บทที่ 2

ระหว่างที่กำลังเดินเพื่อไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์เจ้าประจำ ก็มีกลุ่มผู้ชายที่เธอทะเลาะด้วยในผับ เดินมาดักหน้าเธอด้วยใบหน้าขึงขังทั้งสี่คน

“คิดว่าด่าพวกกูขนาดนั้น แล้วพวกกูจะปล่อยมึงไปง่าย ๆ เหรอ”

พายเอามือจับสายสะพายของกระเป๋าไว้แน่น เธอกำลังคิดทางหนี ทีไล่ หากจะวิ่งฝ่ากลุ่มผู้ชายพวกนี้ก็ดูเหมือนจะคิดผิด เพราะแต่ละคนร่างสูงใหญ่ราวกับเสาไฟฟ้า ไม่รู้ทำไมตอนอยู่ในผับก่อนหน้านี้เธอถึงไม่เห็นว่าคนพวกนี้จะตัวใหญ่และหน้าตาเหมือนคนเพิ่งแหกคุกออกมาขนาดนี้ หรือเพราะแสงไฟมันหลอกตาเธอกันนะ

“แล้วพวกคุณต้องการอะไร”เธอพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ทั้งที่ภายในใจเริ่มกลัว เพราะหางตาเธอมองไม่เห็นสิ่งมีชีวิตแถวนี้เลย อีกทั้งตรงนี้หากจะวิ่งกลับไปที่ผับก็ห่างกันเกือบสองร้อยเมตร ส่วนวินมอเตอร์ไซค์ถึงจะอยู่ไม่ไกล แต่ก็ต้องเลี้ยวเข้าไปตรงซอย ทำให้ตรงที่เธอยืนอยู่เป็นที่เปลี่ยว ๆ ที่มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟฟ้าต้นหนึ่งเท่านั้น

“อย่ามาพูดดี เมื่อกี้มึงยังด่ากูว่าหื่นกามอยู่เลย บอกว่าพวกกูน่าขยะแขยงบ้าง มึงลองมาเป็นเมียพวกกูพร้อมกันทั้งสี่คนดูไหมล่ะ ว่าน่าขยะแขยงเหมือนปากมึงว่าหรือเปล่า”

หญิงสาวพยายามควบคุมสติของตัวเองที่เริ่มกระเจิดกระเจิงเพราะความกลัวที่เพิ่มมากขึ้น ถึงเมื่อกี้จะทำปากเก่ง แต่เมื่ออยู่ในที่อับผู้คนแบบนี้ เธอเองก็เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้มีแรงเยอะขนาดจะสู้กับผู้ชายสี่คนท่าทางน่ากลัวขนาดนี้ได้

“ไหนผู้หญิงปากเก่งคนเมื่อกี้ว่ะ พวกมึงเห็นไหม มันหายไปไหนแล้วว่ะ”

ไอ้ผู้ชายคนที่มันเอามือจับก้นเธอพูดจบ มันก็เดินเข้ามาหาเธอเรื่อย ๆ จนเธอต้องเดินถอยหลังห่างจากมัน แต่ทว่าเพราะเธอเดินไม่มองทาง ทำให้ล้มลงก้นจ้ำเบ้าบนพื้นทันที

“พวกแกคิดว่าเท่ห์มากหรือไง ถึงได้มารุมผู้หญิงคนเดียวแบบนี้”

“ฮ่า! ฮ่า! กูไม่ได้ต้องการความเท่ห์ว่ะ ตอนนี้กูต้องการมึง”

ด้านคาเตอร์ที่ขับรถออกมาจากผับพอดี ที่เขากลับดึกขนาดผับปิดแบบนี้ เพราะเขาขึ้นไปดื่มกับธันเดอร์ต่อบนห้องพัก หลังจากโซลขอตัวกลับไปตั้งแต่สี่ทุ่ม

ระหว่างที่กำลังขับรถเลี้ยวออกจากลานจอดรถ แล้วออกทางด้านข้างผับเหมือนทุกครั้ง เขาเหลือบไปเห็นกลุ่มผู้ชายหน้าคุ้นกำลังยืนล้อมวงอะไรสักอย่างอยู่ ตอนแรกก็คิดว่าจะขับรถผ่านไปเฉย ๆ โดยไม่สนใจ ตามนิสัยของตัวเอง แต่ทว่าขนาดกำลังเลี้ยวผ่านตรงจุดนั้นพอดี เขาก็เห็นแววตาขอความช่วยเหลือจากผู้หญิงคนนั้นที่พวกผู้ชายกลุ่มนั้นกำลังล้อมวงอยู่

และใช่…เขาจำเธอได้ เธอคือเด็กเสิร์ฟที่มีเรื่องกับผู้ชายกลุ่มนั้นตอนอยู่ในผับ คงกำลังจะถูกรุมทำร้ายเพราะความปากดีของตัวเอง เขาเองก็ได้ยินคำด่าที่เธอด่ากราดผู้ชายกลุ่มนั้น เป็นเขาเองก็คงจะไม่ยอมเหมือนกัน

แต่ต้องไม่ใช่สี่รุมหนึ่งแบบนี้ ทำให้รถยนต์คันหรู ถูกเหยียบเบรคกระทันหันทันที

เอี้ยดดด!!!

ส่วนพายเธอมองไม่เห็นเจ้าของรถคันนั้น เพราะรถเขาติดฟิล์มดำสนิท แต่ทว่าเธอแค่หวังว่าความดีของเธอที่เคยทำมา มันจะส่งผลถึงเธอบ้าง เลยเลือกส่งสายตาอ้อนวอนให้เจ้าของรถคันนั้นเห็น ตอนแรกที่เห็นรถกำลังจะเลื่อนผ่านเธอไป ใจเธอก็ตกลงไปที่ตาตุ่มทันที เมื่อคิดว่าคำภาวนาของเธอไม่เป็นผล

แต่ทว่าอยู่ ๆ รถคันนั้นก็เหยียบเบรคเสียงดังทันที มันทำให้เธอมีแรงฮึดขึ้นมาอีกครั้ง เลยพยายามทรงตัวยืนขึ้น

“ใครว่ะ?”หนึ่งในผู้ชายกลุ่มนั้นถามขึ้น พร้อมทั้งคนในกลุ่มอีกสามคนหันไปมองรถสีดำคันหรูเป็นตาเดียว

“ดูเหมือนจะเป็นพวกชอบเสือก”

“ลงมาสิ กูจะจัดแม่ง!!! ให้พร้อมกันเลย”ไอ้ผู้ชายคนที่จับก้นเธอพูดขึ้นมา ก่อนที่จะเห็นร่างสูงของคนในรถเดินลงมาด้วย พร้อมกับมือที่สอดเข้าไปในเสื้อแจ๊คเกตยี่ห้อดังทั้งสองข้าง