บทที่ 14

จวิ้นซิ่วเฉินซึ่งยืนอยู่ที่ทางเดินมีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาขณะที่เขาติดตามมู่หรงจื่ออย่างสง่างาม

ดวงตาของสาวรับใช้เป็นประกายอีกครั้งขณะที่นางร้องขอความช่วยเหลืออย่างตื่นเต้น

จวิ้นซิ่วเฉินแค่นเสียง รอยยิ้มของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาในขณะที่กลิ่นอายของเขาแผ่กระจาย ความกระหายเลือดของเขาเหมือนกับปีศาจร้าย

“เจ้าพูดแบบนั้นกับนางเช่นนั้นได้อย่างไร?”

เขาเย้ยหยันด้วยท่าทางแปลกประหลาดแล้วเผยอริมฝีปากบางของเขาออก "ตาย"

ราวกับยมทูตถูกอัญเชิญ เขาดีดนิ้วและลมสีดำก็พัดออกมา ทะลุกลางคิ้วของสาวใช้ทันที

ดวงตาของจวิ้นซิ่วเฉินเต็มไปด้วยจิตสังหาร การแสดงออกของเขาเย็นชาและชั่วร้าย เขาดูไม่หล่อเหลาเหมือนก่อนแล้ว

แม้นางจะไม่คาดหวังว่านางจะฝึกฝนได้ แต่นางก็ไร้พลังโดยสิ้นเชิง

ดูเหมือนว่านางจะมีความลับมากมาย

จวิ้นซิ่วเฉินหรี่ตาของเขา นางน่าสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ...

ทันใดนั้นก็มีเงาสีดำน่ากลัวปรากฏขึ้นด้านหลังเขา

เงาดำคุกเข่าข้างหนึ่งและหยิบขวดหยกที่งดงามออกมาด้วยความเคารพ “ฝ่าบาท ยารักษาอาการบาดเจ็บ”

จวิ้นซิ่วเฉินไม่แม้แต่จะมองมาที่เขา เขาพูดอย่างเย็นชาว่า "ข้าไม่ได้รับบาดเจ็บ"

อันหนิงกำหมัดแน่นด้วยใบหน้าที่เย็นชาอย่างนักฆ่า

สตรีไร้ประโยชน์ที่พยายามทำอันตรายต่อฝ่าบาทอย่างนั้นหรือ?

มู่หรงซิ่วอวิ๋นก็เช่นกัน เขาคิดว่าเขาเป็นพี่น้องกับฝ่าบาทจริงๆ หรือ? เขาน่ะหรือคู่ควร? เขากล้าดีอย่างไรมาเหิมเกรมกับฝ่าบาท!

“ฝ่าบาท พวกเขา...”

“อย่าแตะต้องพวกเขา ออกไปได้แล้ว” จวิ้นซิ่วเฉินเตือน

"ขอรับ"

จวิ้นซิ่วเฉิน เดินไปยังลานเล็กอย่างเชื่องช้า หลังจากอันหนิงผู้โกรธเกรี้ยวหายตัวไป

กลิ่นอายเย็นชาและป่าเถื่อนบนร่างของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเกียจคร้านและไม่ใส่ใจในทันใด บนใบหน้าที่สมบูรณ์แบบและไร้ที่ติของเขามีรอยยิ้มที่มีเสน่ห์และชั่วร้าย

“น้องจื่อเอ๋อร์ ข้าก็บาดเจ็บเช่นกัน ทำแผลให้ข้าด้วยสิ”

หลังจากพันแผลที่มือของมู่หรงซิ่วอวิ๋นแล้ว มู่หรงจื่อก็ได้ยินเสียงกระแทก

นางเงยหน้าขึ้นมองที่ประตูและเลิกคิ้วขึ้นอย่างเย็นชา

“คุณชายจวิ้น ท่านไม่รู้หรือว่าห้องส่วนตัวของหญิงสาวไม่สามารถเข้ามาแบบสุ่มสี่สุ่มห้าได้”