บทที่ 4 ร้อน

สี่เดือนต่อมา

ด้วยภารกิจของฝ่าบาทที่จำเป็นต้องเดินทางไปคลายทุกข์ให้กับพสกนิกรที่ประสบภัยน้ำท่วมที่มณฑลเจิ้นจึงทำให้พระองค์ยังไม่จัดงานอภิเษกสมรสขึ้นมาเสียทีอีกทั้งยังมีคำทำนายที่เกิดขึ้นกะทันหันเรื่องฝ่าบาทไม่อาจจัดงานอภิเษกสมรสได้จนกว่าจะพ้นเดือนสิบไปแล้ว

คนที่สบายใจก็คืออันซูเซี่ย แต่คนที่เป็นกังวลแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับก็คือแม่นมเผิง

“บ่าวทราบมาว่าอำมาตย์ผู้นั้นคือบิดาของซูเฟยเพคะ ในวันที่ให้โหรหลวงทายดวงชะตาผูกดวงเพื่อกำหนดวันสมรสจู่ ๆ โหรหลวงผู้นั้นก็กล่าวอ้างเรื่องนี้ขึ้นมา แคว้นเหมิงเชื่อในคำทำนายยิ่งนักดังนั้นยามนี้ฤกษ์สมรสก็ไม่อาจกำหนดได้จนกว่าจะพ้นเดือนที่สิบไปก่อน ทำแบบนี้ไม่เรียกว่าร่วมมือกับโหรหลวงกลั่นแกล้งจะเรียกอะไรได้อีกเพคะ”

อันซูเซี่ยกำลังตั้งใจเย็บปักเสื้อด้วยตนเอง นางอยู่ที่นี่รู้สึกดียิ่งนักด้วยยามนี้เข้าสู่หน้าร้อนแล้ว เดิมทีแคว้นสู่มีอากาศหนาวตลอดปีทำให้นางไม่ค่อยได้สัมผัสกับแสงแดด ทว่าแคว้นเหมิงนั้นกลับมีแสงแดดที่อบอุ่นยิ่งนักพลอยทำให้อารมณ์ของนางดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

“อยู่ที่นี่พวกเราได้กินอาหารอร่อยทั้งแกงร้อน ข้ายังได้ปลูกผักเลี้ยงไก่จนเติบโตสนุกยิ่ง ไม่มีผู้ใดก้าวเข้าตำหนักมารังแก ด้านหลังตำหนักยังมีน้ำตกอันรื่นรมย์ อากาศที่นี่ก็อบอุ่นสบายแม่นมเผิง พวกเราแค่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างมีความสุขได้หรือไม่ ข้ายังไม่อยากแต่งงานจริง ๆ”

ที่สำคัญก็คือซานหลิงกับซานหลันยังรู้ทางลับหรือจะเรียกว่าทางสุนัขลอดพานางไปเที่ยวนอกวังหลวงอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งทำให้นางมีความสุขและรู้สึกเป็นอิสระมากกว่ายามที่อยู่ที่แดนสู่เสียอีก

“แต่หากปล่อยไปเนิ่นนานยิ่งกว่านี้ฝ่าบาทอาจลืมองค์หญิงไปก็ได้นะเพคะ”

อันซูเซี่ยแย้มยิ้มงดงาม

“เช่นนั้นก็ดี ข้าจะหนีกลับแดนสู่แล้วไปหลบที่สำนักชี สักหลายเดือนค่อยโผล่ออกมาเล่าเรื่องให้ท่านพ่อ ท่านแม่รู้ดีหรือไม่”