บทที่ 1

“ช่วงนี้ไม่เห็นหน้าเห็นตาเลยนะมึง”คาเตอร์เอ่ยทักโซลทันทีที่เห็นหน้าเพื่อนสนิท ที่ช่วงนี้ได้ชื่อว่ามาเที่ยวผับ แต่มักชอบหายตัวไปบ่อย ๆ แบบเนียน ๆ

“กูมีธุระ”

คาเตอร์ยกยิ้มมุมปาก เขาพอจะมองออกว่าธุระของเพื่อนคืออะไร คนแบบมันถ้าไม่ใช่เรื่องน้องสาวก็ต้องเป็นเรื่องผู้หญิงแน่ ๆ ที่ทำให้มันหายตัวไปแบบนี้ เมื่อก่อนอาจจะเป็นเรื่องของมิลลิได้ เพราะต้องคอยเฝ้าน้องสาวจากพวกผู้ชาย แต่ตอนนี้มิลลิมีแฟนไปแล้ว เพราะฉะนั้นก็เหลือเพียงอย่างเดียวที่ทำให้มันหายตัวได้คือเรื่องผู้หญิงเท่านั้น

“อยากเห็นหน้าว่ะ คนที่มึงกำลังกก”

“กกเหี้ยไร กูบอกว่ากูมีธุระ”โซลขึ้นเสียงใส่เพื่อนทันที ไม่ใช่ไม่พอใจที่เพื่อนหยอก แต่ขึ้นเสียงเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องที่เพื่อนพูดต่างหาก แต่คาเตอร์ก็ไม่ได้สนใจ เขาชินเสียแล้วเวลาเพื่อนคนนี้ติดพันใคร มักไม่ค่อยบอกอะไรกับเพื่อนอยู่แล้ว ขอแค่ว่าไม่ไปกกเอาแฟนของเพื่อนคนไหนอีกเป็นพอ เพราะไม่อยากให้มีปัญหาตามมาทีหลังอีก

“พอขึ้นปีสี่ สังเกตุไหมว่ากลุ่มเราเริ่มหายหัวกันหมด ยิ่งใกล้ฝึกงานแบบนี้กูไม่เห็นหัวใครสักคน”

วันนี้ที่นัดกันมาผับ ก็นัดกันมาทุกคน แต่เลยเวลานัดมากว่าชั่วโมงกลับเห็นแค่เขากับโซลที่มา แต่ทว่ายีนส์กับตะวันเขาพอเข้าใจว่าสองคนนั้นติดแฟน แต่คีรินกับสกายก็หายเหมือนกัน เริ่มนึกแปลกใจว่าเหลือเพียงเขาคนเดียวหรือเปล่าที่ยังไม่ถูกใจใครและยังหาผู้หญิงที่ดีพอให้หยุดไม่ได้

“นี่ถ้ากูหายอีกคน มึงจะนั่งกินคนเดียวไหมว่ะ”โซลแกล้งเอ่ยถามเพื่อนออกไป ที่จริงวันนี้เขาก็ไม่ได้ว่างออกมา แต่ก็กลัวว่าเพื่อนจะต้องนั่งกินเหล้าคนเดียว เลยปลีกตัวออกมานั่งเป็นเพื่อนแปบหนึ่ง

“ก็คงงั้น...แต่ถ้ามึงมีธุระก็ไปได้เลยนะ ตามสบาย”

“สัด!!! ประชดเพื่อ?”

“ไม่ได้ประชด กูพูดจริง เพื่อนไม่สำคัญเท่าเมียหรอก”

“เมียพ่อง!!! มึงสิ กูบอกไม่ใช่”

นั่นไง…แค่เขาล่อเหยื่อไปนิดเดียว คนแบบมันก็เผยไต๋ออกมาแล้ว บอกแล้วว่านอกจากเรื่องมิลลิก็มีแค่เรื่องผู้หญิงเท่านั้นที่ทำให้คนแบบไอ้โซลหายหัวบ่อย ๆ ได้

“แต่วันก่อนไอ้ตะวันบอกกูว่า มึงเทนัดมันเหมือนกันนิ ไม่ใช่ว่ามึงก็…”

“ไม่ใช่...คนแบบกูไม่เอาใครนอกจากซื้อกินมึงก็รู้”เป็นสิ่งที่เขาตั้งใจกับตัวเองมาตลอด ว่าจะไม่เอาใครถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ขาย เพราะเขาไม่อยากให้มีปัญหาตามมาทีหลัง ได้แล้วก็แยกย้าย ไม่ต้องมาคอยแคร์ความรู้สึกกัน

“เออ…กูก็เผื่อว่ามึงจะเจอใครที่ทำให้มึงเปลี่ยนความคิดได้”

“ยากว่ะ”มือหนาหยิบแก้วเหล้ายกขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ก่อนที่สายตาเขาจะเหลือบไปเห็นเด็กเสิร์ฟของผับกำลังบริการโต๊ะข้าง ๆ เขาพอดี ปกติเขาไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องคนอื่นอยู่แล้ว แต่เพราะทันเห็นพอดีว่าผู้ชายโต๊ะนั้นกำลังเอามือจับก้นเด็กเสิร์ฟคนนั้นอยู่ ก่อนจะได้ยินเสียงโวยวายดังมา

“พี่อย่ามาจับก้นฉันนะ”เสียงหวานของพายตวาดออกไปทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงมือหยาบกระด้างของชายหนุ่มวัยกลางคนที่เรียกเธอเข้ามาชงเหล้า กำลังบีบก้นของเธออยู่

“ไม่ได้ขายเหรอ? ฉันจ่ายไม่อั้นนะ”

“ถ้าฉันขาย จะมายืนชงเหล้าอยู่แบบนี้ทำไม คงไปนอนแบอยู่ที่ไหนสักที่แล้ว ไม่มาเหนื่อยให้พวกหื่นกามแบบพี่ลวนลามแบบนี้หรอกค่ะ”