ตอนที่ 90 คำสั่งของท่านประธาน

ตอนที่ 90 คำสั่งของท่านประธาน

“รอเดี๋ยว” ทาวัตได้เข้าไปจับข้อมือของวรินทร และลูกเธอไปนั่งข้างๆ

“คุณจะทำอะไร?” วรินทรมองอย่างใจตกใจขณะที่กอดกวิน “คุณคงไม่คิดจะขโมยลกไปใช่มั๊ย? ฉันบอกเลยนะ ตอนนี้ตามกฎหมาย....โอ้ย！”

ทาวัตจึงใช้มือเคาะกะโหลกเธอไปหนึ่งที “โง่เอ้ย”

วรินทรโกรธจนกัดฟัน เสียงดังจนกวินที่เธอกอดอยู่ได้ยิน

“งั้นคุณบอกมาซิ ว่าทำไมถึงต้องพาลูกฉันมาเดทด้วย?” วรินทรถามกลับไป

“เขาก็เป็นลูกชายผมนะ” ทาวัตพูดข้อเท็จจริงพร้อมหัวเราะออกไป

“นั่นไม่ใช่ประเด็น！”

“ใครบอกคุณว่าผมพาลูกมาเดท?”คำพูดอันนุ่มนวลของทาวัตเพียงแค่ประโยคเดียวก็เหมือนกับว่าโบ้ยความรับผิดชอบทั้งหมดให้วรินทร

กวินที่โดนวรินทรกอดอยู่ก็ไม่พูดอะไร มองพวกเขาทะเลาะกันอย่างตื่นเต้น เขาอายุแค่นี้แต่ก็รับรู้ความรู้สึกที่ถูกส่งผ่านน้ำเสียงที่ทะเลาะกันมาได้

“ลูกฉันพูดเอง！” วรนิทรหันไปหากวิน “ใช่มั๊ย ลูกรัก ? ไม่ต้องกลัว ใช้ความกล้าหาญพูดออกมา เดี๋ยวมามี้ช่วยเอง”

กวินกระพริบตา ทำไมต้องโยนมาให้เขาพูดด้วย?

“มามี้ คงฟังผิดแล้วล่ะครับ”กวินรู้สึกสับสนในใจ แต่ก็ยังยืนยันที่จะใช้วิธีพูดที่ทาวัตสอนเขา

“มันเป็นไปได้ยังไง? ลูกรัก มีใครคุกคามหนูรึเปล่า หนูไม่ต้องกลัวนะ บอกมามี้ เดี๋ยวมามี้จะแก้แค้น” วรินทรพูดขณะที่จ้องไปทางทาวัตอย่างเคียดแค้น

“ไม่ใช่ครับ มามี้ ที่หนูจะพูดจริงๆคือแดดดี้มาออกเดท ไม่ใช่หนู ” กวินมองไปที่ทาวัต แล้วก็โยนไปให้เขาอีก ด้วยหน้าตาที่สดใสน่ารัก ทำให้วรินทรก็อดไม่ได้ที่จะถามต่อ

แต่เมื่อได้ยินว่าทาวัตมาออกเดท วรินทรก็เริ่มใจคอไม่ดี แต่กลับไม่รู้สาเหตุว่าเพราะอะไร

เมื่อวรินทรเปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็วทั้งหมดนี้ก็อยู่ในสายตาของทาวัต เขาเริ่มยิ้มขึ้นนมา

โชคดี ที่เธอมีเขาอยู่ในใจ

“ที่......ประธานทาวัตคะ จะไม่แนะนำให้รู้จักหน่อยหรอ?” ทวิติยาเห็นว่าตัวเองถูกเมิน จึงถามออกไป ทำให้ทุกคนต่างพุ่งความสนใจมาที่เธอ

วรินทรมองมาที่ทวิติยา ก็อดที่จะชมไม่ได้ เธอคือนางแบบที่มีพรสวรรค์ที่สุดที่วรินทรเคยเจอมา เธอมีใบหน้าและรูปร่างที่ฟ้าประทาน และเธอก็มีทุกสิ่งอยากที่คนอื่นปรารถนา

เพียงแต่ว่า เมื่อเธอมาคบกับทาวัตแล้ว วรินทรก็รู้สึกว่าเธอไม่ค่อยจะสวยอะไรมาก

“ฉันชื่อ วรินทร พูลสวัสดิ์ ค่ะ เป็นแม่ของน้องพิษณุกร พูลสวัสดิ์ สวัสดีค่ะ” วรินทรก็ชิงแนะนำตัวอย่างรวดเร็วก่อนที่ทาวัตจะพูด รอยยิ้มก็เกิดขึ้นบนใบหน้าของเธออย่างรวดเร็ว ทำให้คนไม่รู้สึกถึงความผิดปกติ

นามสกุล พูลสวัสดิ์ หรอ?

ทวิติยาก็รู้สึกอึ้ง ค่อยยิ้มออกมา แอบหันไปมองทาวัตแล้วพูดว่า “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อทวิติยา”

“ฉันรู้ค่ะ” วรินทรยังคงยิ้มไม่หยุด

“เด็กคนนี้เป็นลูกของประธานทาวัตใช่มั๊ยคะ? ฉันขอถามแบบไม่เกรงใจนะคะ แล้วทำไมถึงได้ใช้นามสกุลเดียวกันกับท่านประธานล่ะ” ทวิติยาถามด้วยความสงสัย

“ฉันเลี้ยงเด็กคนนี้เองค่ะ ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับเขาแม้แต่นิดเดียว” วรินทรพูดตัดบทเรื่องความสัมพันธ์ในคราวเดียว เมื่อพูดจบก็รู้สึกเจ็บเท้า โดยไม่ต้องไปมองก็รู้สึกได้ ยิ่งทำให้เข้าแผนของทาวัตอีก

！