บทที่ 13

ณ เรือนหยูฉวน

ระหว่างที่หนิงอวิ้นหยูวนอนหมดสติ ก็ฝันถึงเรื่องบางอย่าง

ในฝัน นางกลับไปยังยุคปัจจุบัน มองเห็นตัวเองนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยอย่างสงบนิ่ง ด้านข้างมีเครื่องมือทางการแพทย์ส่งเสียงดังขึ้นมาเป็นระยะ

คุณแม่นั่งปาดน้ำตาอยู่ข้างเตียงของนาง ส่วนคุณพ่อนั่งสูบบุหรี่ในโถงทางเดินโรงพยาบาลมวนแล้วมวนเล่า

ใบหน้าของทั้งสองต่างเผยความรู้สึกเจ็บปวดเสียใจออกมาไม่ต่างกัน

ตั้งแต่ที่นางโตขึ้นกลายเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว นางก็เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการทำงาน เกือบห้าหกปีแล้วที่ไม่ได้เจอพ่อแม่

คิดไม่ถึงเลยว่า การกลับมาเจอกันอีกครั้งจะเป็นภาพนี้

กรอบตาของนางรื้นไปด้วยน้ำตาอย่างห้ามไม่ได้

นางทำงานหนักมาทั้งชีวิต แต่สุดท้ายกลับไม่สามารถทดแทนบุญคุณพ่อแม่ได้ สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกผิดสุดซึ้ง

หากฟื้นคืนชีพได้อีกครั้ง นางจะทดแทนบุญคุณพ่อแม่เป็นอย่างดี

ขณะเดียวกันนั้น นางก็ได้ยินคนเรียกชื่อนางไม่หยุด

ต่อมา ความรู้สึกเจ็บปวดชัดเจนปานใจจะขาดก็เสียดแทงเข้ามาในร่างกาย

ตอนที่นางลืมตา ก็เห็นหยุนเอ๋อร์คุกเข่าอยู่ข้างเตียง ร้องไห้ราวกับเป็นมนุษย์ที่ผลิตน้ำตาได้

"นายหญิง ชีวิตท่านช่างขมขื่นเหลือเกิน ถึงอย่างไรท่านอ๋องกับท่านก็เป็นสามีภรรยากัน เหตุใดเขาถึงได้ลงมือหนักถึงเพียงนี้ ฮือ ๆ ..."

"หยุนเอ๋อร์" ทันทีที่หนิงอวิ้นหยูวเอ่ยปากพูด ก็พบว่าเสียงของตนเองแหบแห้งโรยราเหมือนคนแก่

หยุนเอ๋อร์รีบเดินเข้ามาหา จับมือของหนิงอวิ้นหยูวเอ่ยถามอย่างร้อนใจ "นายหญิง ท่านฟื้นแล้ว เมื่อวานบ่าวเห็นสภาพท่าน ยังคิดว่าท่านจะ....."

พูดมาถึงตรงนี้ น้ำตาของหยุนเอ๋อร์ก็ไหลพราก

หนิงอวิ้นหยูวรู้ว่านางจะพูดอะไร จึงถอนหายใจอย่างทำอะไรไม่ได้ เอ่ยพูดอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า "หยุนเอ๋อร์ น้ำ....ข้าอยากดื่มน้ำ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยุนเอ๋อร์ก็รีบลุกขึ้น เดินไปหยิบเครื่องชาบนโต๊ะด้วยมือไม้พัลวัน แล้วรินชามาให้

"นายหญิง ชาในห้องเย็นหมดแล้ว ท่านดื่มไปพลาง ๆ ก่อน เดี๋ยวบ่าวจะไปต้มมาให้ใหม่"

หนิงอวิ้นหยูวนอนอยู่บนเตียงอย่างโรยแรง รับถ้วยชาที่หยุนเอ๋อร์ส่งมาให้ เมื่อดื่มลงไปคอที่แห้งเป็นเวลานานก็รู้สึกดีขึ้น

นางก้มหน้าลงมองช่วงล่างที่ชวนบาดตา

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ยี่สิบไม้นี้แทบพรากชีวิตนางไป เฆี่ยนจนนางรู้สึกเจ็บทุกลมหายใจ

แต่ผลพวงจากการที่นางยกน้ำขึ้นดื่ม ก็ทำให้บนหน้าผากของนางมีเหงื่อผุดซึมขึ้นมาอย่างแน่นหนา

หยุนเอ๋อร์เห็นนางเป็นแบบนั้น ก็พูดกลั้วสะอื้น "นายหญิง บ่าวไม่ได้เรื่องเอง เมื่อคืนบ่าวตั้งใจจะไปหยิบผ้ามาทำแผลให้ท่าน แต่นายหญิงนมหลิวเข้ามาขวางบ่าว บอกว่าไม่อนุญาตให้นายหญิงใช้ของภายในจวน แบบนี้เท่ากับรังแกกันเห็น ๆ มิใช่หรือ? ท่านเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ไม่เพียงแต่ไม่ตามหมอหลวงมา แต่ยังไม่ให้ยาอีก นางมีเจตนาจะให้ท่านตายชัด ๆ …”

บ่าวไพร่เหล่านี้ไปเอาความกล้ามาแต่ไหนกัน

ที่พวกเขากล้ารังแกหนิงอวิ้นหยูวอย่างเปิดเผย คงไม่มีอะไรมากไปกว่าได้รับอนุญาตจากท่านอ๋อง

หนิงอวิ้นหยูวยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ นางยื่นมือออกไปเช็ดน้ำตาบนหน้าให้หยุนเอ๋อร์ เอ่ยพูดอย่างเรียบนิ่งว่า "ข้ามียาน่า เจ้าแค่ช่วยข้าทายาก็พอ"

"เจ้าค่ะ!" หยุนเอ๋อร์มองมาที่เจ้านายของตนอย่างดีใจ

"เจ้าไปต้มน้ำร้อนมาให้ข้าก่อนไป" คอของหนิงอวิ้นหยูวยังคงแห้งไม่ไหว