บทที่ 12

หนิงอวิ้นหยูวสติแจ่มแจ้งขึ้นมาในทันใด ดวงตาของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง จากนั้นก็แสยะยิ้มเย็น "ความจริง? ความจริงที่ว่าเจ้าไม่รักข้า แต่เจ้าดันมาแต่งงานกับข้าน่ะหรือ ตราบใดที่มีข้าอยู่ คนในใจของเจ้าก็เป็นได้แค่สนมตลอดไปเท่านั้นแหละ!"

นางจงใจเน้นคำว่า "สนม" อย่างชัด ๆ

ซึ่งมันทิ่มแทงแผลในใจของซือจ้านเหยียนเข้าพอดี

เขาบีบคางหนิงอวิ้นหยูวแรงกว่าเดิม โทสะและความเกลียดชังที่สะสมในแววตาทำท่าจะพังทลายลงมาเหมือนน้ำหลาก

"หนิงอวิ้นหยูว เจ้าถูกตีจนมีสภาพเช่นนี้ ยังจะปากดีอีกหรือ?"

หนิงอวิ้นหยูวโกรธถึงขีดสุด ตะโกนเสียงดังว่า "เจ้าเอาข้ามาเฆี่ยนตีจนหมดสภาพในคืนแต่งงานของเจ้ากับมู่หนิงเอ๋อร์ มิหนำซ้ำยังเชิดชูสนมเหยียบย่ำภรรยา ท่านอ๋องเป็นถึงบุคคลอับดับหนึ่งแห่งแคว้นหนาน ไม่กลัวว่าอนาคตจะดับอนาถหรือไง?"

ซือจ้านเหยียนกวาดสายตามองแผลบนร่างกายของนาง จากนั้นก็ยิ้มเยาะออกมา

"เฆี่ยนยี่สิบไม้ ก็แค่อยากย้ำเตือนเจ้า อย่าคิดว่าเจ้าได้เป็นจ้านหวางเฟยแล้ว ข้าจะไม่กล้าทำอะไร ในเมื่อเจ้าชอบตำแหน่งจ้านหวางเฟยนัก ข้าก็จะให้เจ้านั่งตำแหน่งนี้อย่างทุกข์ทรมาน!"

ไม่ต้องให้ซือจ้านเหยียนบอก ภายในระยะเวลาไม่กี่วันที่ผ่านมา นางก็พอจะรู้แล้วว่าหากตนเองไปต่อกรกับเขา ก็คงไม่ต่างอะไรกับการเอาไข่ไก่ไปทุบก้อนหิน

แต่หนิงอวิ้นหยูวไม่อยากยอมเขา

เพราะนางรู้สึกได้ถึงความเกลียดชังที่ซือจ้านมีต่อตนเองอย่างชัดเจน เกลียดเหมือนหนิงอวิ้นหยูวไปกรีดโลงศพบรรพบุรุษของเขาเล่นอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งนางไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว

พอลองคิดดู คนอื่นทะลุมิติมาแล้วยังได้รักกัน ทั้งยังมีแต่คนปกป้อง แต่นางล่ะ?

ทะลุมิติมาก็เจอแต่ความลำบาก！

ผู้หญิงที่ไม่เคยมีความรักจริง ๆ จัง ๆ เช่นนาง ทะลุมิติมาก็ข้ามขั้นกลายมาเป็นหญิงแต่งงานแล้ว เท่านั้นไม่พอยังแต่งเข้ามาในจวนที่นางสนมเป็นใหญ่ แล้วหลังจากนี้จะให้นางใช้ชีวิตอย่างไร?

เพิ่งแต่งงานมาหมาด ๆ ได้สี่วัน ก็ถูกเฆี่ยนตีจนลุกไม่ขึ้น แม้แต่เรี่ยวแรงจะพูดก็ยังไม่มี

นี่นางไปสร้างบาปกรรมอะไรไว้?

หนิงอวิ้นหยูวคิดมาถึงตรงนี้ น้ำตาก็คลอหน่วยในดวงตา โอดครวญในใจอย่างทุกข์ทน

เมื่อซือจ้านเหยียนเห็นนางเป็นเช่นนี้ ก็ไม่ได้หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย กวาดตามองใบหน้ารูปไข่ดูดีของนางด้วยสายตาเยือกเย็น แล้วเอ่ยถามว่า "เหตุใดหน้าของเจ้าถึงดีขึ้น?"

"ท่านอ๋อง เจ้าเกลียดข้าเข้าไส้มิใช่หรือ จู่ ๆ ทำไมมาใส่ใจข้าเช่นนี้ล่ะ?"

น้ำเสียงของหนิงอวิ้นหยูวเต็มไปด้วยความประชดประชัน นางเงยหน้าขึ้นมองซือจ้านเหยียนทั้งยังแสร้งทำหน้าประหลาดใจ "คงไม่ใช่ว่าท่านอ๋องชอบข้าเข้าแล้วหรอกนะ?"

"เพ้อเจ้อ" ซือจ้านเหยียนตอบกลับอย่างเย็นชา

ดวงหน้าของหนิงอวิ้นหยูในตอนนี้งดงามล่มเมืองก็จริง แต่น่าเสียดาย ซือจ้านเหยียนไม่ได้เป็นคนมองคนที่หน้าตา กอปรกับเขามีความแค้นฝังเลือดฝังเนื้อกับตระกูลหนิง เขาจึงไม่มีทางเกิดความรู้สึกใด ๆ ต่อหนิงอวิ้นหยูวเด็ดขาด!

หนิงอวิ้นหยูวสะอึกจนพูดอะไรไม่ออก นางนอนราบอยู่บนม้านั่ง จะลุกก็ลุกไม่ขึ้น บริเวณช่วงล่างเจ็บจนชา นางอยากให้ซือจ้านเหยียนรีบถามรีบจบ นางจะได้กลับไปทายาสักที

ดังนั้น นางจึงเอ่ยพูดอย่างไม่เต็มใจ "หน้าของข้าหายดีเพราะท่านแม่ไปจ้างหมอเทวดา นำยามารักษาให้ข้าโดยเฉพาะ"

"อ่อ? ยาอะไรล่ะวิเศษขนาดนั้นเลย?" ซือจ้านเหยียนเอ่ยถามอย่างเรียบนิ่ง