นนาง! ไม่เพียงแต่นางไม่ช่วยข้าผู้นี้ นางยังตีข้าน้อยด้วย! ข้าน้อยไม่ได้รับความยุติธรรม!”

“ข้าตีเจ้าหรือ?” มู่หรงจื่อหัวเราะเยาะ

นางกล้าดีอย่างไรที่ใส่ร้ายนางหลังจากถูกทรมานเช่นนี้? นางเขาต้องกล้าหาญมาก

แววตาของมู่หรงซิ่วอวิ๋นกลายเป็นเย็นชา เขามองทะลุสาวใช้ราวกับเห็นความจริงของนาง

"พูดให้ชัด!" เขาตะโกนเสียงต่ำ

ภายใต้การจ้องมองอย่างเย็นชา ร่างกายของสาวใช้สั่นสะท้าน และนางไม่กล้าโกหก “คือ...เป็นฝีมือข้าทั้งหมด”

"เหตุผลคืออะไร?" มู่หรงซิ่วอวิ๋นยังคงถามต่อไป

สาวใช้ก้มหัวลงและสะอื้นไห้ “เพราะข้าเผลอไปล่วงเกินคุณหนูสี่ ข้าจึงตบหน้าตัวเอง คุณชายสาม ข้าไม่ได้ตั้งใจ ช่วยข้าด้วย...”

จู่ ๆ มู่หรงจื่อก็ถามขึ้นว่า "เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าถึงตกลงไปในน้ำ?"

สาวใช้ส่ายหัวอย่างว่างเปล่า ขณะนั้นขาของนางรู้สึกชาและตกลงไปในสระน้ำโดยไม่ทราบสาเหตุ

ขณะมองไปที่นาง มู่หรงจื่อก็ดึงริมฝีปากของนางและพูดอย่างใจเย็นว่า

"เพราะข้าทำ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มู่หรงซิ่วอวิ๋นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

จื่อเอ๋อร์จะไม่ทำร้ายผู้อื่นตามใจชอบ ต้องมีเหตุผลที่นางปล่อยให้สาวใช้ตกลงไปในน้ำ

อย่างไรก็ตาม สาวใช้ตกใจมากจนนางเบิกตากว้างและกรีดร้องไปยังมู่หรงจื่อ

"ปรากฎว่าเจ้าทำร้ายข้า! เจ้าทำร้ายข้าและผลักข้าลงไปในน้ำ แต่เจ้าไม่ได้ตั้งใจช่วยข้า แล้วเจ้าก็ตั้งใจจะตบข้า!"

มู่หรงจื่อมองไปที่สาวใช้ด้วยความสนุกสนานและดวงตาของนางก็เย็นชา

“เจ้ากำลังจะบอกว่าข้ากลายเป็นผู้ร้ายแทนแล้วหรือ?”

มู่หรงซิ่วอวิ๋นขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้น “นี่เจ้ากำลังพูดกับเจ้านายของเจ้าอยู่หรือไม่? มีกฎอยู่มิใช่หรือ? พูดให้ชัด!”

เมื่อเห็นใบหน้าที่เย็นชาขอมู่หรงซิ่วอวิ๋น หัวใจของสาวใช้ก็กระตุก

ถูกต้อง เหตุใดนางถึงลืม? คุคุณชายสามหลงใหลในตัวคุณหนูสี่มากที่สุด แล้วเขาจะรับฟังนางหรือ?