บทที่ 386 (1) แม่ลูกปลอดภัย

จื่อเยียนให้กำเนิดบุตรชาย เขามิใช่เด็กคลอดก่อนกำหนด ตัวอ้วนจ้ำม่ำ เพียงแต่ใบหน้าของเขาเป็นรอยย่นอยู่

บ้าง ทว่าเสียงร้องดังลั่นของเขาทำให้รู้ว่าเป็นเด็กที่สุขภาพแข็งแรง ไม่ว่าจะอยู่ในต้าโจวหรือในหนานจ้าว ล้วนนับว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่ง

กระนั้นเมื่อเขาเกิดมาในสกุลหลาน…

ทันทีที่นางหลานได้ยินว่าไม่ใช่เด็กผู้หญิง นางก็หลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง

นี่คงเป็นลิขิตสวรรค์กระมัง?

สวรรค์คงปรารถนาที่จะทำลายสายเลือดของพวกเขา

นับตั้งแต่วินาทีที่จื่อเยียนตั้งท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของนายน้อย นางก็ตระหนักรู้ถึงความหวังที่ตนต้องแบกรับไว้ นางก็เหมือนกับนางหลาน หวังว่าตนเองจะให้กำเนิดสตรีศักดิ์สิทธิ์ พวกนางไม่ได้บอกว่าเด็กที่เกิดมาจะต้องเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ แต่อย่างน้อยหากเป็นทารกเพศหญิง พวกนางก็จะมีความหวังขึ้นมากึ่งหนึ่งมิใช่หรือ? ทว่าเด็กที่เกิดมากลับเป็นเพศชาย ความหวังของพวกนางสลายสิ้นไปต่อหน้าต่อตา

นางมองไปยังนางหลานด้วยความลนลาน จากนั้นก็มองไปยังลูกซึ่งกำลังร้องไห้ ความกดดันมหาศาลโหมทับลงมาบนร่างของนางเสียจนหายใจแทบไม่ออก

สาวใช้และแม่นมเฒ่าซึ่งคอยดูแลนางอยู่นั้นก็ไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่สงบสติอารมณ์อยู่เงียบๆ บรรยากาศในห้องนั้นอึดอัดเหลือเกิน

อวี๋หวั่นเดินไปข้างเตียง อุ้มทารกในห่อผ้าขึ้นมา

เมื่อทารกซึ่งเดิมทีร้องไห้เสียงดังถูกอุ้มขึ้นมา เขาก็เงียบลงทันใด เอียงคอหาววอด น่ารักเหลือเกิน

“ท่านยายรอง ดูสิเจ้าคะ” อวี๋หวั่นเปลี่ยนคำเรียกเพื่อให้ชัดเจนมากขึ้น

นางหลานรู้สึกว่าคำเรียกเช่นนี้ฟังดูสนิทสนมมากกว่าเดิม นางพยายามสงบสติอารมณ์ แล้วมองไปยังอวี๋หวั่น

อวี๋หวั่นอุ้มทารกเดินไปหานาง เธอกะพริบตาปริบๆ แล้วพูดว่า “เขาเหมือนท่านยายรองเลยเจ้าค่ะ”

ทารกเพิ่งคลอดออกมา ใบหน้ายังคงเป็นรอยย่นยู่ยี่ ดูออกได้อย่างไรกันว่าเหมือนใคร? กระนั้นก็ทำให้นางหลานนึกถึงหลานชายของตนเอง เด็กคนนั้นเหมือนกับนาง ทารกน้อยนี้เป็นลูกของเขา ย่อมต้องมีเค้าหน้าเหมือนเขาอยู่บ้าง

หลานชายไม่อยู่แล้ว แต่สายเลือดของเขาก็ยังคงอยู่

นางหลานพลันรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมา นางใช้ไม้เท้าพยุงร่างเข้าไป ยื่นมือสั่นเทิ้มของนางออกมา แล้วรับเด็กตัวย่นๆ เข้ามาในอ้อมอก

เมื่อทารกเข้ามาในอ้อมอกของนาง นางกลับรู้สึกว่าตนเองรักเขาเหลือเกิน

ทันทีที่จื่อเยียนเห็นว่ารอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนางหลาน นางก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

จื่อเยี่ยนรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน จึงผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

สาวใช้กับแม่นมเฒ่าอยู่เก็บกวาดห้องให้เรียบร้อย อวี๋หวั่นรับทารกมา และเดินกลับห้องไปพร้อมกับนางหลาน

จื่อเยียนเพิ่งคลอดลูก ยังไม่มีน้ำนม อวี๋หวั่นจึงไปต้มข้าวในครัว

เดิมทีนางหลานคิดจะห้าม แต่ในเมื่อในเรือนมีคนใช้ไม่พอ ในตอนนี้สาวใช้และแม่นมเฒ่าก็คงมาทำให้ไม่ได้

อวี๋หวั่นยกน้ำข้าวต้มที่เย็นแล้วเข้ามา แล้วใช้ช้อนค่อยๆ ป้อนให้ทารกน้อย

ทารกสะดุ้งเฮือก!

“ทำไมล่ะ ร้อนหรือ?” อวี๋หวั่นหยดน้ำข้าวลงบนหลังมือ “ไม่ร้อนนี่นา”

อวี๋หวั่นจุ่มช้อนและหยดน้ำข้าวให้ทารก แต่เขากลับเบือนหน้าหนี ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่กินเป็นอันขาด

อวี๋หวั่นลองป้อนเขาอีกหลายครั้ง ก็ได้ข้อสรุปว่า “เขาไม่ชอบกินน้ำข้าว ช้าจะไปทำอย่างอื่นมา”

ทารกน้อยตัวสั่นเทิ้ม ขนลุกซู่!

นางหลานดึงมือของอวี๋หวั่นไว้ด้วยความกระดากใจ “อย่าลำบากไปเลย เจ้านั่งเถิด มีเรื่องเกิดขึ้นตั้งมากมาย เจ้าคงเหนื่อยแล้ว”

อวี๋หวั่นตอบว่า “ข้าเติบโตมาในชนบท งานแค่นี้ข้าทำจนชินแล้ว แต่ท่านอายุมาก กลับต้องมาเผชิญกับความยากลำบากเช่นนี้”

นางหลานส่ายหน้า “เป็นความผิดของข้าเอง ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ล้วนเป็นผลจากการกระทำของข้าเอง ถ้าหากข้าไม่ใจอ่อน ป่านนี้คงสังหารนางแพศยานั่นไปแล้ว ชีวิตของพวกเขาก็คงไม่เป็นเฉกเช่นทุกวันนี้”

อวี๋หวั่นปลอบนางว่า “เรื่องก็ผ่านมาแล้ว ท่านอย่าได้โทษตัวเอง”

ที่นางหลานโทษตนเองมิใช่เพราะนางรู้สึกผิด หากแต่เพราะนางพร่ำเตือนตนเองว่าไม่อาจมีจุดจบเช่นนี้ นางต้องสู้ตราบจนลมหายใจสุดท้าย นางอยากกลับไปอยู่ในสกุลหลาน กอบกู้ชื่อเสียงของท่านพี่กลับคืนมา และทวงคืนสิ่งที่เป็นของพวกเขา

“น่าสงสารเด็กคนนี้” นางหลานบอก “ครอบครัวตกต่ำ ไม่มีปัญญาแม้แต่จะเชิญแม่นมมา”

ครั้นถูกขับไล่ออกจากหมิงตู พวกนางไม่ได้นำทรัพย์สินออกมา นอกจากเครื่องประดับศีรษะที่ติดตัวมา ก็ไม่มีของมีค่าใดๆ อีก

หลายปีมานี้ อัญมณีบนเครื่องประดับศีรษะถูกนำไปจำนำแทบหมดแล้ว ยังเหลือกำไลประดับอัญมณีอีกชิ้นหนึ่ง ซึ่งเป็นของที่สามีของนางมอบให้ในวันแต่งงาน ต่อให้ลำบากเพียงใดก็ยังทำใจนำไปขายไม่ได้

บัดนี้นางคิดจะนำกำไลวงนี้ไปขาย เพื่อนำเงินมาเชิญแม่นมให้หลานชาย

ถึงแม้ไม่รู้ว่าจะเชิญมาได้หรือไม่ แต่ก็ต้องลองดู

“อาหวั่น พยุงข้าที” นางหลานบอกกับอวี๋หวั่น

อวี๋หวั่นยื่นมือออกมาพยุงแขนนางหลาน และเดินเข้าไปด้านหลังฉากกั้นพร้อมกับนาง

ทารกน้อยหิวโหยจนร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่น ทำให้นางหลานรู้สึกปวดใจเหลือเกิน

“เปิดหีบนั้น กุญแจอยู่ใต้เตียง” นางหลานชี้ไปยังกล่องซึ่งวางอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า

อวี๋หวั่นค้อมกายลงไปมองใต้เตียง ทว่ามองไม่เห็น จึงต้องยื่นมือเข้าไปคลำ เธอคลำไปเจอถุงผ้านุ่มๆ ใบหนึ่ง จึงดึงออกมาเปิดดู และหยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมา “ท่านยายรอง กุญแจดอกนี้ใช่ไหมเจ้าคะ?”