บทที่ 347 ฉันต้องการพบคุณ

เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เสี้ยงหยางท่านย่าก็โกรธมาก ในสายตาของเธอลู่เสี้ยงหยางเป็นเพียงเศษสวะผู้เข้ามาเกาะคนในตระกูลเย่กิน กล้าดียังไงมาเจรจาต่อรองเงื่อนไขกับเธอ?

แต่ตอนนี้เธอต้องขอความช่วยเหลือจากเย่สวน เธอไม่ควรเสียอารมณ์กับเศษสวะคนนี้เพื่อเห็นแก่เย่สวน

จึงถามอย่างเย็นชาทันที “คุณมีเงื่อนไขอะไร? พูดให้ฉันฟังหน่อย”

เย่สวนรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เธอรู้ว่าลู่เสี้ยงหยางเจรจากับตระกูลเย่เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะได้รับผลประโยชน์

ลู่เสี้ยงหยางยิ้มแล้วกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้สาเหตุที่เย่สวนออกมาจากตระกูลเย่กรุ๊ปก็คือเธอถูกคนในตระกูลเย่อย่างพวกคุณบีบบังคับ เธอไม่ได้รับความเป็นธรรม ตอนนี้ถ้าพวกคุณต้องการให้เธอกลับไป ผมจะเป็นคนแรกที่ปฏิเสธ ดังนั้นพวกคุณต้องแสดงความจริงใจและให้พวกคนในตระกูลเย่ขอโทษเธอ วิธีนี้เท่านั้นที่จะเห็นความจริงใจของพวกคุณและแสดงให้เห็นว่าพวกคุณให้ความสำคัญต่อเธอ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ท่านย่าก็นิ่งอึ้งไป

เย่หยุนเทา เย่เชี่ยน เย่ซวง และคนอื่นๆ มีสีหน้าไม่แยแส

เป็นไปไม่ได้ที่จะให้พวกเขามาขอโทษเย่สวน ในสายตาของพวกเขา พวกเขาสูงส่งกว่าเย่สวนมาก เย่สวนไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะได้รับคำขอโทษจากพวกเขา

“ฮ่าฮ่า” เย่หยุนเทาเป็นคนแรกที่หัวเราะขึ้นมาราวกับว่าเขาได้ยินเรื่องตลกที่ตลกที่สุด พลางมองไปที่ลู่เสี้ยงหยางแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมว่า “เด็กน้อย แกยังนอนไม่ตื่นอีกเหรอ กำลังฝันกลางวันอยู่ล่ะสิ แกลองถามเย่สวนได้ เธอกล้ายอมรับคำขอโทษของพวกเราไหม?”

“ใช่แล้ว ไม่ส่องกระจกดูเงาตัวเองเลย ที่คุณย่าขอให้เย่สวนมาทำงานในครอบครัว มันเป็นความใจกว้างของคุณย่า ไม่อยากเห็นพวกคุณอดตายข้างถนน”

“หึหึ เย่สวน ฉันขอแนะนำให้ครอบครัวของคุณอย่าเพิ่งดีใจจนหลงระเริง โอกาสมีเพียงครั้งเดียว ถ้าพลาดไปแล้วพวกคุณจะถูกไล่ออกจากตระกูล”

ในขณะนั้นเอง สมาชิกระดับสูงหลายคนของตระกูลเย่ต่างพากันพูดขึ้น

เมื่อเห็นภาพนี้ ลู่เสี้ยงหยางก็ยักไหล่พูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราก็ไม่มีอะไรจะคุยกันแล้ว คุณย่าสามารถพาคนพวกเหล่านี้กลับได้เลย”

พูดจบเขาก็ขยิบตาให้เย่สวน

เย่สวนเข้าใจความหมายของลู่เสี้ยงหยางทันที เธอลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า “คุณย่าคะ วันนี้ฉันง่วงแล้ว ต้องพักผ่อน ไม่ส่งนะคะ”

เห็นได้ชัดว่ากำลังไล่แขกที่ไม่พึงประสงค์

ท่านย่าตื่นตระหนก ตอนนี้ตระกูลเย่ทุกคนกำลังขอร้องเย่สวนจึงต้องเชื่อฟังเธอ

ท้ายที่สุดถ้าตระกูลเย่กรุ๊ปล้มละลายจริงๆ ครอบครัวใหญ่อย่างพวกเขาก็ไม่มีอะไรจะกิน

เมื่อเทียบกับสิ่งนี้การก้มหัวขอโทษเย่สวนก็ไม่เป็นอะไรนัก?

“เดี๋ยวก่อน เย่สวน ย่ายังพูดไม่จบ” ท่านย่ารีบพูด “วันนี้ย่าพาคนของตระกูลเย่มาที่นี่เพื่อขอโทษเธอ ที่ผ่านมาย่าได้ตัดสินใจผิดพลาด ทำให้เธอไม่ได้รับความเป็นธรรม ย่ามาที่นี่เพื่อขอโทษเธอ หวังว่าเธอจะไม่เก็บเอาไว้ในใจ ท้ายที่สุดเราก็คือครอบครัวเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องทำตัวเหมือนศัตรู”

เย่สวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าคนหยิ่งยโสอย่างท่านย่าจะขอโทษเธอ เธอรู้สึกดีขึ้นมากในทันที

ลู่เสี้ยงหยางแอบหัวเราะเยาะในใจ เขาแน่ใจว่าหญิงชราคนนี้ไม่กล้าเอาอนาคตของตระกูลเย่มาล้อเล่น ดังนั้นจึงเสนอข้อเรียกร้องแบบนี้ออกมา

จากนั้นท่านย่าก็มองไปที่เย่หยุนเทา เย่เชี่ยน และเย่ซวงพลางพูดว่า “มัวอึ้งอยู่ทำไม? รีบขอโทษเย่สวนซะสิ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเธอยุยงเสี้ยมสอน ฉันคงไม่หูตาฝ้าฟางขับไล่เย่สวนออกจากบริษัทหรอก”

แม้ว่าเย่หยุนเทา เย่เชี่ยน และเย่ซวงจะไม่พอใจมาก แต่พวกเขาก็ไม่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งของท่านย่า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าท่านย่าได้ขอโทษก่อนใครแล้ว พวกเขาก็ไม่กล้าปฏิเสธ

พวกเขาก้มหัวลงแล้วพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “ขอโทษ เย่สวน มันเป็นความผิดของพวกเราเอง ได้โปรดยกโทษให้พวกเราด้วย”

เย่สวนพยักหน้าและกำลังจะตอบตกลง แต่ในเวลานี้ลู่เสี้ยงหยางได้พูดขึ้นว่า “ไม่จริงใจเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วยังพูดเสียงเบามากจนผมไม่ได้ยิน”

แม่ง! เจ้าโง่นี่ยังไง ทำไมถึงมีส่วนแบ่งไปทุกที่?

ความคิดเห็น