ตอนที่  11 อยู่กับใครเหรอ

“ได้สิแล้วเจอกัน เอาไว้พาน้องยี่หวา มาทานข้าวด้วยกันด้วยนะ ระลึกความหลังกันหน่อย นะครับน้องยี่หวา”

“เอ่อ คือว่า…ฉัน”

“ได้สิ หวาไม่ติดอะไรอยู่แล้ว ฉันไปที่ไหน ยี่หวาก็ไปที่นั่นแหละ ไปก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่ กลับบ้านกันนะหวา”

เขาโอบไหล่เธอเดินออกมาทันที โดยไม่ได้สนใจมีนา ที่ยื่นมือถือค้างเอาไว้ นี่เขาปฏิเสธเธออีกครั้งหนึ่งแล้ว เจย์ที่มาด้วยได้แต่ส่ายหัว กับพฤติกรรมของเพื่อนสนิทสาวคนนี้ ซึ่งไม่เปลี่ยนไปเลย

“ก็แค่เบอร์โทร จะหวงอะไรนักหนา”

“ที่จริงไอ้ติณณ์มันไม่ได้หวงเบอร์หรอก แต่เพราะคำถามที่เธอไม่ควรพูดเมื่อกี้ต่างหาก ทำให้มันไม่อยากคุย”

“หมอเจย์!”

“ฉันพูดจริง ๆ นะมีนา ถ้าเธอเจอไอ้ติณณ์ แล้วยังคุยกับมันแบบนี้อยู่ ต่อให้ชอบแทบตาย มันก็ไม่หันมามองเธอหรอก ไม่เห็นเหรอว่ามันมากับใคร”

“ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ชอบฉัน”

“ก็น่าจะพอได้แล้วไหม ผู้ชายดี ๆ มีอีกตั้งเยอะ.... อย่ามามองฉันแบบนั้น ฉันไม่มีรสนิยมกินเพื่อน”

“ฉันก็ไม่มีย่ะ รีบเข้าไปได้แล้ว”

“ไปสิ”

มีนาเดินนำหน้าหมอเจย์เข้าไปในร้าน หมอเจย์ได้แต่ส่ายหัวกับความเอาแต่ใจของเพื่อนสนิทในกลุ่ม

“ผ่านไปกี่ปีนิสัยก็ไม่เปลี่ยน แบบนี้น่ะเหรอไอ้ติณณ์มันจะมอง ไม่รู้ตัวเลยจริง ๆ”

หมอติณณ์พายี่หวามาที่รถ เขาเปิดประตูให้เธอเข้าไป รถของเขาเปลี่ยนเป็นรถยุโรปสุดหรู สมฐานะศัลยแพทย์แล้ว ตอนเรียนเขาขับรถญี่ปุ่น ซึ่งในตอนนั้นก็ถือว่าหรูมาก สำหรับนักศึกษา เขาเป็นคนที่เพอร์เฟคสำหรับสาว ๆ อยู่แล้ว

“ขอบคุณค่ะ”

“คาดเข็มขัดด้วยสิ”

เขาโน้มตัวมาช่วยเธอคาดเข็มขัดนิรภัย กลิ่นน้ำหอมของเธอโชยมาแตะจมูกของเขา ยิ่งทำให้หมอติณณ์อยากทำมากกว่านี้ แต่เขาจะรีบร้อนไม่ได้ เพราะตอนนี้ยี่หวา ไม่เหมือนกับแฟนสาวของเขา เมื่อห้าปีก่อนแล้ว

“ให้พี่ไปส่งที่ไหนดี”

เธอบอกคอนโดและถนนกับเขา ไม่นานหมอติณณ์ก็ขับรถไปตามเส้นทางที่เธอบอก คอนโดนนี้อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลที่เขาทำงานอยู่

“อยู่กับใครเหรอ หรือว่าอยู่คนเดียว”

"ถามทำไมเหรอคะ"

“แค่อยากรู้น่ะ ปกติหวาชอบอยู่คนเดียว ไม่ชอบมีรูมเมท ก็เลยเช่าห้องอยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องมาโกหกอีกนะว่าอยู่กับแฟน เพราะวันนี้โป๊ะแตกไปแล้ว”