ตอนที่  12 จุดแตกหัก

แต่คืนนั้นเขาไม่ได้กลับมาทั้งคืน ยี่หวาตื่นไปเรียนไม่ทัน ก็เลยโดดเรียน เพราะเธอเองก็ไม่มีอารมณ์จะไป และรอจนเขากลับมา แต่เขากลับต่อว่าเธอเรื่องทีเธอโดดเรียน

“พี่ติณณ์ดุหวา เพราะไม่ไปเรียนเหรอคะ”

“มันไม่ถูกนะหวา ยังไงก็ต้องไปเรียนสิ หวาเรียนช่วงบ่ายไม่ใช่เหรอ”

“แล้วใครล่ะคะ ที่ให้หวานอนค้างแล้วรออยู่ที่ห้อง แต่กลับไม่รักษาคำพูด มาไม่ทัน หวาไม่ได้เอาชุดมา กลับไปเปลี่ยนก็ไม่ทันแล้ว”

ติณณ์สะอึกกับคำพูดของเธอ แต่การที่เธอประชดเขา โดยการไม่ไปเรียน ทำให้เขาโกรธมาก

แต่ยี่หวาก็น้อยใจมากเหมือนกัน เธอกลับไปที่ห้องพัก โดยไม่รับสายเขาอยู่สามวัน ทุกคนคิดว่าทั้งคู่จะเลิกกันแล้ว แต่กลับคิดผิด เพราะติณณ์เดินหน้าง้อเธอเต็มที่

“หวา พี่มารับ กลับบ้านกันนะ”

“หวานัดเพื่อนไว้แล้วค่ะ”

“ไม่เป็นไร พี่ไปกับหวาก็ได้ ไปไหนล่ะ”

“วันนี้พี่ติณณ์ไม่ต้องไปทำงานเหรอคะ”

“ไม่ไป วันนี้พี่ตั้งใจจะมารับหวา ไปคุยกันนะหวา พี่ขอโทษที่ดุหวาไปวันก่อน กลับบ้านกับพี่นะครับ”

“ไปเถอะหวา พวกเราเที่ยวกับแกบ่อยจนเบื่อแล้ว”

ยิ่งเพื่อนเธอพูดจาแดกดันเขาแบบนั้น ติณณ์ก็ยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิม เพราะเขาที่ไม่ค่อยดูแลเธอ งานที่ยุ่ง แล้วยังต้องไปโรงพยาบาลอีก

“ก็ได้ค่ะ”

เขาพาเธอไปทานข้าวเย็น และซื้อของมาที่ห้อง และเริ่มง้อเธอทันที

“พี่ขอโทษนะที่ช่วงนี้ไม่มีเวลาดูแลหวาเลย พี่ต้องทำรายงาน แก้กับมีนาตั้งนาน แล้วต้องรีบส่งกลับไปที่โรงพยาบาล ตอนนี้พี่เริ่มรับเคสเดี่ยวแล้วนะ พี่….”

แต่กลายเป็นเขา ที่นั่งเล่าเรื่องของตัวเองให้เธอฟัง ยี่หวาได้แต่ยิ้ม ที่เห็นเขาเล่าด้วยความภูมิใจ ติณณ์เหมาะที่จะเป็นหมอ แต่อาจจะไม่เหมาะที่จะเป็นแฟนของเธอ

“หวาร้องไห้ทำไม พี่พูดมากเกินไปใช่ไหม”

“ไม่ใช่ค่ะ พี่ติณณ์ไม่ผิดหรอกค่ะ หวาแค่คิดอะไรนิดหน่อย”

“ไม่นะหวา อย่าคิดอะไรที่พี่รับไม่ได้นะ พี่สัญญาว่าจะปรับปรุงตัวนะหวา อย่าพึ่งตัดสินพี่ในตอนนี้ อย่าเลิกกับพี่ได้ไหม”

ยี่หวาขมวดคิ้วทันที เธอไม่คิดเลยว่า ติณณ์จะกลัวเรื่องนี้ ในหัวของเธอยังไม่มีคำนี้เลยด้วยซ้ำ แต่เขากลับกลัวไปก่อนเธอเสียอีก

“ทำไมพี่ติณณ์ถึงคิดว่า หวาจะเลิกกับพี่ล่ะคะ”

“ก็.... หวาไม่รับสายพี่ ไม่คุยด้วย แค่นั้นพี่ก็รู้สึกกลัวแล้ว อย่าเลิกกับพี่เลยนะหวา พี่รักหวานะ”

ยี่หวายิ้มออกมา เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไง แต่ก็ยอมที่จะเชื่อมั่นในตัวเขาอีกครั้ง