บทที่ 14

"ยาบำรุงเลือด?" หนิงอวิ้นหยูวอดขำออกมาไม่ได้

มู่หนิงเอ๋อร์พยักหน้า "ใช่ หนิงเอ๋อร์กับท่านพี่เป็นพี่น้องกัน ในเมื่อมีของดี ๆ ก็ต้องแบ่งปันให้ท่านพี่อยู่แล้ว"

แม้นจะพูดออกมาเช่นนี้ แต่แววตาของนางกลับวาวโรจน์ สายตาเอาแต่ทอดมองไปยังยาถ้วยนั้นไม่หยุด

หนิงอวิ้นหยูวศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับยาจีนอย่างพิถีพิถันมาเนิ่นนานหลายปี แค่ได้กลิ่น ก็จำแนกได้แล้วว่าเป็นวัตถุดิบยาประเภทไหนบ้าง

ซึ่งยาในถ้วยตรงหน้า ประกอบไปด้วยยาจีนหลายชนิด เห็นได้ชัดว่าเป็นยาที่เอาไว้ให้ผู้หญิงยุติการตั้งครรภ์ในสมัยโบราณ

คิดไม่ถึงเลยว่า มู่หนิงเอ๋อร์ได้รับความโปรดปรานขนาดนั้นแล้วจะยังไม่พอใจ ถึงขั้นอยากให้นางผลิตทายาทไม่ได้ตลอดชีวิต

เช่นนี้แล้ว ต่อให้หนิงอวิ้นหยูวได้เป็นหวางเฟยตลอดไป ก็คงเทียบเท่าตำแหน่งของมู่หนิงเอ๋อร์ไม่ได้อยู่ดี

หนิงอวิ้นหยูวหยิบถ้วยยาร้อน ๆ ตรงหน้าขึ้นมา แสร้งทำทีเป็นคนยาในถ้วย จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาถามว่ "น้องหนิงเอ๋อร์ เคยดื่มยานี้มาก่อนหรือไม่?"

มู่หนิงเอ๋อร์ชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็นางก็พยักหน้า "ก็ต้องเคยสิ เพราะว่าได้ผลดี จึงตั้งใจเอามาให้ท่านพี่ดื่มนี่ไง"

"ขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องคอยนึกถึงข้าทุกเรื่อง" หนิงอวิ้นหยูวแสร้งกล่าวด้วยสีหน้าซาบซึ้ง

นางยกมือขึ้นอย่างลืมตัวจนสะเทือนถึงแผลที่เอว หนิงอวิ้นหยูวเจ็บจนน้ำตาแทบไหล มือที่ถือถ้วยยาอยู่พลันสั่นเทิ้มเหมือนเป็นโรคประสาทเสื่อม ถ้วยยาที่จุมาเต็มพลันสั่นคลอนจนยาข้างในกระฉอกมาเกือบหมด มู่หนิงเอ๋อร์เข้าไปช่วยประคองมือนางไว้อย่างเร็วไว

ยานี้มู่หนิงเอ๋อร์ควักเงินจ่ายมาในราคาสูง เตรียมมาให้คนชั้นต่ำอย่างหนิงอวิ้นหยูวเป็นเป็นพิเศษ ตอนนี้กลับกระฉอกออกเกือบหมด หัวใจนางเครียดเกร็งจนแทบกลั่นเป็นเลือดออกมาได้อยู่แล้ว

"ถ้าท่านพี่ถือไม่ไหว ให้หนิงเอ๋อร์ป้อนให้ก็ได้"

หนิงอวิ้นหยูวได้กลิ่นฉุนของยาจีนในถ้วยจนรู้สึกคลื่นไส้

ในฐานะแพทย์หญิงอัจฉริยะ ให้นางสูดดมกลิ่นยามากแค่ไหนก็ไม่หวั่น แล้วเหตุใดวันนี้ถึงไวต่อกลิ่นเช่นนี้? หรือเป็นเพราะว่าเปลี่ยนร่าง?

นางหันหน้าหนี ใช้มือปิดจมูกเอาไว้ "กลิ่นยาฉุนเกินไป ข้าอยากเพิ่มน้ำตาล น้องสาวคนดีของพี่ช่วยไปหยิบน้ำตาลมาให้หน่อยได้ไหม?"

"ได้ ข้าจะไปหยิบน้ำตาลมาให้ท่านพี่เดี๋ยวนี้" มู่หนิงเอ๋อร์พยักหน้า แล้วเดินเข้าไปหยิบน้ำตาลในครัวเอง

ทันทีที่นางเดินออกมาจากเรือนหยูฉวน ใบหน้าสวยหมดจรดก็ปรากฏแววร้ายกาจราวกับเปลี่ยนหน้าได้

ก่อนแต่งออกเรือนสถานะของหนิงอวิ้นหยูวสูงส่งแล้วอย่างไร วันนี้นางก็เป็นได้แค่ชายาผู้อาภัพไร้คนรักคนเป็นห่วง มิหนำซ้ำยังบังอาจมาทำลายพิธีแต่งงานและคืนเข้าหอที่นางเฝ้าฝันมาตลอดจนพังไม่เป็นท่า สมควรแล้วที่ถูกเฆี่ยนตีจนมีสภาพเช่นนี้!

นางล่ะอยากให้หนิงอวิ้นหยูวถูกเฆี่ยนตีจนตาย ๆ ไปซะ!

ทางที่ดีควรกินยาทำแท้งเข้าไปด้วย จะได้ตายอย่างอนาถในเรือนเก่า ๆ นั่น นางกับพี่เหยียนจะได้เคียงคู่กันตลอดไป

และใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข

ไม่นานมู่หนิงเอ๋อร์ก็ถือน้ำตาลเข้ามา

หนิงอวิ้นหยูวหยิบน้ำตาลเข้าปากอย่างอารมณ์ดี ทำท่าจะกินยาในถ้วยตามลงไป

มู่หนิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวใจเบิกบานเป็นอย่างมาก นางเหมือนเห็นตำแหน่งหวางเฟยกวักมือเรียกนางอยู่ไว ๆ