บทที่ 11

"เอ่อ..." หนิงอวิ้นหยูวกะพริบตาปริบ ๆ อย่างใสซื่อ

นางใช้สายตามองมาที่สองคนบนเตียงอย่างอยากรู้อยากเห็น

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า พอได้มาเห็นสองคนใกล้ ๆ ก็ยิ่งเร้าใจกว่าตอนฟังจากเสียงแล้วจินตนาการเอาเป็นไหน ๆ

ความตกใจที่มาอย่างกะทันหัน ทำให้มู่หนิงเอ๋อร์หวีดร้องออกมา นางขยับหลบภายใต้อาณัติของซือจ้านเหยียนด้วยตัวสั่นเทา

ซือจ้านเหยียนดึงผ้าห่มมาคลุมกายของมู่หนิงเอ๋อร์อย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้ร่างกายแข็งแกร่งกำยำบังนางเอาไว้

เมื่อเขาหันมา นัยน์ตาพลันฉายแววกรุ่นโกรธ

"ไสหัวไปซะ!"

หนิงอวิ้นหยูวยิ้มอย่างไม่แยแส "ท่านอ๋อง โกรธอะไรนักหนาเล่า? นี่ข้ากำลังปลุกไฟให้พวกเจ้าอยู่นะ!"

นางพูดพร้อมกับใช้ดาบเคาะลงบนพื้นเป็นจังหวะ เคาะไปพลางส่งเสียงร้องฮึกเหิม "ท่านอ๋องสู้ ๆ ท่านอ๋องเก่งที่สุด จ้านอ๋องยอดเยี่ยมที่หนึ่งในโลก..."

"หนิงอวิ้นหยูว เจ้าพอได้แล้ว!" ซือจ้านเหยียนโกรธจนหน้าดำเหมือนก้นหม้อ

มู่หนิงเอ๋อร์ตกใจกลัวจนหน้าขาวซีด

สองคนบนเตียง หมดสภาพเป็นไหน ๆ

แค่นี้พอหรือ?

จะไปพอได้อย่างไร?

หนิงอวิ้นหยูวมาในวันนี้ ก็ไม่คิดที่จะให้พวกเขาเข้าหอกันอย่างมีความสุขอยู่แล้ว

นางโยนดาบลงบนเตียง ดาบเล่มนี้อยู่คู่กายซือจ้านเหยียนมาหลายปี ผ่านศึกร่วมกันกับเขามาแล้วหลายสนามรบ บนคมดาบยังมีคราบเลือดของศัตรูหลงเหลืออยู่เลย

ดาบเล่มนี้ บันทึกไว้ซึ่งคุณงามความดีของเขา แบกรับผลงานของเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้จะถูกนางนำมาเคาะลงกับพื้นราวกับเป็นแค่ของเล่น!

ซือจ้านเหยียนจ้องดาบบนเตียงพร้อมตะคอกอย่างกรุ่นโกรธ "หนิงอวิ้นหยูว เจ้าหาเรื่องตายหรือ?"

"ท่านอ๋อง เจ้าพูดอย่างนี้ไม่ถูกต้องนะ คนที่เรียกข้ามาเฝ้าห้องหอก็คือเจ้า ข้าอุตส่าห์วิ่งตุปัดตุเป๋มาให้กำลังใจพวกเจ้า แต่เจ้ากลับมาบอกว่าข้าหาเรื่องตายอย่างนั้นหรือ?" หนิงอวิ้นหยูวเอ่ยพูดอย่างใบหน้าไร้เดียงสา

มู่หนิงเอ๋อร์เห็นประกายดาบแหลมคมก็แทบตาลาย นางเอ่ยพูดอย่างสั่นกลัวว่า "ท่านอ๋อง ข้ากลัว!"

"กลัวอะไร? ข้าไม่ได้เอาดาบไปจี้หน้าเจ้าเสียหน่อย" หนิงอวิ้นหยูวเอ่ยพูดอย่างลำพองใจ

มู่หนิงเอ๋อร์ใช้มือปิดหน้า ตกใจกลัวจนแสดงสีหน้าหวาดหวั่นออกมา

"เจ้ากล้าแตะต้องนางก็ลองดูสิ!" สีหน้าของซือจ้านเหยียนเปลี่ยนเป็นกระหายเลือดอย่างน่ากลัว

คนที่อยู่ข้างนอกได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว จึงพุ่งพรวดเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"จือหยู่ว ลากนางออกไปเฆี่ยนยี่สิบไม้!" ซือจ้านเหยียนเอ่ยพูดอย่างขุ่นเคือง

ผู้ติดตามที่อยู่หน้าสุดคือจือหยู่ว เขาพุ่งเข้ามาอย่างหูไวตาไว จากนั้นก็จับกุมหนิงอวิ้นหยูวเอาไว้อย่างไม่ต้องออกแรงใด ๆ

"มีสิทธิ์อะไรมาจับข้า ท่านอ๋องของพวกเจ้าเรียกข้ามาเอง ข้าเป็นถึงหวางเฟยผู้สูงส่ง มีความจำเป็นอะไรต้องมารับใช้นางสนมไม่ทราบ ซือจ้านเหยียนเจ้าเป็นคนดูหมิ่นข้าก่อน แต่ตอนนี้กลับโยนความผิดมาให้ข้าอย่างนั้นหรือ!" หนิงอวิ้นหยูวโต้กลับอย่างเดือดดาล

นางโตมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน คนที่เข้ามาจับนางแรงเยอะเป็นบ้า ไม่ว่านางจะออกแรงมากขนาดไหน ก็ดิ้นไม่หลุดจากพันธการอยู่ดี

"ลากนางออกไปเฆี่ยนซะ!" ซือจ้านเหยียนสาดไฟโกรธใส่หญิงสาวอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก

แต่ก่อน ต่อให้เขาเกลียดหนิงอวิ้นหยูวมากแค่ไหน ราชวงศ์ก็ไม่เคยสั่งสอนให้เขาลงมือกับผู้หญิง