บทที่ 3 ต้องกำจัดนาง

กูกูผู้นั้นกลับเชิดใบหน้าขึ้นมาพยายามส่งสายตามององค์หญิงที่อยู่หลังฉากกั้นทว่ามองอย่างไรก็มองไม่เห็น

ด้วยธรรมเนียมแดนสู่เคร่งครัดนัก ก่อนที่จะอภิเษกกับฝ่าบาทองค์หญิงไม่สามารถเปิดเผยใบหน้าของตนเองได้

กูกูคิดเยาะหยันในใจ องค์หญิงคงมีรูปโฉมอัปลักษณ์เฉกเช่นข่าวลือกระมัง ฝ่าบาทคงเห็นเช่นนั้นจึงได้ละเลยองค์หญิงและส่งมาไว้ที่ตำหนักร้างท้ายวังหลวง

ถึงจะคิดดูถูกคนในใจแต่วาจาของกูกูก็ยังเอ่ยอย่างสุภาพ

“ท่านแม่นม ข้าน้อยเป็นเพียงบ่าวผู้หนึ่ง ทำหน้าที่เพียงส่งนางกำนัลให้องค์หญิง เรื่องนี้ท่านเอ่ยกับข้าก็เปล่าประโยชน์แล้วเจ้าค่ะ เมื่อไม่มีสิ่งใดแล้วข้าน้อยขอตัว”

กูกูผู้นั้นจากไปแล้ว เหลือทิ้งนางกำนัลทั้งสองคนเอาไว้ อันซูเซี่ยสั่งให้ทุกคนลุกขึ้นแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“พวกเจ้ามีนามว่าอันใด”

นางกำนัลทั้งสองจึงเอ่ยว่า

“บ่าวซานหลิงเพคะ”

“บ่าวซานหลันเพคะ”

อันซูเซี่ยถูกแม่นมประคองออกมาจากหลังฉากกั้น ใบหน้าของนางยังคงมีผ้าปกปิดเอาไว้ครึ่งหน้า ทว่าดวงตากระจ่างใสคู่นั้นเห็นได้ชัดว่ากลมโตงดงามชวนมองเพียงใด