ตอนที่ 87 ไม่ต้องพูดแล้ว จูบฉัน

ตอนที่ 87 ไม่ต้องพูดแล้ว จูบฉัน

ทาวัตต้องตั้งใจพูดออกมาแน่ๆ！

ประภาพถึงจะมีสายตาที่เข้มคม แต่ก็ยิ้มให้กับวรินทร หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วคีบกระดูกหมูไปวางไว้ในชามของวรินทร “วริน คุณชอบกินนี่”

พูดวรินอีกละ

ทาวัตไม่อาจมองหน้า นี่ยังจะมาเรียกวรินอีกหรอ

เขาหยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วไปคีบกระดูกหมูที่ประภาพคีบให้วรินทรออกมา “ขอโทษนะ วรินกำลังบาดเจ็บอยู่ ไม่ควรกินของมันๆแบบนี้”

วรินทรบาดเจ็บ? ประภาพขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา อีกทั้งยังคีบผักไปให้วรินทรอีก

คราวนี้ทาวัตก็คีบผักชิ้นนั้นมาไว้ในชามป่าวข้างๆอีก “ขอโทษนะครับ ในนี้มันมีหัวหอม วรินไม่ชอบกลิ่นหัวหอมนะ”

“ใช่เลย คุณชายเข้าใจวรินจริงๆ” ประภาพมองกับข้าวที่อยู่บนโต๊ะ แล้วเอาตะเกียบไปคีบไก่ตุ๋นเห็ด

ทาวัตยิ้มมุมปาก แล้วพูดว่า “วรินน่ะไม่ชอบกินเห็ดที่สุด ถ้าเป็นเมนูที่มีเห็ดเธอจะไม่กินเลย ดูเหมือนคุณประภาพจะไม่ค่อยรู้ใจวรินของผม”

ประโยคสุดท้ายที่พูดว่า วรินของผม ก็ถูกพูดออกมาอย่างใกล้ชิดมาก

กวินที่นั่งฟังอยู่ ก็รู้สึกยิ้มที่มุมปาก พอหันมาเห็นวรินทรข้างๆที่กำลังกินอย่างตั้งใจ และไม่ได้ฟังที่พวกเขากำลังคุยกัน กวินก็พูดไม่ออก

มามี้นะมามี้ อย่ามาตั้งใจกินตอนที่แดดดี้กำลังโชว์ความเท่ห์แบบนี้ได้มั๊ย? ถึงแม้ว่าพ่อบุญธรรมจะชอบมามี้ แต่กวินจะอยู่ข้างแดดดี้ตลอดไป

แดดดี้กับมามี้อยู่ด้วยกันถึงจะสมหวัง

“พูดแบบนี้ แสดงว่าคุณชายรู้ใจวรินหรอครับ?” ประภาพเริ่มจะยิ้มไม่ออก เขาวางตะเกียบลง พลางค่อยๆจิบกาแฟ

“คุณประภาพฉลาดขนาดนี้ ยังต้องให้ผมตอบอะไรอีก?” คำพูดที่หนักแน่นและโจมตีคนในคราวเดียว ทาวัตก็เริ่มเอามือมาเท้าที่คาง ด้วยท่าทีที่ขี้เกียจ และแสดงความสง่างาม

“คุณชายชมผมเกินไปแล้ว” ประภาพพูดพร้อมหยิบแก้วขึ้นมา แล้วก็ยกไปไว้ข้างๆปากตัวเอง

“ไม่ต้องเกรงใจครับ” ทาวัตพูดพร้อมหยิบแก้วกาแฟที่อยู่ตรงหน้าขึ้นมาพร้อมกับจิบไปหนึ่งคำ

พูดกันว่าสงครามของผู้หญิงจะต้องมีการตบตีให้ตายกันไปข้างนึง แต่สำหรับสงครามของผู้ชาย ถึงจะไม่มีการตบตี แรงสังหารก็ไม่ได้เบากว่ากัน

และผู้หญิงที่เป็นชนวนให้เกิดสงครามนี้ กลับกินอย่างสบายใจ

“โอ้ย” วรินทรที่ไม่คิดอะไรมากและกำลังกินอย่างมีความสุข อยู่ดีๆก็ปวดเอว จนต้องร้องออกมา

เมื่อมองลงไป เล็บของทาวัตกำลังวางพาดอยู่ที่เอวของเธอ สิ่งที่หยิกเนื้อเธอเมื่อกี้ก็คือเขานั่นเอง”

วรินทรหันไปยิ้มขอโทษ หยิบผ้ามาเช็ดปาก แล้วลุกขึ้น “ขอโทษนะ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ พวกคุณกินไปนะ”

“อื้ม โอเค” ประภาพยิ้มให้ พร้อมพยักหน้า

เมื่อวรินทรเดินไปจนพ้นสายตาพวกเขาแล้ว ก็อดไม่ได้ที่เอามือลูบตรงที่โดนหยิบ มันปวดมาก

นี่ฉันทำให้เขาเคืองหรอ? วรินทรคิดอย่างเคร่งเครียด แล้วก็เดินเข้าห้องน้ำหญิงไป

เมื่อเธอเดินมาถึงอ่างล้างมือ เห็นตัวเองในกระจก แก้มที่แดงอ่อนๆ ริมฝีปากสีแดงสด ราวกับเพิ่มกินของเผ็ดมาเมื่อกี้ เพราะมันแดงแบบเผ็ดๆ

เธอเอามือไปรองที่ก๊อกเปิดน้ำออกมาล้างมือ หยดน้ำที่เย็นๆไหลมากระทบบนมือเธอช่างเย็นสบาย

เมื่อล้างเสร็จ วรินทรก็เอามือออกจากใต้ก๊อก แล้วไปหยิบกระดาษมาเช็ดมือ แต่ใครจะไปรู้ว่าเมื่อเงยหน้ามาแล้วจะเจอหน้าตาหล่อๆของทาวัตที่กำลังยืนรออยู่

！