บทที่ 3

คาเตอร์กำลังข่มอารมณ์อย่างหนัก เขากำลังคิดว่าทำไมตัวเองถึงต้องมายุ่งเรื่องไร้สาระพวกนี้ด้วย แทนที่จะกลับบ้านไปนอนหลับพักผ่อนให้สบายดีกว่า

แต่ทว่าพอหันไปสบตาผู้หญิงคนนั้น เขาก็รู้สึกบางอย่าง เหมือนกับว่าหากเขาไม่ช่วย เธอจะตายอย่างนั้นแหละ ทั้งที่เขามองออกว่าพวกนี้คงไม่ถึงขนาดฆ่าเธอหรอก คงแค่อยากสั่งสอนที่เธอปากดีไปดูถูกพวกมันเท่านั้น

แต่ทว่าขายาวของเขาก็ไม่เดินกลับไปที่รถเสียที มือหนาก็ยังคงกำกระบอกปืนพกสั้นที่เขาพกติดตัวตลอด ไม่ใช่ว่าจะเอามาใช้สุ่มสี่สุ่มห้า เพียงแต่พกไว้ป้องกันตัวเวลากลับบ้านดึก ๆ ดื่น ๆ แค่นั้นเอง ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เอาออกมาช่วยผู้หญิงปากดีคนนี้ไว้

“กูให้โอกาสมึงอีกครั้ง ปล่อยผู้หญิงคนนั้นมาให้กู แล้วเรื่องทุกอย่างก็จะจบ”

“มึงพูดไร้สาระอะไรอยู่ว่ะ ถ้าไม่ร่วมด้วยก็ถอยออกไป ก่อนที่พวกกูจะทำให้มึงขับรถกลับบ้านไม่ได้”

พายมองเหตุการณ์ตรงหน้า น้ำตาเธอเริ่มไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นจะช่วยเธอได้หรือเปล่า แต่เขาคือความหวังเดียวของเธอตอนนี้

เธอหลับตาช้า ๆ ภาวนาถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายบนโลกใบนี้ว่าขอให้เขาช่วยเธอให้พ้นจากผู้ชายกลุ่มนี้ด้วย ไม่ว่าหลังจากนี้เขาต้องการอะไรตอบแทน เธอจะให้เขาทุกอย่างที่เขาต้องการ

“คิดว่าที่กูมายืนอยู่ตรงนี้กูกลัวพวกมึงเหรอว่ะ”คาเตอร์ขึ้นเสียงใส่อย่างโมโห ดูเหมือนว่าเขาจะทนใจเย็นไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

เมาก็เมา ง่วงก็ง่วง ยังต้องมายืนมีมารยาทกับพวกขยะสังคมแบบนี้ มันไม่ใช่ตัวเขาเลยสักนิด มือหนาเลยตัดสินใจคว้าแขนเล็กของผู้หญิงคนนั้น ช่วงที่มันกำลังเผลอเข้าอ้อมกอดของเขาทันที แล้วใช้เท้าถีบผู้ชายตรงหน้าให้ล้มลงไปที่พื้นอย่างแรง

พลั่ก!!!

“สัด!!!”พวกมันที่เหลือจะกรูเข้ามาหาเขาทันทีที่เขาถีบคนตรงหน้าล้มลง แต่ทว่าก็ต้องหยุดชะงักเพียงแค่นั้น

แกร็ก!!!

เมื่อปืนกระบอกดำถูกมือหนาของคาเตอร์ยื่นออกไปทันที พายทำหน้าตาตื่นที่เห็นแบบนั้น เกิดมาเพิ่งเคยเห็นฉากเหมือนในหนังแบบนี้ เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดไปหรือเปล่า หากอีกฝ่ายชักปืนออกมาด้วย เธอกับเขาคงตายตรงนี้ เพราะพวกมันมีจำนานคนมากกว่า

“อยู่นิ่ง ๆ ถ้าไม่อยากตาย”คาเตอร์เค้นเสียงรอดไรฟัน เมื่อผู้หญิงในอ้อมกอดขยับตัวยุกยิก หากเธอทำแบบนี้ไม่พ้นเราสองคนได้ตายก่อนออกไปจากตรงนี้แน่ ๆ ตอนนี้เขาก็รอลุ้นอยู่ว่าพวกมันสี่คนจะมีใครมีปืนและชักออกมาหรือเปล่า แต่ทว่าพวกมันยืนนิ่งไม่ขยับ

“ที่นี้ปล่อยกูไปได้หรือยัง”

เมื่อแน่ใจว่าพวกมันไม่มีอาวุธต่อสู้กับเขาได้ ก็เอ่ยเสียงเรียบออกไปทันที จับอาการได้จากใบหน้าพวกมันสี่คนที่ซีดลงเรื่อย ๆ คงไม่คิดว่าเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่พวกมันว่า…จะชักปืนออกมาข่มขู่ขนาดนี้

“วันนี้ไม่ใช่วันของพวกกูว่ะ แต่วันหน้าไม่แน่ วันพระไม่ได้มีหนเดียว”พวกมันสามคนดึงตัวคนที่เขาถีบลุกขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้กระบอกปืนของเขา แล้วพูดออกมาด้วยความโมโห ก่อนจะเดินหันหลังออกไปทันที

บทจะง่ายก็ง่าย ไม่ต้องลงแรงอะไร แค่ชักปืนออกมาพวกมันก็ไปกันหมดแล้ว แต่เขารู้ว่าพวกมันไม่จบแค่วันนี้แน่ มันดูแค้นเขาและผู้หญิงคนนี้มาก นี่เขากำลังหาเรื่องใส่ตัวให้มีศัตรูเพิ่มจากเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

“จะยืนร้องไห้อีกนานไหม”

“ฮึก ฮึก”

“น่ารำคาญฉิบ!!! เงียบสักที ทำไมฉันต้องมาช่วยผู้หญิงปากดีแบบเธอด้วยนะ ปากเก่งไม่รู้เวล่ำเวลา”

“นี่พี่กำลังโทษฉันเหรอ พี่ก็เห็นว่าคนพวกนั้นกำลังจะทำอะไรฉัน มันลวนลามจับก้นฉันในผับนะ”เมื่อตั้งสติได้ ก็โพล่งออกไปทันที เธอเองก็โมโหเขาเหมือนกัน ถึงจะเป็นคนช่วยเธอ แต่ดูเหมือนเขาเองก็น่าจะไม่ต่างจากผู้ชายกลุ่มนั้น ที่เห็นผู้หญิงเป็นของไร้ค่า

“หึ…ไม่ใช่เพราะเธอปากดีไปด่าพวกมันหรือไง มันถึงได้แค้นมาดักรอเธอแบบนี้ คราวหลังก็หัดอยู่เงียบ ๆ ซะบ้างสิ อย่าปากดีให้มากนัก”