บทที่ 151 เล่นอย่างอื่นหน่อย

บทที่ 151 เล่นอย่างอื่นหน่อย

“หึ คนโง่ ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว” จ้าวต้าไห่ปากก็ด่าไปหนึ่งที รู้สึกว่าลู่เสี้ยงหยางบ้าระห่ำเกินไปแล้วจริงๆ

ลู่เสี้ยงหยางมองจ้าวหรูเย็นก่อนจะพูดอย่างจริงจัง “ให้แหวนเพชรคุณไม่เหมาะ ให้อย่างอื่นดีกว่า ฉันให้คนส่งไข่มุกราตรีมาหนึ่งหีบ กุมารเรียกทรัพย์ทำด้วยทองคำ มาไม่ทัน ฉันให้เพื่อนฉันใช้รถบรรทุกเข็นทองคำมาหนึ่งคันรถ”

อะไรนะ?

ทองคำหนึ่งคันรถ?

ไข่มุกราตรีหนึ่งหีบ?

หลังจากประโยคนี้พูดออกมา

จ้าวหรูเย็นก็โกรธมากจนพูดไม่ออกเลย ทองคำหนึ่งคันรถ ไข่มุกราตรีหนึ่งหีบ โชคดีที่ลู่เสี้ยงหยางกล้าพูด

เธอเสียใจนิดหน่อยที่วันนี้ไปให้ลู่เสี้ยงหยางมาช่วยเธอเรื่องนี้ ลู่เสี้ยงหยางไม่ได้ช่วยเลยแท้ๆ

ตอนนี้ดีแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่สามารถปฏิเสธความคิดโจวอานได้ ในทางกลับกันพ่อของเธอยิ่งยืนกรานให้เธอแต่งงานกับโจวอานอีก

แววตาโจวอานเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มองลู่เสี้ยงหยางเหมือนมองคนโง่ สมองเขาผิดปกติล่ะมั้ง คำพูดแบบนี้ไม่สามารถพูดออกมาได้

สักพักหนึ่ง หัวใจที่เพิ่งตัดใจกับจ้าวหรูเย็นไปแล้ว ก็ฟื้นตัวขึ้นอีกครั้งทันที

ผู้หญิงที่ฉลาดอย่างจ้าวหรูเย็น ไม่มีวันแต่งงานกับลู่เสี้ยงหยางประเภทที่ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง เป็นแค่คนโง่ที่คุยโวได้เท่านั้น

“โอเค งั้นต้องขอบคุณจริงๆ ฉันถึงได้เห็นทองคำหนึ่งคันรถ และไข่มุกราตรีหนึ่งหีบว่ามันหน้าตาเป็นยังไง?” โจวอานมีสีหน้าขี้เล่นและประชดประชันสุดขีด

ลู่เสี้ยงหยางไม่สนใจเขา ควักโทรศัพท์ออกมาโทรหาซุนเซียงเซียง ให้เธอเตรียมไข่มุกราตรีหนึ่งหีบและทองคำหนึ่งคันรถส่งมา

“รอก่อนนะ ภายในครึ่งชั่วโมง ทองคำและไข่มุกราตรีก็จะมาถึง” วางสายไปแล้ว ลู่เสี้ยงหยางก็พูดขึ้น

จ้าวหรูเย็นรู้สึกหดหู่ตั้งนานแล้ว ไม่สามารถพูดออกมาได้อีก

โจวอานทนไม่ได้จริงๆ ที่ลู่เสี้ยงหยางแสดงได้ตลกแบบนี้ ก็พ่นหัวเราะออกมา “ลู่เสี้ยงหยาง นายไม่ไปคณะละครสัตว์เพื่อเป็นลิงแสดงเป็นตัวตลก น่าเสียดายเกินไปแล้วจริงๆ ฮ่าๆๆ เมื่อกี้ฉันเกือบขำตายแล้ว”

ลู่เสี้ยงหยางพูดด้วยรอยยิ้ม “หวังว่าจะไม่ตกใจตายเอานะ”

ต่อมา เวลาผ่านไปในขณะที่รอ พริบตาเดียวก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

ในขณะนี้ โจวอานเหลือบมองนาฬิกาแล้วพูดขึ้น “เวลาใกล้แล้ว ทองคำกับไข่มุกราตรีนายล่ะ? ถ้านายก้มหัวตอนนี้ ยอมรับว่านายแค่ขี้โม้ ตามหาความรู้สึกมีอยู่ของฐานะต่ำต้อย ดูหน้าหรูเย็น นายไม่ต้องเรียกฉันว่านายปู่ก็ได้”

ลู่เสี้ยงหยางเผยอปากยิ้ม “มาแล้ว”

อย่างที่คิดไว้ คำพูดลู่เสี้ยงหยางเพิ่งพูดจบ ก็มีเสียงคำรามของรถบรรทุกมาจากด้านล่าง

ไม่นานนัก มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นที่บันไดด้านนอก หลังจากลู่เสี้ยงหยางเปิดประตู ชายแต่ละคนก็หอบหีบใหญ่แต่ละหีบเดินเข้ามา

หีบแต่ละหีบเรียงกัน วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียงในห้องรับแขก

ห้องรับแขกขนาดใหญ่ไม่นานก็ถูกยัดจนเต็ม

“คุณชายลู่……คุณลู่ สิ่งของที่คุณต้องการเราเอามาส่งแล้วครับ” ชายคนหนึ่งพูดอย่างเคารพ

“อืม เปิดสิ” ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้า

“ครับ คุณลู่” ชายคนนี้ตอบกลับ ยื่นมือออกไปกวัก คนอื่นก็เริ่มเปิดหีบ

ไม่นาน หีบแต่ละหีบก็เปิดทั้งหมด