บทที่ 152 วิกฤตกาลของเย่สวน

บทที่ 152 วิกฤตกาลของเย่สวน

ขณะที่ดวงตาจ้าวต้าไห่มองไปที่ทองคำกองพะเนินเหมือนภูเขาในห้องรับแขกตาไม่กะพริบ และไข่มุกราตรีหีบนั้น ทั้งร่างรู้สึกประหลาดใจเกินไป แค่รู้สึกว่าลมหายใจจะหยุดลง

ทองคำและไข่มุกราตรีมากมายขนาดนี้ เคยเห็นแค่ในโทรทัศน์เท่านั้น ในความเป็นจริงจะมีโอกาสเห็นที่ไหนกัน

และจ้าวหรูเย็นในตอนนี้ ระงับความตกใจภายในใจไว้แล้ว กำลังถามลู่เสี้ยงหยาง ด้วยความสงสัยในใจเธอ

“ลู่เสี้ยงหยาง ทองคำและไข่มุกราตรีมากมายขนาดนี้ นายไปเอามาจากไหน? พวกมันเป็นของนายหมดเลยเหรอ?”

ลู่เสี้ยงหยางอยากจะพยักหน้ายอมรับ แต่พอนึกถึงคำพูดนี้ ต้องถูกพวกจ้าวหรูเย็นคนเหล่านี้ตั้งคำถามแน่ๆ อธิบายแบบนี้แล้วมันยากลำบากเกินไปหน่อย

เขาจึงตัดสินใจโกหก อย่างไรแล้วความจริงก็มักจะเปิดเผยอยู่ดี สิ่งต่างๆ มักจะน้ำลดตอผุดสักวัน

“เปล่า มันเป็นของเพื่อนฉันคนหนึ่ง เราสนิทกันมาก ฉันยืมจากเขามาใช้” ลู่เสี้ยงหยางพูดขึ้น

ว่าไงนะ?

ยืมมา?

จ้าวหรูเย็นเมื่อได้ยินลู่เสี้ยงหยางพูด ก็ผิดหวังทันที ที่แท้ทองคำและไข่มุกราตรีเหล่านี้ก็ไปยืมเพื่อนมา นึกว่าเป็นของลู่เสี้ยงหยางเองจริงๆ ซะอีก

แต่เธอหวังอย่างมาก ว่าของเหล่านี้เป็นของลู่เสี้ยงหยาง

สีหน้าตกใจและตื่นเต้นของจ้าวต้าไห่หายไปทันที กลายเป็นขยะแขยงอีกครั้ง “ที่แท้แกยังแผนสูงเหมือนเดิม เฮอะ วันนี้แกโชคดี ฉันไม่เชื่อ แกโชคดีทุกครั้ง ผู้ชายต้องเป็นคนจริงมากกว่านี้ ทำอะไรสอดคล้องกับความจริง!”

ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้า “ฉันจะจำคำสอนของลุงไว้ในใจ”

จ้าวต้าไห่ทำเสียงฮึดฮัดในจมูก ไม่พูดอะไรอีก

ลู่เสี้ยงหยางมองผู้ชายข้างๆ

ผู้ชายคนนี้ได้สติกลับมาทันที เดินมาด้านหน้าไข่มุกราตรีหีบนั้น นำไข่มุกราตรีหนึ่งเม็ดออกมาให้จ้าวหรูเย็น “คุณชายของเราบอกว่า คุณคือเพื่อนของคุณลู่ ก็เป็นเพื่อนของเขา นี่คือของขวัญที่พบกันครั้งแรก”

จ้าวหรูเย็นตะลึงงัน ให้ไข่มุกราตรีเมื่อเจอกันครั้งแรกมีที่ไหนกัน นี่มันโอเวอร์เกินไปแล้วมั้ง

ถึงเธอจะไม่เข้าใจไข่มุกราตรี แต่ก็ยังมีสามัญสำนึก ไข่มุกราตรีเม็ดโตขนาดนี้ถ้านำไปขาย เกรงว่าจะมีค่าเป็นล้าน

แต่ ในใจก็ตกใจ สติสัมปชัญญะก็ยังมี เธอรู้ เขาแค่ให้ไข่มุกราตรีมาเพราะเห็นแก่หน้าลู่เสี้ยงหยาง

ดังนั้นเธอจึงสงสัยเกี่ยวกับลู่เสี้ยงหยางนิดหน่อย ลู่เสี้ยงหยางเป็นคนอย่างไรกันแน่ ถึงได้มีเพื่อนที่นับถือเขามากขนาดนี้?

ขณะที่จ้าวหรูเย็นสงสัย ผู้ชายคนนั้นก็ยัดไข่มุกราตรีใส่มือจ้าวหรูเย็นแล้ว

หลังจากชายคนนี้ ก็ยกทองคำแท่งหนึ่งหีบขึ้นมาจากพื้นแล้ววางข้างๆ มองจ้าวต้าไห่แล้วพูดขึ้น “นี่เป็นของขวัญต้อนรับนิดหน่อยของคุณชายเรา เขาไม่มีเวลาทำกุมารเรียกทรัพย์ ถ้าลุงจ้าวชอบล่ะก็ สามารถทำเองด้วยทองแท่งหีบนี้”

ว่าไงนะ?

จ้าวต้าไห่ตะโกนเสียงดัง ประหลาดใจจนอ้าปากหวอ ถูกฟ้าผ่าด้วยคำพูดดุดันนี้ เอาทองคำแท่งหีบนี้มาทำกุมารเรียกทรัพย์ นี่มันบ้าคลั่งจริงๆ

ต่อมา หลังจากผู้ชายคนนี้ร่ำลา ก็พาเหล่าลูกน้องจากไปพร้อมกับขนย้ายทองคำแท่ง

ลู่เสี้ยงหยางตามด้านหลังออกไปด้วย

และจ้าวหรูเย็นในบ้าน จ้าวต้าไห่มองไข่มุกราตรีและทองคำหีบนั้นอย่างงุนงง

ลู่เสี้ยงหยางดูเป็นคนธรรมดาทั่วไป แต่ทุกเรื่องที่ทำล้วนไม่ธรรมดา ไม่รู้จริงๆ ว่าเขามีฐานะอะไรกันแน่?

……

หลังจากลู่เสี้ยงหยางออกไปจากคลินิกในบ้านจ้าวหรูเย็น ฟ้าก็มืดแล้ว ในตอนนี้โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ควักออกมาดู หลิวผิงโทรมาหาเขา