ตอนที่ 86 พ่อแท้ๆ ปะทะ พ่อบุญธรรม

ตอนที่ 86 พ่อแท้ๆ ปะทะ พ่อบุญธรรม

ใบหน้าที่สดใสไร้เมคอัพ ดวงตาที่ทั้งกลมทั้งสดใส คู่กันกับใบหน้าเล็กๆละเมียดละไมคล้ายฝ่ามือ แสดงให้เห็นถึงจิตวิญญาณที่น่ารักของวรินทร

“วริน ทางนี้” ประภาพกวักมือเรียกเธอให้มาหา ใบหน้าที่สดใสราวกับสายลมในฤดูร้อนทำให้คนที่มองเห็นก็อดไม่ได้ที่จะมีรอยยิ้ม

เมื่อได้พบกับหน้าตาที่หล่อเหลาที่ไม่ได้เจอมานาน วรินทรเลยแซวไปว่า “ประภาพ ทุกวันที่ส่องกระจกนี่ไม่หลงตัวเองบ้าง หรอ”

“ทำไมถึงพูดแบบนี้?”

“คุณไม่เคยหลงหน้าตาตัวเองบ้างเลยหรอ?” วรินทรหัวเราะประภาพเมื่อขณะที่นั่งที่ตรงข้ามเขา

ประภาพหัวเราะเบาๆ “ถ้างั้นผมจะถือว่าคุณชมผมว่าหล่อนะ”

วรินทรที่กำลังยิ้มแย้มได้กำชับเพิ่มไปว่า “ได้อยู่แล้ว”

ถ้าจะกล่าวว่าทาวัตเป็นผู้ชายที่เย็นชาดั่งอากาศที่หนาว ประภาพก็คงเป็นชายที่อบอุ่นเหมือนสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ

สำหรับชนุตร์ที่จะมีนิสัยคล้ายกับประภาพ เป็นเจ้าชายที่หล่อๆในวงเกย์เนี่ย

“เห็นว่าที่คุณกลับมาเป็นเพราะว่าบริษัทที่อังกฤษล้มละลายใช่ไหม?” หลังจากที่สั่งอาหาร วรินทรก็วางเมนูไว้ด้านหนึ่ง ก็ถามแบบไม่ได้ตั้งใจ

ขณะที่กำลังดื่มกาแฟ ประภาพไม่เคยคิดมาก่อนว่าวรินทรมีความสามารถที่จะพูดให้คนขาดใจตายได้ เขาจึงค่อยๆกลืนกาแฟ แล้วตอบไปอย่างยิ้มๆว่า “ใช่แล้ว ล้มละลายละ รอคุณมาเลี้ยงดูไง”

“ไม่มีปัญหา เงินยังเหลือเฟือถ้าจะเลี้ยงคุณเพิ่ม” วรินทรยิ้มกว้าง เธอรู้ว่าเขากำลังล้อเล่น จึงตอบกลับไปแบบตลกๆ

“เอ้อใช่ แล้วกวินล่ะ?” ประภาพคิดถึงใบหน้ากลมๆอันนุ่มนิ่มของกวิน ในใจคิดถึงมาก วันนี้ก็ไม่เห็นวรินทรพามา จึงได้ถามไปว่า “ทำไมน้องไม่มากับคุณ?”

ตอนอยู่ที่อังกฤษ กวินยอมรับประภาพเป็นพ่อบุญธรรม นอกจากวรินทรกับฐานทัตแล้ว ประภาพก็ถือว่าเป็นคนรักกวินมากที่สุดคนหนึ่ง เพราะในใจของกวิน ประภาพคือคนที่เขาเคารพมาก อีกทั้งเมื่อตอนที่เขายังไม่เข้าใจโลก ก็อยากให้ประภาพมาเป็นแดดดี้ของเขา

วรินทรหยุดคิดชั่วครู่ แล้วพูดต่อว่า “กวินอยู่บ้านน่ะ คราวหน้าจะพาไปหานะ เขาก็พูดทุกวันว่าคิดถึงคุณ”

แต่ก็ไม่รู้ว่าคราวหน้านั้นคือเมื่อไหร่ ค่อยว่ากันเมื่อถึงวันที่ทาวัตพากวินกลับมาละกัน ขณะที่วรินทรกำลังคิดคำนวนแบบลูกคิดอยู่ในใจ ก็ไม่รู้ตัวเลยว่าอันตรายกำลังเข้ามาใกล้

“มามี้” ในขณะที่วรินทรกำลังคิด ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ถ้าไม่ใช่กวินแล้วจะเป็นใคร

วรินทรได้แต่เงียบ การที่คนเราไม่สามารถพูดโกหก ขึ้นจะโดนแทงก็คงจะเอาหนังวัวมาปิดไม่มิด

ดวงตาของกวินได้เปิดกว้างทั้งสองข้าง “มามี้จริงๆ！” เขาอยากจะปล่อยมือจากทาวัตแล้ววิ่งไปหาวรินทร แต่ก็ถูกทาวัตดึงไว้

กวินหันกลับมามองด้วยความสงสัย เห็นแค่สายตาที่ทาวัตมองมาที่เขา กวินก็เข้าใจความหมายของเขาในทันที จึงค่อยๆเดินไปที่หน้าโต๊ะตัวนั้นพร้อมกับทาวัต

“กวิน” เมื่อเห็นกวิน ถึงแม้ว่าเขาสงสัยว่าทำไมวรินทรถึงโกหกเขา แต่ก็ไม่เปิดเผย

“พ่อบุญธรรม！” กวินเพิ่งเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามวรินทรคือประภาพ ก็ไม่ลังเลที่จะปล่อยมือจากทาวัต แล้วเข้าไปกอดประภาพ

ทาวัตได้แต่หน้าบึ้ง ทั้งๆที่ตัวเขาซึ่งเป็นพ่อเด็กยืนอยู่ที่นี่ ลูกชายเขาก็ไปเรียกชายคนนั้นว่า”พ่อบุญธรรม” แล้วยังไปกอดกับเขาอีก ทำไมถึงมีเรื่องให้ร้อนอกร้อนใจขนาดนี้

“นี่มัน นี่มันช่างบังเอิญจริงๆ ฮ่าฮ่า” วรินทรไม่คิดว่าทาวัตจะพากวินมากินข้าวที่นี่ ในใจรู้สึกเสียดายมากที่มา

“บังเอิญ?” ทาวัตมองไปที่เธออย่างเย็นชา เหมือนกับว่ากำลังจ้องไปที่อันตราย “ใช่ บังเอิญจริงๆ”