บทที่ 8-9 ชุดที่ทำให้เขินอาย

แม่นมเผิงแทบจะลมจับ ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้ยิ่งโกรธแค้น “ตำแหน่งฮองเฮาที่ไร้อำนาจเช่นนี้ยังต้องการอีกหรือเพคะ ฝ่าบาทมิเสด็จมาไหว้ฟ้าดินร่วมกับองค์หญิงด้วยซ้ำ!”

“อย่าถือสาเลย ไหว้หรือไม่ไหว้คนใต้หล้าก็รับรู้แล้วว่าข้าคือฮองเฮา ในเมื่อเป้าหมายสำเร็จแล้วพวกเราจะเคร่งเครียดไปไย”

แม่นมเผิงอยากจะพุ่งศีรษะลงพื้นดินเสียจริง นางเสียใจนักที่ไยจึงได้เลี้ยงดูสตรีผู้นี้ให้เป็นคนดีจนเกินไป หากรู้ว่าองค์หญิงน้อยจะเติบโตขึ้นมาจนปล่อยวางทางโลกได้เพียงนี้ แม่นมจะเคี่ยวเข็ญวิชาเห็นแก่ตัวให้ตั้งแต่อยู่ในผ้าอ้อมเลยทีเดียว

เดิมทีคิดว่าอย่างไรฝ่าบาทก็คงไม่เสด็จมาแล้ว ทว่าคนจากกรมพิธีการกลับเข้ามาอีกครั้งเพื่อแจ้งข่าวดีแก่แม่นมเผิง หรือจะกล่าวให้ถูกคือเป็นข่าวดีของฮองเฮาต่างหาก

“ฝ่าบาทจะเสด็จมาร่วมหอในคืนนี้เพคะ ฮองเฮาต้องชำระกายอย่างสะอาดอีกครั้ง”

“อาบน้ำอีกแล้วหรือ” อันซูเซี่ยถอนหายใจยาวพลางบ่นอุบ “ไยต้องอาบน้ำบ่อยถึงเพียงนี้”

“ฝ่าบาทเป็นโอรสสวรรค์ที่รักสะอาดมากเพคะ ก่อนจะบรรทมร่วมกับพระสนมทุกคนรวมทั้งฮองเฮา จำต้องมีกรมพิธีการมาคอยตรวจสอบพระวรกายก่อนเสมอ”

อันซูเซี่ยทำหน้าไม่ถูกแล้ว... นี่คนผู้นั้นเห็นนางเป็นคนสกปรกหรืออย่างไร

แม่นมเผิงตื่นเต้นราวกับว่าวันนี้ตนเองเป็นผู้ที่จะต้องถวายตัวเสียความบริสุทธิ์ จึงเร่งถอดอาภรณ์ให้อันซูเซี่ยจากนั้นก็ประคองนางลงในถังน้ำใหญ่ที่เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้ร่ำน้ำอบหอมกรุ่น ร่างเล็กทว่ามีหน้าอกอวบใหญ่ถูกขัดถูจนนางรู้สึกว่าผิวหนังกำลังจะถลอก ในยามที่ผ้าของกูกูสัมผัสส่วนอ่อนไหว อันซูเซี่ยสังเกตตนเองว่ามิได้มีความรู้สึกเสียวซ่านเหมือนในวันนั้นที่นางสัมผัสตนเองที่น้ำตกเลยแม้แต่น้อย

“ฮองเฮา หม่อมฉันรู้มาว่าที่แดนสู่ของพระองค์ เรื่องระหว่างชายหญิงเป็นเรื่องน่าอับอายและต้องสงวนไว้เป็นความลับของสามีภรรยาใช่หรือไม่เพคะ” อันซูเซี่ยผงกหัวรับ “เป็นเช่นนั้น”

“ถ้าเช่นนั้น พระองค์ก็มิเคยเรียนรู้วิธีปรนนิบัติสามีก่อนออกเรือนมาเลยใช่หรือไม่”