ตอนที่ 285 หัวเราะทำไม

ตอนที่ 285 หัวเราะทำไม

วรินทรตกใจรีบลุกขึ้นและเดินออกจากห้องอาบน้ำ เพิ่งเดินออกมาก็เจอพี่ลิง

พี่ลิงกำลังเอายามาให้เธอ พอเห็นเธอเดินออกมาก็ยิ้มให้เธอ “ คุณวรินทร ”

“ พี่ลิง ” วรินทรเดินไปดูยาที่วางบนโต๊ะซึ่งยาพวกนั้นมีราคาสูงมาก

“ คุณชายบอกว่าคุณถูกไฟไหม้ สั่งฉันให้เอายาพวกนี้มาให้คุณ ” พี่ลิงพูด พร้อมทั้งหยิบยาชนิดหนึ่ง “ ฉันช่วยทายาให้คุณนะคะ ！”

วรินทรรู้สึกอบอุ่นและอยากตำหนิในใจ เธอหยิบยาที่วางบนโต๊ะทั้งหมดพร้อมทั้งน้ำยาล้างแผลและสำลีก้าน ใส่รองเท้าโดยไม่เลือกวิ่งออกจากห้องนอนโดยผมที่ยังเปียกและไม่ได้หวี

“ คุณวรินทร คุณยังไม่ได้ทายาเลยค่ะ……” พี่ลิงเรียกตาหลังเธอ แต่วรินทรไม่ได้สนใจ

ทาวัตคงได้รับบาดเจ็บและไม่อยากให้เธอเห็นจึงทำตัวเย็นชากับเธอและหาเรื่องหนีไปบริษัทแน่ๆ ถ้าหากเธอไม่เห็นกระดาษชำระในห้องน้ำ คงไม่รู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บรุนแรงแค่ไหนใช่ไม?

ต้องเป็นแผลที่เกิดจากท่อนไม้ที่หล่นลงมาทับตอนช่วยเธอแน่นนอน ตอนนั้นเธอได้ยินเสียงอุทานของเขา แต่เธอเองยังโง่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ ！

วรินทร โง่จริงๆ ！

……

ความจริงเรื่องการประชุมเป็นแค่ข้ออ้างของทาวัต เขาแค่ไม่อยากให้วรินทรเป็นห่วงเลยไม่ได้บอกเธอ

เลือดจากเแผลที่แผ่นหลังยังคงไหลอย่างต่อเนื่อง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่มีความรู้สึก ยังคงนั่งดูเอกสารที่อยู่ต่อหน้าอย่างปกติ

เขาไม่ค่อยใส่ใจ ไว้สักสองวันก็คงหายเอง เขาเองก็ขี้เกียจไปโรงพยาบาลหรือทายา หลายปีที่ผ่านมาก็เป็นแบบนี้มาตลอด ไม่ได้เอะอะก็ไปโรงพยาบาล

แต่เป็นไม่ได้ที่จะไม่รู้สึกเจ็บ แผลบนแผ่นหลังทำให้เขาต้องนั่งตัวตรงตลอดเวลา ถ้าไม่ระวังโดนแผลก็จะมีเลือดไหล

เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาเปียกโชกไปด้วยเลือด ปากของเขาซีดลงเรื่อย ๆ จนไม่เห็นเม็ดสีเลยแม้แต่นิด ใบหน้าอันหล่อเหลาและเย็นชานั้นเกรงไปหมด

ปัง ！

ประตูห้องทำงานของท่านประธานโดนคนชนเข้ามาจนมีเสียงดัง

ทาวัตมองไปอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นวรินทรกำลังเดินเข้าด้วยสีหน้าที่โมโห ก็ตกใจ

“ คุณมาทำไม?” เขากระแอม แกล้งมองเธออย่างสงบ

วรินทรเดินไปหาเขาอย่างรวดเร็ว เกรงใบหน้าที่สวยของเธอ ในมือถือขวดยาจ้องมองเขา

ทาวัตเห็นเธอไม่พูดจา เม้มปากและพูดต่อว่า “ ตอนนี้เป็นเวลาทำงาน มีอะไรกลับไปค่อยคุยกัน ”

วรินทรก็ยังคงไม่พูดจา ยืนจ้องเขาอย่างนั้น

หลังจากนั้นเธอก็เดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปหาทาวัต และทำสิ่งที่น่าตกใจ

แคว๊ก ——

เธอฉีดเสื้อเชิ้ตสีดำของทาวัตจนขาด เธอเองก็ไม่เคยรู้ว่าตัวเองมีแรงมากมายขนาดนี้ เมื่อเธอเห็นบาดแผลบนแผ่นหลังอันขาวของเขา ใจเธอก็แทบหยุดเต้น

วรินทรมองที่แผลนั่นแล้วรู้สึกอยากเป็นลม เจ็บปวดหัวใจ เจ็บจนเธอพูดไม่ออก

ทาวัตเองก็นึกไม่ถึงว่าเธอจะแข็งกร้าวและตรงขนาดนี้ โดนเธอจ้องมองแบบนี้ ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาและใบหูเริ่มแดง

เขากระแอมและพยายามจะดึงเสื้อเชิ้ตขึ้น แต่แรงวรินทรเยอะกว่าจนเขาไม่มีโอกาสทำตามที่ตั้งใจไว้