บทที่ 158.2 ความจริงในยามนั้น ราชบุตรเขยแห่งหนานจ้าว (2)

สายตาของไป๋เสี่ยวเซิงตกกระทบใบหน้าของเยี่ยนจิ่วเฉาครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่พบการแสดงออกใดๆ ใบหน้าของเยี่ยนจิ่วเฉายังคงสงบนิ่งตั้งแต่ต้นจนจบ ราวกับว่าสิ่งที่ไป๋เสี่ยวเซิงบอกเป็นเรื่องราวของคนตระกูลอื่น

“โถ่” ไป๋เสี่ยวเซิงพ่ายแพ้ หุบพัดกลับคืน จิ้งจอกน้อยที่กำลังหงายท้องผึ่งลมเย็น เมื่อไม่มีลมแล้ว ก็กระโดดพลิกตัวขึ้นคว้าพัดของไป๋เสี่ยวเซิง

ไป๋เสี่ยวเซิงใช้พัดหยอกล้อกับจิ้งจอกน้อย “หากเอ่ยถึงราชบุตรเขยผู้นั้น เขาคือบุคคลในตำนานที่แท้จริง เขาเป็นบุตรชายของหัวหน้าเผ่าเล็กๆ ทางตอนใต้ของหนานเจียง เมื่อวันที่พิธีเฉลิมฉลองวัยปักปิ่นของตี้จีองค์เล็กถูกจัดขึ้น ชนเผ่าต่างๆ ก็มาแสดงความยินดีกับนาง และไม่รู้อย่างไร ราชบุตรเขยก็ได้ดึงดูดความสนใจของตี้จีองค์เล็ก เรื่องของชายหญิง ซื่อจื่อคงรู้ดีกว่าข้าที่ไม่เชี่ยวชาญในด้านนี้ ทั้งสองไปกันได้ดี ทว่าองค์ประมุขไม่พอใจกับการแต่งงานในครั้งนี้ เขาคิดว่าบุตรชายหัวหน้าเผ่าเล็กๆ ไม่คู่ควรกับอัญมณีในมือเขา”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ จู่ๆ ไป๋เสี่ยวเซิงก็หยุดชะงัก “ประมุขแห่งหนานจ้าวมีบุตรสาวสองคน ตี้จีองค์โตเป็นบุตรสาวที่เกิดจากสนมอวิ๋นเฟยที่พระองค์เกลียดมากที่สุด ตี้จีองค์เล็กเป็นบุตรสาวที่เกิดจากฮองเฮาที่เขาหวงแหนที่สุด ตอนแรกที่นางทั้งสองตั้งครรภ์ ตำหนักราชครูได้ทำนายให้กับราชวงศ์ สนมอวิ๋นเฟยกำลังตั้งครรภ์ดาวแห่งหายนะของประเทศ ส่วนฮองเฮาตั้งครรภ์ดาวแห่งโชค เป็นไปดังคาด ในคืนที่ทั้งสองให้กำเนิดบุตร ท้องฟ้าส่งสัญญาณบางอย่าง ฟ้าด้านหนึ่งแสงสีม่วงส่องทะลุเมฆ ช่างเป็นมงคลยิ่ง อีกด้านหนึ่งปกคลุมด้วยเมฆดำทะมึน ดุร้ายน่ากลัว องค์ประมุขดีใจมากที่เด็กแห่งลางร้ายคลานออกจากท้องของสนมอวิ๋นเฟย เขาไม่ชอบสนมอวิ๋นเฟยเป็นทุนเดิม ยามที่ส่งเด็กคนนั้นไปสายตาของเขายังไม่แลแม้แต่น้อย”

“เรื่องพวกนี้…เกี่ยวข้องกับราชบุตรเขยของตี้จีองค์เล็กหรือ?” เยี่ยนจิ่วเฉากล่าวอย่างเฉยเมย

ไป๋เสี่ยวเซิงยิ้ม “หากไม่กล่าวเช่นนี้ท่านจะเข้าใจความรักที่ประมุขมีต่อตี้จีองค์เล็กได้อย่างไร? ท่านรู้หรือไม่ว่าตี้จีองค์เล็กทำอย่างไรหลังจากประมุขไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานของทั้งสอง?”

เยี่ยนจิ่วเฉาส่งสัญญาณให้เขากล่าวต่อ

ไป๋เสี่ยวเซิงยิ้มอย่างมีนัยยะ “นางหนีไป”

ดวงตาของเยี่ยนจิ่วเฉามีประกายวาบผ่าน

ไป๋เสี่ยวเซิงกล่าว “ผ่านไปหลายปีถึงกลับมาที่ตำหนักฮ่องเต้แห่งหนานจ้าว นางมากับทารกชายคนหนึ่ง ซึ่งเป็นบุตรของนางกับราชบุตรเขย”

“เห็นแก่สถานะของหลานชาย องค์ประมุขจึงยอมเห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้?” เยี่ยนจิ่วเฉากล่าว

ไป๋เสี่ยวเซิงส่ายหัว “หลานชายเป็นเพียงส่วนหนึ่ง อีกส่วนเพราะตี้จีองค์เล็กช่วยให้ประมุขได้ครอบครองของศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าปีศาจ”

“อา โดยการขายพี่สาวของตนเองหรือ?” เยี่ยนจิ่วเฉาเอ่ยอย่างประชดประชัน

ไป๋เสี่ยวเซิงยิ้มอย่างขมขื่น “ใช่ ดาวมรณะแลกกับของศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่าปีศาจ ช่างเป็นการค้าที่คุ้มค่ายิ่งนัก ในใจขององค์ประมุขเขาให้อภัยตี้จีองค์เล็กไปนานแล้ว เพียงแค่ต้องการหาเหตุผลให้คนในใต้หล้ายอมรับเท่านั้น หลังจากนั้นไม่นาน ตี้จีองค์เล็กและราชบุตรเขยก็จัดงานอภิเษกกันอย่างยิ่งใหญ่”

เยี่ยนจิ่วเฉาชะงัก “พวกเขาแต่งงานในปีใด?”

ไป๋เสี่ยวเซิงยิ้ม “ปีที่เยี่ยนอ๋องจากไป”

…

วันรุ่งขึ้น ก็เกิดเหตุการณ์สำคัญในเมืองหลวง ทูตหนานจ้าวเห้อเหลียนฉีได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินเยียวยา และหยุดหายใจในเวลายามเซิน[1] สามเค่อ ดังนั้นทูตหนานจ้าวจำต้องพาร่างของเขากลับบ้านโดยเร็วที่สุด สภาพอากาศที่ค่อนข้างร้อน ไม่ว่าโลงศพจะดีเพียงใดก็ไม่มีประโยชน์

เมื่อราชครูแห่งหนานจ้าวตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็อยู่บนเส้นทางที่จะกลับไปยังหนานจ้าวแล้ว เขาเปิดตาปูดบวม พลางลุกขึ้นนั่งและเปิดม่านมองออกไป

“ไม่ต้องมองแล้ว”

บุรุษผู้หนึ่งในรถม้าที่รูปร่างหน้าตาเหมือนกับราชครูเอ่ยขึ้น

ราชครูมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด

ไป๋เสี่ยวเซิงที่ปลอมเป็นราชครูกล่าว “ออกจากเมืองหลวงมาหนึ่งร้อยหลี่แล้ว”

“เจ้า……”

“ไม่ต้องขอบคุณ” ไป๋เสี่ยวเซิงเอ่ยพร้อมกับกอดอก

ไป๋เสี่ยวเซิงเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ของตนเองเป็นราชครู ไปกราบบังคมทูลลาฮ่องเต้แห่งต้าโจวและเดินทางออกจากเมืองหลวงพร้อมกับคณะ

“ของศักดิ์สิทธิ์ยังไม่ถึงมือ จากมาเช่นนี้หาได้ไม่” ราชครูกล่าว

ไป๋เสี่ยวเซิงกล่าวอย่างเฉยเมย “ข้าหาได้อยู่กับพวกเจ้า ไม่ต้องการสิ่งใดก็มาบอกข้า ข้าเพียงแค่จำต้องช่วยชีวิตเจ้าอย่างไม่มีทางเลือกก็เท่านั้น เมื่อเจ้าถูกส่งไปยังหนานจ้าว ก็ต่างคนต่างถนอมตนเอง อีกอย่าง ข้าเอาชุดเกราะของเซียวเจิ้นถิงไปแล้ว”

ณ จวนสกุลเซียว

เซียวเจิ้นถิงฝึกซ้อมวิทยายุทธ์เสร็จกลับมาที่จวน และกำลังจะไปล้างหน้าล้างตา พ่อบ้านวิ่งมาด้วยสีหน้าตื่นเต้นพร้อมกับกล่องใบใหญ่ในมือ “นาย นาย นาย…นายท่าน!”

“มีเรื่องอันใด?” เซียวเจิ้นถิงถามอย่างใจเย็น

พ่อบ้านรีบเปิดกล่องด้วยรอยยิ้มสดใส “ท่านคิดว่านี่คือสิ่งใด?”

แสงสีเงินสะท้อนเข้าสู่ดวงตาเย็นชาของเซียวเจิ้นถิง ม่านตาพลันหดกระชับ

ชุดเกราะของเขา!

หัวใจของเซียวเจิ้นถิงเต้นรัว “ผู้ใดส่งมา”

“ไม่ทราบขอรับ” พ่อบ้านเอ่ย “ไม่รู้จักขอรับ เขามายื่นให้องครักษ์แล้วก็จากไป”

เซียวเจิ้นถิงยกมือที่สั่นเทาเล็กน้อยขึ้นลูบชุดเกราะเย็นและแข็ง ใบหน้าเคร่งขรึมฉายแววอ่อนโยนที่หาได้ยาก “ฉงเอ๋อร์”

พ่อบ้านตกใจ “คะ…คุณชาย?”

คงไม่ใช่กระมัง คุณชายให้คนนำชุดเกราะของนายท่านมาส่งที่จวนสกุลเซียว?

申时

举人