ตอนที่ 91 เรียกผมว่าแดดดี๊

ตอนที่ 91 เรียกผมว่าแดดดี๊

“วู้ววู้ว แดดดี๊กับมามี๊ไม่ชอบลูกเลยใช่ไหม”กวินยื่นมือที่มีเนื้ออ้วนๆจับแก้วไว้ สภาพนี้ใครดูแล้วก็รู้สึกเอ็นดู

ทาวัตเห็นกวินร้องไห้ก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา ไม่รู้ว่าจะปลอบยังไง ได้แต่พูดว่า “เป็นไปได้ไง แดดดี๊ชอบลูกที่สุดเลย ลูกอย่าร้องไห้เลยนะครับ”

เขารู้สึกกับเขารู้สึกกับกวินแบบอยากจะเอาอยากนำสิ่งที่ดีที่สุดทั้งหมดมากองไว้ตรงหน้าเขา แล้วเป็นไปได้ไงที่จะไม่ชอบเขา

“ใช่ ใช่ ใช่ มามี๊ก็ชอบลูกที่สุดเลย” วรินทรพูดอยู่ อยู่ ก็จะหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าที่ตนนำพกติดตัวตลอดออกมาให้กวินเช็ดน้ำตา แต่กวินกลับหลบหนีออกหลีกไป

“แต่ว่าแดดดี๊กับมามี๊บ้านอื่นเขาก็อยู่กับร่วมกับลูกของตนเองไม่ใช่หรอ ทำไมแดดดี๊ของลูกไม่อยู่กับร่วมกับมามี๊หล่ะ ร่วมกับมามี๊ แดดดี๊ยังจะพาลูกไปไม่ให้ลูกเจอมามี๊อีกด้วย” กวินเอามือวางลง ร้องไห้จนดวงตาโตๆเต็มไปด้วยน้ำตาเต็มหน้าเต็มตา และจ้องมองพวกเขา

ทาวัตกับวรินทรตะลึงไปสักพัก แล้วหันหน้ามองตากัน

ทาวัตยื่นมือนำวรินทรเข้ามาในอ้อมกอด กอด แสดงรอยยิ้มที่ปลอบใจบนหน้าใบหน้า รับประกันกับกวิน “ไม่หรอก แดดดี๊จะอยู่กับมามี๊ และจะไม่ทิ้งลูกหรอก แดดดี๊จะอยู่ร่วมกับมามี๊ ไม่ทิ้งกวินไปไหนเด็ดขาด”

วรินทรขัดขืนไปสักพัก พัก แต่กลับเห็นสายตาที่ตักเตือนของทาวัต วัต ทำแบบนี้จะได้จบๆเรื่องไป

“มามี๊ เป็นเรื่องจริงใช่ไหม” กวินสูดๆจมูก ดวงตาที่โตประกาย จมูก ดวงตาประกาย สีหน้าท่าทางที่รอคอยและลุ้น

วรินทรกำลังจะพูดอะไร อยู่ๆก็เจ็บเอวกะทันหัน ไม่คิดก็รู้ว่าเป็นใคร สุดท้ายก็พยายามยิ้มให้ธรรมชาติที่สุด มองที่กวิน “แน่นอน มามี๊จะโกหกลูกได้ไง”

แกล้งไปก่อนละกัน รอมีโอกาสคอยกัน รอจังหวะดีๆค่อยพากวินซิ่งหนี

เหมือนกวินจะมองออกความคิดของวรินทร คิดอะไร มองตาวรินทรอย่างเคร่ง เคร่ง ไม่กระพริบเลย “มามี๊จะอยู่กับร่วมกับแดดดี๊และลูกตลอดใช่ไหม？”?”

วรินทรกำลังจะพูดว่า “อย่าแม้แต่จะคิด” ก็โดนทาวัตก็พูดแทรกเข้ามาทันทีก่อน “ขอแค่ลูกชอบใจ อยู่ถึงเมื่อไหร่ใจ อยู่นานแค่ไหนก็ไม่มีปัญหา”

ในที่สุดกวินก็หยุดร้องและยิ้มแทนร้องไห้ได้ แล้ว เมื่อกี้ยังน้ำตายังเต็มหน้าอยู่เลย เต็มตา ดวงตาที่โตน่าสงสารมีรอยยิ้มที่เขี้ยวลากดินประกายผ่าน

วรินทรสีหน้าของวรินทรอึดอัดทั้งหน้าไปหมด เหมือนกินแมลงเข้าไป ไป ขำอยู่ในลำคอขึ้นไม่มาลงไม่ไปทรมานมาก คิดถึงถ้าวันข้างหน้าหน้าที่ต้องอยู่ร่วมกับทาวัตในร่วมบ้านเดียวกันกับทาวัตเธอก็รู้สึกเหมือนฟ้าดินสลาย สลาย เผลอๆวันไหนเขาปีศาจเข้าสิงกินเธอเข้าไปจะทำไง？?

แต่คิดตอนนี้เสียใจก็ไม่ทันแล้ว

ทาวัตเหยียบเบรค เบรค ปลดเข็มขัดนิรภัยออกเปิดประตูรถแล้วเดินออกไป แล้วก็เปิดประตูหลังของรถแล้วอุ้มกวินออกมา

ถึงแม้ว่าถึงแม้กวินจะรู้สึกว่าแบบนี้มันจะทำให้เสียหน้าลูกผู้ชาย แต่ว่าถ้าแดดดี๊อยากอุ้ม เขาก็เต็มใจแหละ

วรินทรนั่งหงุดหงิดอยู่บนในรถสักพัก พัก สุดท้ายก็เดินออกมา ออกมา มองคฤหาสน์ที่อยู่ตรงหน้าถอนหายใจ ผ่านไปตั้งหลายปีกลับมาอีกจนได้......หลายปีแล้วสุดท้ายก็กลับมา……

“คุณชาย คุณชายน้อย......คุณผู้หญิงวรินทร？พี่ลิงเห็นทาวัตตกลับมารีบไปต้อนรับ แต่กลับเห็นทาวัตกับกวินและวรินทรที่อยู่ข้างๆรู้สึกแปลกใจ

วรินทรยิ้มแสดงรอยยิ้มที่อ่อนใส่เธอ อ่อนโยนให้เธอ เฉยๆแต่ทำให้คนมองแล้วรู้สึกสบาย

“อืม จัดห้องเสร็จแล้วหมดแล้วหรอ？ทาวัตถาม อุ้มกวินเดินเข้าไปในคฤหาสน์

“ใช่ค่ะ ทำตามที่คุณชายสั่งเรียบร้อยแล้ว อยู่ตรงข้ามห้องของคุณชายค่ะ” พี่ลิงตอบอย่างเคารพ

ทาวัตหันหลังมองวรินทร แววตาประกายรอยยิ้ม “ตามผมมา”

“ออ”วรินทรเบะปาก เดินตามขึ้นไปอย่างไม่เต็มใจ

มาถึงชั้นสอง ทาวัตวางกวินลง ลูบหัวของเขา แล้วพูดว่า “เปิดประตูดู”