ตอนที่ 94 โทรศัพท์จากพี่ชาย

ตอนที่ 94 โทรศัพท์จากพี่ชาย

“วรินทร！” ทาวัตมองวรินทรเอาหมอนของเขาโยนลงเตียงยังเหยียบซ้ำไปไม่กี่ที ไม่เพียงแค่นี้ เธอยังเอามือไปถูกำแพงจนฝุ่นเต็มมือ ไปตบบนเตียงฝั่งที่เขานอน！

ภาพนี้ทำให้ทาวัตนึกถึงวรินทรตอนเด็กๆ ถ้าคนอื่นยุ่งของของเธอนิดเดียว เธอไม่ปล่อยคนคนนั้นไปง่ายๆแน่นอน

เหมือนต้องแก้แค้นให้ได้ ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ！

สีหน้าเขียวของทาวัตมองเตียงที่กว้างสะอาดแล้วมีรอยมือสกปรกสองรอย คิดก็ไม่คิดดึงคอเสื้อหลังของวรินทร มาบนเตียง แล้วก็หันตัวเธอทับบนขา

ทาวัตกระทำท่าทางที่ใครๆก็คิดไม่ถึง!

ตับตับตับ!

เสียงที่กรอบดังขึ้น วรินทรตะลึงไปทั้งตัว ความรู้สึกที่เจ็บก้นแพร่มา ทำให้เธอคิดแทบไม่ทัน

ทาวัต เขาทำอะไรลงไป?

ตีก้น?

ตีก้น!!?

พอวรินทรดึงสติกลับมาได้มันก็สายไปแล้ว ไม่เพียงแค่โดนตี อีกทั้งยังเป็นท่าเดิมที่เขาตีเธอเมื่อก่อน ขนาดท่ายังไม่เปลี่ยน!

แต่นี้คือประเด็นหรอ?!

“ทาวัต!สารเลว!ฉันไม่ยอม!!”วรินทรขัดขืนอยู่บนขาเขาพยายามจะลุกขึ้นนั่ง

ศักดิ์ศรีของเธอ ! หน้าของเธอ! ก้นของเธอ! ถึงมือทาวัตกลายเป็นแค่ของไม่มีค่า!

“คุณคิดว่าฉันเป็นลูกชายคุณหรือไง?ตีก้นฉัน!ฉันจะถีบคุณ!”วรินทรสองมือสองตีนถีบมั่วเลย

รอบดวงตาของเธอแดง สภาพที่โมโห ร่างกายที่เล็กบางเบาผลักให้ล้มง่ายๆอยู่ตรงหน้าทาวัต ก็เป็นแค่โจทย์อนุบาล

“ทำไมคุณยังเหมือนตอนเด็กเลย?”ทาวัตขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาที่ทำอะไรไม่ได้

สิ่งที่เขาคาดหวังที่สุดก็คือให้วรินทรเหมือนเมื่อก่อนไม่ใช่หรอ ภาพตอนนี้ก็เหมือนกับย้อนกลับไปตอนเด็กๆแล้วจริงๆ

แต่ว่าคำพูดนี้กลับทำให้วรินทรเงียบทันที สิ่งที่เธอนึกขึ้นได้ กลับไม่ใช่ความทรงจำที่ดี

หัวใจของเธอหดอย่างรุนแรง ปิดตาทั้งสองข้าง พอเปิดตาขึ้นมาอีกทีในแววตาก็ไม่มีอาการอะไรแล้ว

เธอลุกขึ้นยืน เก็บผ้าห่มกลับมาแล้วปีนขึ้นบนเตียง เงียบสงบจนแปลกไป

ดวงตาที่ดำของทาวัตมีความแปลกใจพัดผ่าน ขมวดคิ้วมองวรินทรที่หันหลังให้ตน ไม่รู้ว่าเธอจะเล่นอะไรอีก?

ลังเลไปสักพัก เขาก็ไม่เอ่ยปากไปถาม แต่กลับหันไปอีกทางแล้วนอนลงบนเตียง

ต่อหน้ากันก็ไม่มีคำพูด ไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืน

วรินทรเพิ่งจะปิดตาได้หลับตอนเจ็ดโมงเช้า สิบโมงลืมตาตรงเวลา นอนไม่หลับทั้งคืนจึงได้แต่นับซาลาเปาทั้งคืน ข้างล่างดวงตาของเธอมีสีดำๆรอบๆ มองดูแล้วเหมือนไม่มีชีวิตชีวาเลย

เธอหันหน้า ไม่รู้ว่าทาวัตหายไปเมื่อไหร่ แต่แบบนี้ก็ดี ตอนนี้เธอก็ยังไม่อยากเจอเขา

หลังจากที่ล้างหน้าล้างตัวเสร็จ วรินทรเปลี่ยนชุดแล้วก็ไปเคาะประตูห้องกวิน แต่ตอนที่เปิดประตูกลับไม่เห็นกวิน

และแล้วเธอก็เดินลงชั้นล่าง พี่ลิงเห็นเธอเดินลงมาจึงเข้าไปถาม “คุณผู้หญิงวรินทร ทานอาหารเช้าตอนนี้ไหมคะ？”

“ได้”วรินทรพยักหน้า แล้วมองรอบๆ ก็ไม่เจอกวิน

“ถ้าคุณผู้หญิงวรินทรจะหาคุณชายน้อย เช้าวันนี้คุณชายได้พาคุณชายน้อยไปสมัครเรียนที่ใหม่แล้ว”พี่ลิงมองวรินทรแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หันตัวไปสั่งให้คนยกอาหารเช้ามา

วรินทรเพิ่งจะนึกขึ้นได้ วันนี้เป็นวันทำงาน กวินต้องไปโรงเรียนอีก งั้นทาวัตก็คงอยู่ที่บริษัทแหละ？