บทที่ 159.1 ท่านพ่อ ใช่ท่านหรือไม่ (1)

วันนี้เป็นวันที่เก้า อวี๋หวั่นได้รับจดหมายเชิญจากจวนสกุลเซียว เซียวจื่อเยว่จะจัดงานเลี้ยงน้ำชาภายในบ้าน และได้เชิญเธอไปเล่นกันที่นั่น นี่คงมีเพียงเด็กไร้เดียงสาที่ใช้คำว่าเล่นกันในจดหมายเชิญ นอกจากนี้ในจดหมายเชิญยังกล่าวถึงพี่น้องสตรีคนอื่นด้วยเช่นกัน ทั้งหมดอวี๋หวั่นล้วนเคยพบที่จวนสกุลเซียวมาก่อน นี่เป็นเพราะนางกลัวว่าอวี๋หวั่นจะไม่ชอบและปฏิเสธ

งานเลี้ยงน้ำชาจัดขึ้นในวันพรุ่ง อวี๋หวั่นเห็นว่าพรุ่งนี้ไม่มีเรื่องใดต้องทำพอดี จึงบอกเรื่องนี้กับเยี่ยนจิ่วเฉาระหว่างทานมื้อเย็น

ในจวนไม่มีผู้อาวุโส เยี่ยนจิ่วเฉาบอกอย่างชัดเจนแล้วว่าเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้เธอสามารถตัดสินใจเองได้ แต่เพราะเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับจวนสกุลเซียว อวี๋หวั่นจึงยังต้องการฟังความคิดเห็นของเขา

เยี่ยนจิ่วเฉาพยักหน้า “ลุงวั่นไม่อยู่ ของขวัญขอบคุณเจ้ารับเอง”

นี่เป็นการตกลงให้เธอไป อวี๋หวั่นแน่ใจว่าไม่มีร่องรอยความกดดันใดๆ บนในหน้าของเธอ เมื่อเป็นเช่นนี้เธอจึงให้เจียงไห่ไปที่จวนสกุลเซียวเพื่อบอกเซียวจื่อเยว่ว่าวันพรุ่งนี้เธอจะไปตามเวลาที่นัดหมาย

หลังจากมื้อเย็น ทั้งสองก็ไปเดินเล่นในสวนตามปกติ หลังจากอากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ อวี๋หวั่นก็ชอบที่จะเดินอยู่ริมสระน้ำ สายลมบนผิวน้ำพัดมาเอื่อยๆ ช่างไม่สบายใจยิ่งนัก

“เยี่ยนจิ่วเฉา ท่านมีเรื่องในใจหรือ?” อวี๋หวั่นหันไปมองสามีที่ไม่พูดไม่จาใดๆ ที่ผ่านมาเขาพูดน้อย ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ทว่าตั้งแต่ทูตแห่งหนานจ้าวจากไป เขาก็จิตใจล่องลอยเป็นครั้งคราว แต่อย่างไรก็เป็นสามีภรรยา ย่อมมีความรู้สึกที่รับรู้ได้ “ท่านกังวลเรื่องการตายของเห้อเหลียนฉีหรือ?”

เห้อเหลียนฉีตายในต้าโจว แม้จะเป็นการตายโดย ‘อุบัติเหตุ’ ทว่าก็ยังเป็นข้ออ้างที่ดีที่หนานจ้าวจะใช้ในการส่งทหารมา

“มิใช่” เยี่ยนจิ่วเฉากล่าวว่า การตายของเห้อเหลียนฉีเป็นการหาเรื่องใส่ตัว หากหนานจ้าวยังต้องการรักษาหน้าไว้ ย่อมไม่มีทางส่งกองกำลังมาที่ต้าโจว

“แต่ข้ารู้สึกว่าท่านมีบางอย่างในใจ” อวี๋หวั่นครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน ในช่วงสองสามวันมานี้ดูเหมือนไม่มีการเปลี่ยนแปลงสำคัญใดๆ หลังจากทูตสองประเทศจากไปเขาก็ถูกแต่งตั้งเป็นซื่อจื่อ และไปทำงานที่เน่ย์เก๋อ เรื่องของราชสำนักไม่น่าทำให้เขารำคาญได้ หากเขาชอบเขาก็ทำ หากไม่ชอบก็เดินออกไป ฮ่องเต้ก็หมดหนทางจัดการกับเขา เช่นนั้น ยังมีสิ่งใดอีก?

“คิดถึงท่านพ่อหรือ?” อวี๋หวั่นถามอย่างแผ่วเบา “ข้าได้ยินอิ่งสือซันเอ่ยว่า ท่านส่งชุดเกราะไปให้แม่ทัพใหญ่เซียวแล้ว”

เพราะเริ่มยอมรับพ่อเลี้ยงจึงรู้สึกละอายต่อท่านพ่อผู้ให้กำเนิด?

เกี่ยวข้องกับเยี่ยนอ๋องจริง ทว่าไม่ใช่ความรู้สึกผิดที่อวี๋หวั่นคาดเดา

ไป๋เสี่ยวเซิงกล่าวไม่ผิด ศพของบิดาดูผิดแผก ในปีนั้นไม่เพียงแต่คนรับใช้ที่มาพบเห็น เขาเองไม่อยากแยกจากท่านพ่อจึงปีนขึ้นไปที่โลงศพและได้พบร่องรอยของตะกอนดินทรายเช่นกัน

ตอนนั้นเขายังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจ แต่เมื่อเติบโตขึ้นถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

สาเหตุการตายของบิดาเป็นเรื่องเข้าใจผิด หรือศพนั้นไม่ใช่บิดาของเขากันแน่

เขาไม่รู้ว่าแบบไหนคือความจริง เขาเอาแต่ฝันถึงบิดาที่ยืนอยู่ด้านล่างของบ่อน้ำและเรียกให้เขากระโดดลงไป

หลายปีมานี้เขาปฏิเสธที่จะรับตำแหน่งเยี่ยนอ๋องมาตลอด เพราะยังมีความหวังว่าท่านพ่ออาจจะยังมีชีวิตอยู่ และสักวันหนึ่งเขาก็อาจจะกลับมา

‘คุณชาย ท่านอ๋องอาจเคยไปที่หนานจ้าว’

‘ในปีที่เยี่ยนอ๋องตาย ตี้จีองค์เล็กก็ได้จัดงานแต่งงานกับราชบุตรเขย’

‘ฮองเฮาตรัสว่า มีใครบางคนในราชวงศ์หนานจ้าวต้องการชีวิตของท่าน’

มือของเยี่ยนจิ่วเฉาค่อยๆ กำแน่นขึ้นทีละน้อย

ท่านพ่อ ราชบุตรเขยแห่งหนานจ้าว ใช่ท่านหรือไม่?

…

งานเลี้ยงชุมนุมเล็กๆ ของเซียวจื่อเยว่ควรจัดขึ้นในช่วงบ่าย ทว่าเมื่อคำนึงถึงสภาพอากาศอันร้อนระอุ การเดินทางยามบ่ายคงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก นางจึงเปลี่ยนเวลามาเป็นช่วงเช้า

อวี๋หวั่นไม่เคยเข้าร่วมงานเลี้ยงชุมนุมที่คล้ายกับงานเช่นนี้ จึงไม่รู้ว่าควรมอบของขวัญอะไรให้เซียวจื่อเยว่ เธอจึงให้ฝูหลิงเรียกจื่อซูเข้ามา

“พระชายาซื่อจื่อ” จื่อซูที่เหงื่อหยดเป็นเม็ดๆ เดินเข้ามาในห้อง ฤดูร้อนนี้ดูจะร้อนกว่าปีก่อนๆ นางซักผ้าเช็ดหน้าไม่รู้กี่ผืน เสื้อผ้าทั้งชุดของนางชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

ท่ามกลางความร้อนระอุ นางโชคดีที่ได้เข้ามาอยู่ที่จวนคุณชาย มิฉะนั้นนางคงจะหายใจไม่ออกตายหรือเหม็นตายอยู่ในสถานที่ค้าทาสไปเสียแล้ว

อวี๋หวั่นมองจดหมายเชิญในมือ “ที่ผ่านมาเจ้าให้ของสิ่งใดกับพี่น้องสตรีของเจ้าในงานเลี้ยงรวมตัวหรือ?”

“พระชายาซื่อจื่อต้องการมอบของขวัญให้กับแม่นางเซียวหรือเจ้าคะ?” จื่อซูครุ่นคิดสักพัก “หากสูงค่าสักหน่อยก็ให้เครื่องประดับอัญมณี หากเป็นสิ่งแทนใจก็ให้ของเย็บปักที่ทำด้วยตนเอง”

ยามนี้ของเย็บปักไม่อาจทำได้ทัน ในจวนมีเครื่องประดับอยู่ไม่น้อย อวี๋หวั่นจึงให้จื่อซูไปนำเครื่องประดับจากห้องเก็บของมาสักสองสามชุด และเลือกปิ่นมุกดอกไห่ถังมาชิ้นหนึ่ง ปิ่นชิ้นนี้ดูมีชีวิตชีวาไม่เหมือนชิ้นใด การออกแบบดูทันสมัยไม่โบราณ ช่างดูเหมาะสมกับอายุและบุคลิกของเซียวจื่อเยว่

อย่างไรคราวนี้ต้องไปเยี่ยมซั่งกวนเยี่ยนที่จวนสกุลเซียว อวี๋หวั่นจึงเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้นางเช่นกัน