ตอนที่ 116 การรุมล้อมของนักข่าว

ตอนที่ 116 การรุมล้อมของนักข่าว

“เอฟครับ เตรียมรถให้ผมหน่อย พวกเราจะไปงานเลี้ยง” เมื่อกวินมองจากระเบียงเห็นรถคันที่นั่งมาขับออกไป ก็หันไปบอกเอฟ

“ครับ คุณหนู” เอฟได้โทรหาเอ แล้วก็ลงไปชั้นล่างพร้อมกับกวินที่กำลังดีใจ

เขายังไม่ได้ให้ของขวัญกับแดดดี้เลย จะพลาดได้ยังไง

คฤหาสน์บ้านธัมรุจินันท์ก็ไม่ไกลมาก ตามที่คาดไว้ ทาวัตให้คนไปเชิญชยุตมางานด้วย เพราะในสายตาของเขา เขาก็ยังเป็นพ่อของวรินทร จึงจะต้องเอาหน้าไว้ก่อน

เนื่องจากเป็นงานวันเกิด เดิมที่ทาวัตไม่ได้อยากจัดหรูหรามาก เพียงแต่ว่าคืนนี้จะแนะนำกวินให้สาธารณะชนรู้จัก ทาวัตจึงจัดเตรียมงานไว้ล่วงหน้าเป็นพิเศษ แล้วยังเชิญนักข่าวมาอีก เรื่องนี้ เขากะจะให้คนทั้งประเทศรับรู้

แต่เขากลับยังไม่รู้ว่า วรินทรได้สร้างปัญหาให้เขามาครึ่งนึงแล้ว

เมื่อวรินทรกับคาร่ามาถึงบ้านธัมรุจินันท์ ก็ก่อนงานจะเริ่มสิบนาที ถ้าหากไม่ใช่เพราะคนขับรถเป็นกังวลว่าจะถึงงานช้าแล้วต้องโดนทาวัตลงโทษ ก็คงจะไม่เสี่ยงชีวิตขับรถเร็วราวกับบินมาอย่างนี้ พูดง่ายคือมันเสี่ยงมาก

“วริน ผู้ขับรถของบ้านเธอนี่เท่ห์จริงๆ ดูหน่อยว่าผมฉันเสียทรงหรือเปล่า?” คาร่ายังคงรู้สึกเมารถตั้งแต่ที่ลงจากรถมา ชี้ไปที่ผมของตัวเอง แล้วถามวรินทร

“ของบ้านทาวัต ไม่ใช่ของบ้านฉัน” ；วรินทรหันไปหาเธอ แล้วก็ควงมือกันเข้าไปในบ้านธัมรุจินันท์

โดยปกติทรงผมของเธอเมื่อโดนลมพัดแล้วจะยุ่งเหยิงเหมือนรังไก่ จึงเห็นเธอเอาแต่เอามือลูบผม การที่คาร่าเป็นผู้หญิงที่ใส่ชุดนอนกับรองเท้าแตะแล้วลงไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตคุณยังจะคาดหวังให้เธอทำผมทรงอะไร?

ด้วยเหตุนี้ วรินทรได้แต่ถอนหายใจ พลังแห่งรักนั้นมันช่างยิ่งใหญ่จริงๆ

“ยังไงต่อไปมันก็เป็นของเธออยู่แล้วไม่ใช่หรอ? จะไปเกรงใจอะไรเขาอีก เขาติดค้างเธอไว้เยอะ ใช้หนี้เท่าไหร่ก็ไม่หมด” คาร่าก็ไม่ได้ใส่ใจ หยิบมือถือของตัวเองขึ้นมา ส่องหน้าผ่านจอมือถือแล้วก็แต่งหน้าของตัวเอง พอคิดไปสักพักก็เห็นคนที่ตัวเองรัก อยู่ดีๆก็พูดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

นี่คือหลังจากตอนที่วรินทรเดินไปนานขนาดนี้ เขาได้บอกกับตัวเองเป็นครั้งแรกว่า จะต้องให้เขาประทับใจให้ได้

ทางด้านคาร่าที่เตรียมพร้อมจะต่อสู้ ทางด้านวรินทรก็เดินเชิดไหล่เข้าไปในประตูของบ้านธัมรุจินันท์

แปะๆ

ทั้งสองได้เปิดประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงแปะดังขึ้น กลีบดอกไม้หลากสีสันก็ถูกโปรยลงมา แล้วร่วงหล่นมาติดอยู่บนไหล่และเส้นผมของพวกเธอ ทำให้พวกเธองงไปชั่วขณะ

“อ๋อ！ที่แท้เรื่องที่คุณชายจะเซอไพร์สก็คือคุณนายแห่งบ้านธัมรุจินันท์นี่เอง！”

ในขณะที่กำลังยืนงงอยู่นั้น วรินทรก็ได้ยินคนในงานพูดกัน แล้วก็รู้สึกว่ามีแสงแฟลชแว๊บขึ้นตรงหน้าของตัวเอง หลังจากที่ตาหายเบลอ ก็มองไปสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

จากทางเข้ามีพรมแดงวางอยู่จนสุดทาง ที่ยืนอยู่ทั้งสองด้านคือผู้สื่อข่าวและบางคนที่เธอคุ้นเคย แต่คนส่วนใหญ่นั้นเธอไม่รู้จัก

ตรงสุดทางของพรมแดง มีคนที่คุ้นเคยกำลังยืนอยู่ใต้เงาของโคมไฟคริสตัลสวารอฟสกี้บนบันไดวน คนๆนั้นใส่สูธที่ตัดเย็บพิเศษยี่ห้อชื่อดังของอิตาลี สีดำนั้นเข้ากับร่างกายเขาได้ดี แสดงให้เห็นลมหายใจที่เย็นชาแต่ดุดันที่ทำให้คนไม่กล้ามองหน้า

เมื่อแสงส่องไปที่ใบหน้าใบนั้น ก็เกิดแสงสะท้อนบนเส้นผม บนบ่า ดวงตาที่ดำสนิทก็มองมาที่เธอ

ริมฝีปากที่งดงามก็เริ่มยิ้ม ราวกับยิ้มอ่อนๆให้เธอ

วรินทรไม่ใส่ใจจะมองเขา ผู้ชายตรงหน้านั้นราวกับสร้างขึ้นด้วยเวทย์มนท์จากสวรรค์ จึงง่ายต่อการหลบสายตา ภายใต้สายตาที่กำลังตกตะลึงเขาก็ยังคงไม่เคลื่อนไหว แต่ก็ทำให้คนหลงจนลืมตัว