ตอนที่ 284 ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า

ตอนที่ 284 ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า

“ทาวัต……” เธอรู้สึกร้อนที่ใต้ตา ยื่นมือคว้าถูกคอของเขา ใจเธอถึงสงบลงอย่างสิ้นเชิง

“ออกไปจากที่นี่ก่อน ” ทาวัตโอบที่เอวของวรินทร ใบหน้าอันหล่อเหลาที่ขาวซีดมองไม่เห็นถึงความผิดปกติภายใต้แสงไฟไหม้ที่สาดส่อง

ร่างกายวรินทรเหมือนจะติดกับร่างของเขา ปล่อยให้เขาดึงตัวออกไปข้างนอก

ท่อนไม้บนหลังคาก็ตกลงมาอย่างต่อเนื่อง แต่ก็สามารถหลบหลีกได้ทันเพราะทาวัต

“กอดผมให้แน่นๆ ” ทาวัตพาเธอไปถึงประตูที่ถูกไฟไหม้จนมอดเกือบพังลงมา ถอดเสื้อโค้ทออกแล้วคลุมตัวเธอไว้อย่างมิดชิด

วรินทรม้วนตัวอยู่ในอกของเขาอย่างเชื่อฟัง น้ำตาไหลออกจากตาทั้งคู่

ทาวัตอุ้มวรินทรไว้แน่นแล้วลุยออกจากประตูอย่างไม่ลังเล

หลังจากที่พวกเขาออกมาได้ไม่นาน กระท่อมก็พังลงมาทั้งหลัง ไฟลุกไหม้รุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ยังโชคดีทีรอบข้างไม่มีต้นไม้ จึงไม่ได้ลุกลามไปรอบข้าง

ทาวัตอุ้มวรินทรลุยออกมา แผลที่หลังส่งผลต่อเส้นประสาทของเขาจนหมดแรงแทบจะล้มลง แต่เขานึกถึงวรินทรที่อยู่ในอ้อมแขน ถ้าหากเขาล้มลงในตอนนี้ ตัวเขาต้องทับวรินทรแน่ ดังนั้นจึงใช้แรงเฮือกสุดท้ายหมุนตัวก่อนล้มลง เพื่อไม่ให้วรินทรได้รับบาดเจ็บจากการตกทับก้อนหินบนพื้น

หลังของเขาทับบนก้อนหินที่คมบนพื้น แต่เขาไม่มีแม้แต่เสียงร้อง

สักพักวรินทรเงยหน้าขึ้นพร้อมถามเขาอย่างเป็นห่วง

“เป็นอย่างไรบ้าง?ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?”

วรินทรได้รับการปกป้องจากเขาเป็นอย่างดี แต่เสื้อโค้ทที่คลุมตัวเธอโดนไฟไหม้ไปบางส่วน เธอดึงเสื้อโค้ทออก และลุกขึ้นจากตัวทาวัต

“ไม่เป็นไร” ทาวัตพูด

แต่ทาวัตยังคงเป็นห่วงเธอ ใช้มือข้างหนึ่งพยุงตัวขึ้นนั่งกับพื้น และตรวจดูบาดแผลบนร่างกายเธอ

นอกจาแผลไฟไหม้ที่ไม่รุนแรงใบร่างกายเธอแล้วไม่มีบาดแผลอื่นเลย เขาถึงวางใจ

“คุณได้รับบาดเจ็บ！”เพราะท่าทางของเขาวรินทรจึงรู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บไม่น้อย “ ฉันพยุงคุณลุกขึ้น เราไปโรงพยาบาลกัน” วรินทรพูดพร้อมพยุงเขาด้วยดวงตาอันแดง

เสื้อที่เขาใส่ถูกไฟไหม้จนขาดหมดแล้ว แผลไฟไหม้ชัดเจนมากและยังเริ่มมีหนองไหลแล้ว ท่าทางดูแย่มากแต่ถึงกระนั้นทั้งหมดนี้ก็ไม่สามารถทำให้ความสง่าของเขาลดน้อยลงเลยแม้แต่นิด

คนโง่ รู้จักแต่ปกป้องเธอ แต่ตัวเองกลับได้รับบาดเจ็บเยอะขนาดนี้ ทำไม่ไม่รู้จักรักตัวเองบ้าง?

ทาวัตเม้มปากทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและคลายมือเธอออกจากแขน“ ไม่ต้อง อีกไม่นานนรชัยและธรรศคงจะมาถึงแล้ว รอพวกเขาสองคนมาถึงแล้วให้พวกเขาพยุงผม คุณเองก็โดนควันรมมาตั้งนาน อยู่นิ่ง ๆ เถอะ”

สถาพเขาในตอนนี้ พาเธอลงจากเขาไม่ได้แน่

“แต่แผลคุณมีหนองไหลแล้วนะ……”วรินทรกัดฟัน แววตาแสดงความเป็นห่วง

แผลพวกนี้ถ้าไม่รีบรักษา ถ้าเกิดผลกระทบตามมาจะทำอย่างไง?

“ ผมบอกแล้วว่าไม่ต้อง ”

เสียงของเขาเย็นและคมชัด คิ้วที่ยกขึ้นสูงท่าทางที่ปฏิเสธคนอื่นอย่างสิ้นเชิง

วรินทรกัดฟัน รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ แต่เมื่อมองเห็นบาดแผลของเขาผ่านแสงไฟแล้ว เธอเองก็โกรธไม่ลง

“ ฉันไม่สนใจ คุณต้องไปโรงพยาบาลกับฉันเดี๋ยวนี้ ！” เธอพูดอย่างแน่วแน่และเอาแต่ใจ พร้อมไปดึงแขนของเขา ดึงดันจะดึงเขาลุกขึ้น